บทที่ 17 : ฮึ่ม ข้าบอกให้ไสหัวออกมา !

บทที่ 17 : ฮึ่ม ข้าบอกให้ไสหัวออกมา !

          ‘ที่แท้ก็วิญญาณผีร้ายนี่เอง มันมีแรงอาฆาตมากกว่าผีทั่วไป มิน่านักพรตทั่วไปถึงรับมือไม่ได้’

          นางเคยรับมือกับพวกผีร้ายในยุคปัจจุบันมาบ้างแล้ว แต่ที่นี่ยังไม่เคยเจอเลยสักครั้ง นี่นับว่าเป็นครั้งแรก

          เหอจิ้นหยางปาดเหงื่อหลังอธิบาย ความสามารถของเว่ยหลิ่งจือให้คนตระกูลจ้าวได้รู้ พวกเขาก็มีท่าทางเหมือนพ่อบ้านจ้าวไม่มีผิด คือปราบผีไม่ได้ก็ไร้ประโยชน์

          ทางสองพี่น้องแซ่เสิ่นยังวางท่านิ่งเฉย ราวกับต้องการดูสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ

          โครม ! เสียงของหนักล้มกระแทกพื้น ดังขึ้นในห้องนอนของจ้าวหราน

          “เรียนนายท่าน คุณชายอาการแย่กว่าทุกวัน ใครก็เข้าใกล้ไม่ได้เลย” คนสนิทของจ้าวหรานรีบรายงาน

          “อ๊ากก !” ตามด้วยเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวน

          “อาหราน !” คนเป็นแม่ไม่อาจทนฟังเสียงกรีดร้องของบุตรชายได้ นางชี้นิ้วไปทางเว่ยหลิ่งจือ “เจ้าบอกว่าจะรักษาลูกชายข้า เจ้าเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย !”

          “เดี๋ยวก่อนจือจือเข้าไปไม่ได้นะ นี่มันอันตรายเกินไป” เหอจิ้นหยางรีบขวางนางเอาไว้ “นักพรตสองคนนั้นยังเอาไม่อยู่ เจ้าเป็นแค่เด็กมีพละกำลังที่ไหนกัน”

          เว่ยหลิ่งจือดันมือเขาออก “พี่ชายเหอ ท่านวางเถอะ ข้าเอาอยู่”

          “หา !” เอาอยู่มารดาเจ้าสิ !

          นางขยิบตาให้เขาไปหนึ่งที เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า

          “ข้าไปด้วย” เสิ่นซืออี้ไม่วางใจให้เด็กเช่นนาง เข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยอันตรายเพียงลำพัง

          เว่ยหลิ่งจือเพิ่งนึกออก หากนางไม่แสดงความสามารถให้คนอื่นเห็น จะน่าเชื่อถือได้อย่างไร ดีไม่ดีเงินรางวัลอาจไม่ตกถึงมือของนางด้วยซ้ำ เพราะคำว่านางเป็นเด็กนี่แหละ ใช่ว่าก่อนหน้าจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นางหมุนตัวกลับมามองทุกคน

          “เช่นนั้นก็เข้าไปพร้อมกันทั้งหมดนี่แหละ”

          “อะไรนะ เข้าไปหมดทุกคน”

          นายท่านจ้าวมึนงงเล็กน้อย เหตุใดต้องเข้าไปกันทุกคน แค่คนเดียวก็ถูกไล่ออกมาแทบไม่ทันอยู่แล้ว

          จ้าวฮูหยิน “เจ้าคงไม่รู้ไม่มีใครเข้าใกล้ลูกชายของข้าได้ ไม่เลือดตกก็แขนขาหักออกมากันหมด”

          เว่ยหลิ่งจือเม้มปากเข้าออก เอ่ย “เข้าไปพร้อมข้ารับรองว่าไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นแน่ หรือไม่ก็แค่พวกท่านที่เป็นบิดามารดาของเขาก็พอ”

          สองสามีภรรยาหันไปมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าลงเป็นการตกลง เว่ยหลิ่งจือหันไปทางพี่ชายจอมปลอมทั้งสาม ส่งสายตาให้พวกเขาเข้าไปด้วยกันได้ มีพ่อบ้านจ้าวตามเข้าไปอีกคน

          ปัง ! ปัง ! บานประตูถูกกระแทกเปิดปิด จากลมที่พัดกระโชกมาอย่างไร้ทิศทาง

          ‘ผีร้ายตนนี้ฤทธิ์เยอะนักนะ ข้าเกือบถูกกลืนกินวิญญาณไปแล้ว’ ท่านอาหญิงยังต้องมาหลบอยู่ข้างหลังหลานสาว

