Share

บทที่ 2

Author: เถาวัลย์เขียว
เสิ่นหนานถังเจ็บปวดจนแทบอยากตาย แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

เธอเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย”

กู้หานชวนจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชาอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเหวี่ยงเธอลงกับพื้น

“ยังจะปากแข็งอีก เธอเอาตัวเจียงซินเยว่ไปซ่อนไว้ที่ไหน”

เสิ่นหนานถังนอนคว่ำอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ “ฉันไม่ได้ทำ ไม่ใช่ฉัน”

“เพียะ”

แส้ครั้งแรกฟาดลงบนแผ่นหลังของเสิ่นหนานถังอย่างแรง

ผีผู้หญิงวิ่งเข้ามาอย่างเสียสติ พยายามใช้ร่างที่แทบโปร่งใสของตัวเองปกป้องเสิ่นหนานถัง

“อย่ากลัวนะ ฉันกอดเธอไว้แล้วจะไม่เจ็บ ฟาดแส้ 99 ครั้ง อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ผ่านไป”

“เสิ่นหนานถัง เป็นเด็กดีนะ บอกเขาไปว่าเธอคนนั้นอยู่ที่ไหน”

น้ำตาของเสิ่นหนานถังทะลักออกมา

ผีผู้หญิงพูดถูก หนังเปิดเนื้อแยก มันเจ็บจริง ๆ

แต่จะให้เธอบอกอะไรเขา

เธอไม่รู้เลยว่าเจียงซินเยว่อยู่ที่ไหน

การโดนฟาดด้วยแส้ 99 ครั้ง แต่ละแส้แหวกอากาศด้วยเสียงอันน่าสะพรึง

เมื่อฟาดครบ เสิ่นหนานถังก็นอนอยู่ในกองเลือด แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วเบาลง

“กู้หานชวน ฉันไม่รู้จริง ๆ ไม่ใช่ฝีมือฉัน”

“ไม่ใช่เธออย่างนั้นเหรอ ในฮ่องกงทั้งเมืองนี้จะมีใครกล้าแตะต้องเธอ ถ้าเธอยังปากแข็งแบบนี้ ก็อย่าหาว่าผมใจร้าย”

วินาทีต่อมา ประตูวิลล่าถูกผลักเปิดอย่างแรง

พ่อบ้านจากคฤหาสน์ตระกูลเสิ่นวิ่งเข้ามา

“คุณหนู แย่แล้วครับ นายท่านหัวใจกำเริบ ถูกส่งเข้าไอซียูแล้ว แต่หมอทุกคนปฏิเสธการผ่าตัด”

รูม่านตาที่เลื่อนลอยของเสิ่นหนานถังหดตัวลงทันที

แต่เมื่อพ่อบ้านเฒ่ามองเห็นสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลของเธอ เขาก็คุกเข่าลงร้องไห้ “คุณหนู เกิดอะไรขึ้นครับ”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น คุณเขย ทำไมคุณถึงทำร้ายคุณหนูของพวกเราได้ ตั้งแต่เด็กมาเธอไม่เคยถูกใครพูดแรง ๆ ใส่ด้วยซ้ำ”

แต่กู้หานชวนกลับไม่ตอบสักคำ

เขาเพียงเดินช้า ๆ มาหยุดตรงหน้าเสิ่นหนานถัง แล้วก้มมองจากที่สูง

“ซินเยว่กลับมาช้าหนึ่งชั่วโมง พ่อของเธอก็จะได้รับการรักษาช้าหนึ่งชั่วโมง เมื่อไรเธอบอกที่อยู่ ผมถึงจะให้หมอเข้าห้องผ่าตัด”

เล็บของเสิ่นหนานถังจิกลงบนพื้นหินอ่อนแน่นจนเล็บหักไปสามเล็บ

“กู้หานชวน” เธอเค้นชื่อเขาออกมาจากไรฟัน

“ไม่ใช่ฉันจริง ๆ ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน”

