LOGINบ้านสวนบนภูเขาไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ ไม่ได้หรูหรา ไม่ได้ออกแบบมาเพื่ออวดใคร มันเป็นเพียงบ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินที่มองเห็นแนวเขาซ้อนกันไกลสุดสายตาเช้า ๆ มีหมอกบางลอยอ้อยอิ่งและเย็น ๆ มีลมพัดกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นใบไม้แห้งเข้ามาในบ้าน เป็นสถานที่ที่เวลาเหมือนเดินช้ากว่าที่อื่นดารินทร์เลือ
ค่ำวันนั้น โรงพยาบาลเงียบกว่าทุกวัน ไม่ใช่เพราะคนหายไปแต่เพราะเวลากำลังเคลื่อนช้าลงอย่างตั้งใจเหมือนเปิดพื้นที่ให้ใครบางคนได้คิด ได้ฟังเสียงหัวใจตัวเองโดยไม่ถูกเร่งรัดดารินทร์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ม่านสีอ่อนปลิวไหวตามแรงลมจากช่องระบายอากาศแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ามาเป็นจุดเล็ก ๆ กระจัดกระจายไม
เช้าวันใหม่ไม่ได้พาอะไรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แสงแดดที่ลอดผ่านม่านยังคงอ่อน อากาศในห้องพักฟื้นยังคงนิ่ง เสียงเครื่องมือแพทย์ยังดังเป็นจังหวะเดิม แต่ดารินทร์รู้รู้ตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาขึ้นมาว่าบางอย่างในตัวเธอ ไม่เหมือนเดิมแล้วไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นไม่ใช่ความหวัง ไม่ใช่การตัดสินใจ มันเป็นเพียงความร
กลางดึกของคืนหนึ่งห้องพักฟื้นเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียง ติ๊ด…ติ๊ด… ไม่ดังพอจะรบกวน แต่ก็ชัดพอจะย้ำเตือนว่าทุกชีวิตในห้องนี้ยังคงดำเนินอยู่ตามจังหวะของมันเองแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมข้างเตียงทอดลงมาอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นเท่าไร มันเพียงทำให
ห้องพักฟื้นในช่วงสายเงียบกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เพราะไม่มีคนแต่เพราะทุกคนที่อยู่ในนั้นรู้ดีว่าไม่ควรพูดมากดารินทร์นั่งพิงหัวเตียงร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ ความปวดเมื่อยยังแฝงอยู่ตามข้อต่อแต่หัวใจกลับนิ่งกว่าที่เคยเป็นมาในรอบหลายปีลูกชายถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนน้ำหนักเบา ตัวอุ่นบ่งบอกถึงความมีชีวิต ทุกกา
ความเงียบหลังคลอดไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงดารินทร์นอนนิ่งอยู่บนเตียง แสงอ่อนจากหน้าต่างส่องเข้ามาในห้องพักฟื้น ไม่จ้าเกินไป และไม่ได้สว่างเกินจะเป็น แต่เป็นแสงที่เหมาะกับการหายใจช้า ๆ เหมาะกับการฟังเสียงหัวใจของตัวเองร่างกายของเธออ่อนล้า เหมือนผ่านสงคร
@โรงพยาบาล SK ฉันลงจากรถด้วยความงุนงง พวกเขาพาฉันมาที่นี่ทำไมกัน? มีใครเป็นอะไรจริง ๆ งั้นเหรอ? นั่นมัน… “พี่วิน…” ฉันหลุดพูดชื่อของเขาออกมา สายตาของฉันทอดมองไปที่เขาที่ยืนสูบบุหรี่กับพี่ออกัสอยู่...พวกเขามาทำอะไรกันที่นี่กันแน่ ฉันชักจะงงมากกว่าเดิมแล้วนะ หรือที่นี่มีใครอยู่กันแน่? “นี่จะเป็นค
“ฉันต้องการคุยกับนางแบบ…แบบส่วนตัว” ดารินทร์ถึงกับตกใจไปกับคำพูดนั้นของเขา ทำเอาทั้งห้องเริ่มเงียบอีดครั้ง ทางเลขากับทางผู้จัดการของดารินทร์ถึงกับหันมองหน้ากัน ก่อนที่เลขาหนุ่มจะพยักหน้าให้ออกจากห้องไปดารินทร์มองไปทางส้มเช้งทันทีที่ผู้จัดการสาวลุกออกจากเก้าอี้“ไม่เป็นไรหรอก น้องรินก็ร้องคุย ๆ กับค
สี่ปีต่อมาณ สุสานแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพ หญิงสาวที่ยืนรอใครบางคนอยู่ที่ด้านหน้า เธอมาที่นี่ทุกปี มาโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองมาไหว้ใครกันแน่“ริน…รอนานไหม?” เสียงทุ้มหนักของคนที่กำลังรอเอ่ยทักถามขึ้น“ไม่ค่ะ…เพิ่งมาเมื่อกี้เลย” ดารินทร์พูดแล้วยิ้มไปให้กับเทมที่เอ่ยทักเธอขึ้น“ปะ เข้าไปกัน” เทมพูดแล้วเดิน
วันต่อมา…ร่างบางที่อยู่ในชุดเดรสเรียบง่ายก้าวขาลงจากรถมองตึกสูงตรงหน้าแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมา เมื่อวานเธอแทบจะนอนไม่ได้ เพราะคำพูดของเขาคนที่เป็นนายจ้างของเธอเมื่อวานแท้ ๆ เลยทำให้เธอเอาแต่คิดวนไปวนมาว่าเคยไปทำอะไรเขาเอาไว้หรือเปล่า แต่ก็คิดไม่ออกสักอย่าง จนเธอต้องกินยาเพื่อให้นอนได้ ไม่งั้นวันนี้คง