          ‘ข้าจะปลิวอยู่แล้วนี่’

          เหนียนเหนียนแทบทรงตัวไม่อยู่ ดีที่เสิ่นจือหลินคว้าตัวขึ้นมาอุ้มไว้ก่อน

          เว่ยหลิ่งจือรู้ว่านี่คือการข่มขู่นาง จึงแอบดีดสะเก็ดเปลวไฟออกไปเป็นการตักเตือน

          ฟิ้ว ! ลมเมื่อครู่ค่อย ๆ หมดแรงลงไป

          “เข้าไปกันเถอะ” นางเดินนำหน้าทุกคน ใช้เท้าถีบบานประตูออก วืด ! อ๊า ! ลืมไปว่าขาสั้น หัวแทบคะมำลงพื้น ดีที่เสิ่นซืออี้คว้าตัวเอาไว้ทัน

          ทุกคน เจ้าเจียมตัวบ้างเถอะ !

          “ขอบคุณพี่ชายเสิ่น วานท่านช่วยเปิดประตูให้ข้าที” นางจัดเสื้อแก้เขินอาย

          “ท่านพี่นางจะไหวรึ เปิดประตูก็ยังล้มได้” จ้าวฮูหยินกับสามีรั้งท้ายสุดในกลุ่ม

          “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” เพราะผ่านความผิดหวังมาเยอะ นายท่านจ้าวจึงเลือกเผื่อใจไว้ก่อน

          เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องนอนของจ้าวหราน บรรยากาศภายในเย็นยะเยือกเข้ากระดูก เจ้าของห้องกำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างน่ากลัว เอียงคอหักไปมาคล้ายควบคุมตนเองไม่ได้

          “อาหราน...”

          จ้าวฮูหยินนึกสงสารบุตรชายจับใจ

          “เดิมทีเขาก็แค่เหม่อลอย หลง ๆ ลืม ๆ มาเดือนนี้เขาเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่ง สองวันมานี้อาการเขาหนักที่สุด เริ่มทำร้ายบ่าวรับใช้ ถึงกับเลือดตกยางออกกันเลย” นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดคราบน้ำตาไปด้วย

          “เจ้าดูแล้วพอจะรักษาได้ไหม” นายท่านจ้าวหันไปถามเว่ยหลิ่งจือ

          มองอย่างไรก็ถูกผีร้ายสิงร่าง “ข้าไม่ใช่หมอเสียหน่อยจะรักษาคนได้อย่างไร ข้าคือผู้สื่อสารแห่งโลกวิญญาณ ข้าทำได้เพียงแค่พูดคุยกับดวงวิญญาณ ที่สิงร่างบุตรชายของพวกท่าน แต่ว่า..”

          “แต่ว่าอะไร !” จ้าวฮูหยินร้อนใจทันที

          “วิญญาณที่สิงร่างบุตรชายพวกท่าน เป็นผีร้ายที่กลืนกินผีตนอื่นเป็นอาหาร ยามนี้ใบหน้าของมันก็แยกไม่ออกแล้วว่าเป็นชายหรือหญิง นับว่าเป็นผีร้ายอย่างแท้จริง”

          นายท่านจ้าว “แล้วเจ้าคิดว่าจะไล่มันออกไปได้ไหม”

          เว่ยหลิ่งจือแสร้งถอนหายใจเบา ๆ “ข้าจะลองดู” นางเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของจ้าวหราน

          เขาหันมามองนางแล้วแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัวออกมาแทน

          “เจ้า ออกไป !”

          หืม ข้ายังไม่ได้ลงมือเลยนะ

          เว่ยหลิ่งจือพูดเสียงดัง ๆ ให้ทุกคนในห้องได้ยิน

          “เจ้าจะออกมาดี ๆ” หรือว่าจะให้ข้าดีดไฟใส่เจ้า

          ประโยคหลังนางสื่อสารผ่านดวงจิต พร้อมดีดนิ้ว ฟุบ ! เปลวอัคคีโลหิตมารปรากฏขึ้น คนอื่นคิดว่านางเล่นกล ตรงกันข้ามกับผีร้าย ที่รู้ซึ้งถึงพลังทำลายล้างของมันได้ดี

          “อ๊ากกก ออกไป !”

          จ้าวหรานดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียง ทำเอาคนอื่น ๆ ในห้องตื่นตกใจกลัวตามเขาไปด้วย

          เว่ยหลิ่งจิอเท้าเอวชี้นิ้วใส่ผีร้าย “เจ้าจะออกมาดี ๆ หรือจะให้ข้าลากออกมา !”