แต่กู้หานชวนราวกับไม่ได้ยิน เขายกมือขึ้นดูนาฬิกา “ยังคิดไม่ออกอีกเหรอ”

“ผ่านไปห้านาทีแล้ว คนอายุเท่าพ่อเธอ ถ้าหัวใจหยุดเต้นเกินสิบนาที ต่อให้ช่วยกลับมาได้ ก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์อยู่ดี”

เสิ่นหนานถังคลานเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าเขา

“กู้หานชวน ตอนคุณไม่มีเงิน พ่อฉันให้เงินคุณ ตอนคุณไม่มีเส้นสาย พ่อฉันก็ส่งทุกอย่างให้คุณ เขาคอยประคองคุณมาตลอดจนขึ้นไปอยู่ในรายชื่อฟอร์บส์ ฉันขอร้องล่ะ”

น้ำตาเย็นเฉียบไหลลงมาเป็นสาย “ปล่อยพ่อฉันเถอะ ฉันไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ”

คิ้วของกู้หานชวนขมวดเข้าหากัน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ

แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน เสียงจากปลายสายสดใสและร่าเริง

“พี่ชวน โทรศัพท์ฉันแบตหมด ขอโทษนะที่ทำให้พี่เป็นห่วง”

เสิ่นหนานถังหมดแรง ทรุดลงไปกองกับพื้น

หลังจากเงียบไปนาน

กู้หานชวนกดโทรศัพท์โทรออกต่อหน้าต่อตาเธอ “แจ้งหมอที่โรงพยาบาลได้แล้ว ให้เข้ารักษาคนไข้ได้”

พูดจบ เขาไม่คิดจะอธิบายอะไรแม้แต่น้อย

เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมา

ส่วนเสิ่นหนานถังเองก็เหมือนถูกสูบพลังทั้งหมดออกจากร่าง ก่อนจะหมดสติลงบนพื้น

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็ผ่านไปแล้วสองวัน

ทันทีที่ฟื้น

เสิ่นหนานถังก็ดึงเข็มน้ำเกลือออกจากแขนอย่างไร้อารมณ์

แผ่นหลังเจ็บราวกับถูกไฟเผา เธอพยุงตัวเกาะกำแพง เดินโซซัดโซเซไปยังห้องไอซียู

ผ่านกระจกเย็นเฉียบ

เธอยืนอยู่ข้างผีผู้หญิง มองชายผู้เคยทะนุถนอมเธอราวกับของล้ำค่า บัดนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความซีดเซียว ร่างกายถูกเสียบท่อระโยงระยาง

“เจียงซินเยว่คนนั้น มีความสัมพันธ์อะไรกับกู้หานชวน”

เสียงของผีผู้หญิงแหบพร่าราวกับกลืนเศษแก้วลงไป

“ที่เขายอมแต่งเข้าบ้านตระกูลเสิ่น ก็เพราะเงินสามล้านนั่น เพื่อเอาไปเปลี่ยนหัวใจดวงใหม่ให้เธอ”

เสิ่นหนานถังยิ้มเยาะออกมา

“เธอตายยังไง”

“ไฟ ไฟที่ลุกโหมมาก” เสียงของผีผู้หญิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เธอหักขาของฉัน ทรมานฉันทั้งวันทั้งคืน เจ็บมาก...ช่วยฉันด้วย ฉันไม่กล้าแล้ว”

“อย่าถอดเสื้อผ้าฉัน อย่าแตะต้องฉัน อย่าเข้ามา”

ร่างของเสิ่นหนานถังสั่นสะท้าน ก่อนหมดแรงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้

เธอหลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ

พอแล้ว เธอยอมแพ้แล้ว

เสิ่นหนานถังนั่งอยู่หน้าห้องไอซียูหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม

เช้าวันถัดมา เธอเรียกพ่อบ้านเฒ่ามา

“ลุงเฉิน เอาหุ้นทั้งหมดของตระกูลเสิ่นไปจำนำในตลาดมืด เปลี่ยนเป็นเงินสดให้มากที่สุด โดยอย่าให้กู้หานชวนรู้ ไม่ต้องสนใจดอกเบี้ย”

“จัดการทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของฉันอย่างลับ ๆ อะไรที่เปลี่ยนเป็นเงินได้ ขายทิ้งให้หมด”

“ในคฤหาสน์เก่า มีใบหย่าที่ฉันเซ็นชื่อไว้แล้ว...ทุกอย่างต้องเสร็จภายในเจ็ดวัน”

“หลังจากเจ็ดวัน พวกเราจะออกจากฮ่องกงไปตลอดกาล”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 17

    ชั้นหนึ่งของโบสถ์มี “หญิงผี” ที่ไม่มีใครมองเห็น กระซิบข้างหูเสิ่นหนานถังเบา ๆ“หนานถัง พวกเขามาแล้ว อยู่ชั้นสอง... ไม่ต้องกลัวนะ”ขนตาของเสิ่นหนานถังสั่นเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้หันไปมองชั้นสอง และไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยกลัวงั้นเหรอ เธอไม่กลัวมานานแล้วเมื่อห้าปีก่อนที่เมืองท่า เธอแทบเดินผ่านขุมนรกมาแล้วครั้งหนึ่งวันนี้ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ความตาย แล้วเธอจะกลัวอะไรอีกเธอเอ่ยตอบ “หญิงผี” อย่างอ่อนโยน“ฉันไม่กลัว”“ฉันจัดคนไว้ในที่ลับหมดแล้ว ไม่เพียงไม่กลัว แต่ฉันจะเป็นคนพลิกชะตาของพวกเราเอง...”บริเวณมุมมืดชั้นสองมือที่กำลังถือปืนของกู้หานชวน กำลังสั่นอย่างรุนแรง"ยิงซะ" ชายคนหนึ่งเร่งด้วยความโหดเหี้ยม "รออะไรอยู่ ถ้าฆ่าจี้เป่ยมั่วได้ เธอก็จะกลายเป็นของเรานะ"ไกปืนถูกนิ้วของเขา กดไปมากกว่าครึ่งแล้วขอแค่กดลงไปเต็มแรงจี้เป่ยมั่วก็ต้องตายแน่ ๆ เขาก็จะสามารถพาเสิ่นหนานถังกลับไปที่เมืองท่าได้แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจิดจ้าบนใบหน้าของเสิ่นหนานถังกู้หานชวนกลับลังเลอีกครั้งนี่คืองานแต่งของเธอที่เธอตั้งใจเตรียมมาอย่างพิถีพิถันเป็นเวลานานเขาตามเธอมาตลอดหนึ่งเ

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 16

    กู้เป่ยชวนไม่พูดอะไรหลังจากเขาหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา เขาก็ควักปืนที่มีกระบอกเก็บเสียงออกมาปากปืนสีดำขลับ ค่อย ๆ จ่อเข้าไปที่ตรงหน้าของเจียงซินเยว่"ถ้ารวมครั้งนี้เข้าไปด้วย ฉันฆ่าเธอไป 9 ครั้งแล้ว หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย"น้ำเสียงของชายคนนั้นเรียบสนิท ไม่มีความไหวแม้แต่น้อยราวกับการพรากชีวิตของเจียงซินเยว่ สำหรับเขาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญอะไรเลย“ไม่ ไม่เอา ช่วยด้วย”เจียงซินเยว่กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังแต่เสียงที่ตอบกลับมา คือเสียงดังสนั่นของไกปืนจากนั้น เลือดก็กระจายไปทุกทิศทางเจียงซินเยว่เบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง และไร้ลมหายใจโดยสิ้นเชิงชายคนนั้นเก็บปืนกลับอย่างเย็นชาเขายืนมองร่างไร้วิญญาณของเจียงซินเยว่จากที่สูงอยู่นาน ก่อนจะพึมพำเสียงแหบแห้งเย็นเยียบออกมาเบา ๆ“หวังว่าครั้งหน้า ถ้าเจอกันอีก นายจะรู้จักกาลเทศะ หนีไปให้ไกลตั้งแต่แรก อย่ามารบกวนฉันกับเสิ่นหนานถังอีก”พูดจบ ชายคนนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด โดยไม่หันกลับไปอีกเลย......สวิตเซอร์แลนด์ เมืองซูริกกู้หานชวนราวกับวิญญาณที่ไม่ควร