          ทุกคนในห้อง “?!”

          ควันดำพยายามดิ้นรนหนี ยืดรูปร่างบิดเบี้ยวไปมา

          เวิ่ยหลิ่งจือ “ข้าจะ..” ดีดไฟแล้วนะ !

          “เจ้าทำไม่ได้ เจ้าทำไม่ได้ ไม่เช่นนั้นร่างนี้ก็ตายไปพร้อมข้า ใช่แล้ว ฮ่า ๆ ๆ” เหมือนมันเพิ่งคิดออก ว่าต้องรับมือกับเว่ยหลิ่งจืออย่างไร

          “เจ้าห้ามทำร้ายอาหรานของข้านะ !”

          จ้าวฮูหยินตะโกนออกไปด้วยความกลัว ว่าบุตรชายจะถูกฆ่าตายไปพร้อมกับผีร้าย

          ควันดำได้ทีก็เอ่ยวาจาเยาะเย้ยนางเสียยกใหญ่

          “เจ้าจะทำอะไรข้าได้ ตัวเท่าลูกหมา คิดจะมาต่อกรกับข้ารึ แน่จริงก็เข้ามาสิ เข้ามา ๆ”

          มันยื่นหน้าของจ้าวหรานออกมาใกล้ ๆ

          “แน่จริงก็มาไล่ข้าสิ” พร้อมตบแก้มตัวเองแปะ ๆ

          “ฮึ่ม ข้าบอกให้ไสหัวออกมา !”

          เว่ยหลิ่งจือเอื้อมมือไปกระชากควันดำให้ออกมา มือนางเหมือนปลาหมึก จับปุ๊บติดปั๊บ พร้อมฟาดลงบนพื้นสุดแรง

          “เจ้าสัมผัสข้าได้อย่างไร...” ผีร้ายยังมึนงงไม่เข้าใจ ทว่าฝ่าเท้าเด็กน้อยก็ประทับลงมาเสียแล้ว

          ตุบ ๆ ๆ !!!

          “อ๊ากกก !!!”

          ตุบ ! จ้าวหรานหงายหลังล้มลงบนเตียง ทุกคนตกตะลึงกันหมด แม้มองไม่เห็นควันดำ แต่ท่าทางของเว่ยหลิ่งจือนั้น เหมือนได้ดึงบางอย่างออกมา แล้วกระทืบมันซ้ำ ๆ

          เสิ่นจือหลินกอดเหนียนเหนียนเอาไว้แน่น “พี่ใหญ่ท่านเห็นเหมือนข้าไหม”

          เสิ่นซืออี้ยังอ้าปากค้าง “ข้าไม่แน่ใจว่าตัวเองเห็นอะไร” แอบสงสัยไม่น้อย นิ้วของนางทาสิ่งใดไว้ ถึงได้ติดไฟง่ายดายเช่นนั้น

          “แต่ข้าเห็นชัดเจนเลย นางดึงผีร้ายออกมาแล้ว และกำลังทุบตีมันอยู่”

          เหอจิ้นหยางจินตนาการล้ำกว่าผู้อื่น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนางออกแรงตีผี ก่อนหน้ายังทำแค่สื่อสารเท่านั้น

          ท่านอาหญิงยามนี้กระโดดไปหลบอยู่ด้านหลังทุกคน ยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ‘ผีร้ายนั่นคงเจ็บน่าดู’

          เว่ยหลิ่งจือตีผีจนเหนื่อย ฟุบ ! จึงดีดไฟใส่มันไปหนึ่งดวง “อ๊ากกกก...”

          เสียงร้องโหยหวนของผีร้ายค่อย ๆ หายไป พร้อมกับร่างของมัน ที่ย่อยสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

          นางปัดมือเบา ๆ พร้อมเอ่ย “ข้าไล่ผีร้ายออกไปแล้ว”

          “อาหราน !” จ้าวฮูหยินวิ่งเข้าไปดูบุตรชายที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง “แม่หนูเว่ยทำไมลูกชายข้าถึงหมดสติไป”

          “หมดสติรึ” เว่ยหลิ่งจือรีบเข้าไปดู “ท่านออกมาก่อน”

          จ้าวฮูหยินรีบขยับหลีกทางให้นาง

          ท่านอาหญิงเอ่ย ‘เขาถูกผีร้ายสิงร่างมานาน ดวงจิตไม่มั่นคง ดวงวิญญาณก็ไม่ครบ’