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 15

    กู้หานชวนตะโกนสุดเสียงราวกับหัวใจแหลกสลาย พร้อมกับเสียงรั้วคฤหาสน์ที่ถูกเตะจนล้มลงกับพื้นดังสนั่น ทำลายบรรยากาศอบอุ่นภายในสวนจนสิ้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหนานถังจางหายไปในพริบตาเธอหันกลับมา มองกู้หานชวนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็วหลังจากจากกันไปห้าปี ได้พบคนเก่าอีกครั้งสิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในใจของเสิ่นหนานถังคือความรำคาญอันแผ่วเบาแต่กู้หานชวนกลับตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่มือที่ยื่นออกไปหวังจะคว้าตัวเสิ่นหนานถัง สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดน่าเสียดายที่ยังไม่ทันแตะตัวเธอ ก็ถูกจี้เป่ยมั่วที่ยืนอยู่ข้างกายปัดออกอย่างแรงแต่กู้หานชวนกลับเหมือนมองไม่เห็นการมีอยู่ของคนอื่นดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่งจับจ้องเสิ่นหนานถังไม่ยอมละสายตา“เสิ่นหนานถัง ฉันตามหาเธอมาห้าปีเต็ม กลับไปกับฉันเถอะ”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับเป็นเรื่องที่แน่นอนความมั่นใจนั้นมาจากความรักที่ครั้งหนึ่งเสิ่นหนานถังเคยมอบให้เขาอย่างหมดหัวใจแม้แต่ตอนที่เขามองจี้เป่ยมั่ว สายตาก็ยังเต็มไปด้วยความดูแคลนราวกับกำลังบอกว่า ต่อให้ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ แต่ตราบใดที่ฉันกลับมา ไม่มีใครแย่งเสิ่นหนา

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 14

    หลังพูดจบ กู้หานชวนก็หันหลังทันที ก่อนจะเซขึ้นรถอย่างทุลักทุเลรถมายบัคพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถใต้ดินราวกับเสียสติส่วนชายผู้ที่เพียงเอ่ยไม่กี่คำก็ไขปริศนาให้กู้หานชวนได้ กลับค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปในมุมมืดเขายืนมองไปยังทิศทางที่ไฟท้ายรถของกู้หานชวนหายลับไปอย่างเงียบงันภายในดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับความตาย คลุกรุ่นไปด้วยความยึดติดอันผิดเพี้ยน“ไปเถอะ”เขาพึมพำเสียงแผ่ว “หวังว่าครั้งนี้ นายจะยังทัน”เขาค่อย ๆ ก้มตาลง ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ปืนเย็นเยียบในกระเป๋าเสื้อมุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยือก“ถ้าตัวนายในเส้นเวลานี้ ยังดึงเธอกลับมาไม่ได้...”“งั้นฉันก็... ทำได้แค่ฆ่านายด้วยมือตัวเอง เหมือนที่จัดการพวกขยะก่อนหน้านี้ ฆ่าพวกนายให้หมด แล้วทุกเส้นเวลาก็จะเหลือแค่ฉัน”เขาเงยหน้ามองความว่างเปล่า พึมพำแผ่วเบาราวกับกำลังโหยหาอย่างสุดหัวใจ“แค่พวกเขาตายหมด ตอนอายุสิบแปด คนที่เสิ่นหนานถังตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ก็จะเป็นฉันที่ย้อนกลับไปในอดีต...”“หนานถัง ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอตายทั้งที่เสียใจและทุกข์ทรมานอีก เชื่อฉันนะ”......12 ชั่วโมงต่อมารถเก๋งสีดำคันหนึ่งเบรกกะท

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 13

    ผู้ช่วยก้มหน้าลง พูดเสียงสั่นเครือ “ขอโทษครับคุณกู้”“พวกเราใช้ทรัพยากรข้ามชาติทุกอย่างที่ใช้ได้ ทั้งวงการถูกกฎหมายและใต้ดินก็ตามหาจนหมดแล้ว แต่คุณนายเธอ... เหมือนหายไปจากโลกนี้จริง ๆ ไม่มีข้อมูลเที่ยวบิน ไม่มีประวัติการใช้จ่าย ไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิตใด ๆ”“คุณกู้ครับ คุณนายน่าจะยอมแลกด้วยราคาที่มหาศาลเพื่อซ่อนตัวเอง... เธอไม่อยากให้พวกเราหาเจอจริง ๆ”ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันผ่านไปนาน กู้หานชวนก็ระเบิดโทสะขึ้นมาในทันทีเขาเตะโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ข้าง ๆ จนกระเด็น“เหลวไหล”ดวงตาของกู้หานชวนแดงก่ำ เสียงแหบพร่า“เสิ่นหนานถังรักฉันมาตั้งแต่อายุ 18 จนถึงวันนี้ เธอจะยอมจากฉันไปได้ยังไง”“แค่หาตัวเธอให้เจอ แล้วบอกให้เธอรู้ว่าในใจฉันก็มีเธอเหมือนกัน เธอต้องกลับมาแน่นอน”“หา... ตามหาต่อไป” เสียงของเขาแตกพร่าแทบไม่เป็นคำ “ไปลงประกาศค่าหัวในดาร์กเว็บ เพิ่มเป็นหนึ่งหมื่นล้าน”“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต่อให้ต้องพลิกทั้งโลก ฉันก็จะพาเธอกลับมาให้ได้”......แต่น่าเสียดาย โชคชะตาก็ประหลาดเช่นนี้ตอนที่ยังมีวาสนาต่อกัน ต่อให้เขาเย็นชากับเสิ่นหนานถังแค่ไหน เธอก็ยังอยู่ในที่ที่เ

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 12

    ตู้ม !ในสมองของกู้หานชวน เหมือนมีสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นอย่างแรงสามล้านเงินสามล้านที่เขาใช้เพื่อ “ช่วยชีวิตเธอ”เขาถึงขั้นก้มหัวให้คุณปู่เสิ่น เซ็นสัญญาเข้าตระกูลเสิ่นเป็นเขย และจากนั้นก็เกลียดเสิ่นหนานถังเข้าไส้แต่แท้จริงแล้ว...มันเป็นแค่เรื่องที่เจียงซินเยว่หลอกเขาทั้งหมดสามล้านนั้น เป็นเพียงหนี้พนันที่เธอเอาไปเล่นในคาสิโนมาเก๊าเปลวไฟแห่งความโกรธในอกของกู้หานชวนแทบจะฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเย็นชาน้ำเสียงเย็นยะเยือกถึงขีดสุดเอ่ยขึ้น “ยังมีอีกไหม”“ยังมีครับ...” ผู้ช่วยกดเปิดแท็บเล็ต แล้วเรียกวิดีโอที่กู้กู้คืนมาด้วยความยากลำบากขึ้นมาคลิปแรก เป็นในคาสิโนใต้ดินแห่งหนึ่ง เจียงซินเยว่ตั้งใจปิดโทรศัพท์ ก่อนหันไปคุยกับเพื่อนข้าง ๆเธอพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “เสิ่นหนานถังนี่โง่จริง ๆ ส่งคนมาจับฉัน แต่สุดท้ายกลับถอยเอง ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไร ฉันแค่ซ่อนตัว เธอก็ต้องตายอย่างอนาถอยู่ดี”คลิปที่สอง เป็นในห้องนอนของคฤหาสน์ในภาพ เจียงซินเยว่ทำลายของล้ำค่าเพื่อยั่วยุ แต่ไม่สำเร็จ ก่อนจะกระชากกำไลบนข้อมือของเสิ่นหนานถังอย่างแรง และแสร้งทำเป็นล้มป่วยลงกับพื้น

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status