บทที่ 16 : ข้าถามว่าเจ้าปราบผีได้ด้วยรึ

บทที่ 16 : ข้าถามว่าเจ้าปราบผีได้ด้วยรึ

          “เช่นนั้นก็ไปด้วยกันทั้งหมดนี้แหละ ไปเป็นกองหนุนให้ข้าตอนทำงาน”

          “ทำเช่นนั้นได้ด้วยรึ”

          “ได้สิ อีกอย่างพี่ชายเสิ่นวรยุทธ์สูงส่ง หากพวกเราถูกคนอื่นเอาเปรียบ เขาจะไม่ช่วยเหลือเชียวรึ”

          ข้ออ้างนี่ฟังขึ้นเสียด้วย “เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ ได้ข้าจะไปถามพวกเขาดูก่อน หากพวกเขาไม่ไปก็ต้องปล่อยให้อยู่ที่นี่”

          “เอาเช่นนั้น ข้าจะไม่ฝืนใจใครแน่นอน”

          หลังได้ยินว่าเว่ยหลิ่งจือ อยากเข้าไปรักษาคุณชายจ้าวในอำเภอ เสิ่นซืออี้ถึงกับกำหมัดแน่น นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังคิดทำเรื่องเหลวไหลกันอีก

          “นางเป็นเด็กข้าไม่ถือสาหาความ แต่เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ เหตุใดถึงได้ไม่ห้ามปรามนาง”

          “คุณชายเสิ่น ข้าก็บอกแล้วว่ารถม้านี่เป็นของนาง นางอยากทำอะไรข้าก็ต้องเชื่อฟัง”

          “พวกเจ้าเป็นพี่น้องกันไม่ใช่รึ”

          เหอจิ้นหยางทำหน้าหนักใจ ยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างไม่รู้จะตอบอย่างไร

          “อันที่จริงก็ไม่ใช่พี่น้องจริง ๆ หรอก แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือพวกเราไม่ออกเดินทางพรุ่งนี้แน่นอน ต้องรอนางเข้าไปดูอาการคุณชายจ้าวก่อน พวกท่านจะตามไปที่ตระกูลจ้าว  หรือว่าจะรออยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ นางบอกว่าให้พวกท่านเลือกเอาได้เลย นางจะไม่บังคับ”

          เสิ่นซืออี้มองหน้าน้องชาย สลับกับมองหน้าเหอจิ้นหยาง หากอยู่ในโรงเตี๊ยมแล้วคนร้ายตามมาทัน จะหอบน้องชายหนีก็รอดยาก การเข้าไปในตระกูลจ้าว แม้ดูเป็นการติดตามนักต้มตุ๋นไป แต่ก็เป็นการอำพรางตัวได้เป็นอย่างดี

          “ข้าจะตามพวกเจ้าไปที่ตระกูลจ้าวก็แล้วกัน”

          เหอจิ้นหยางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเลือกเช่นนี้ เขามีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

          “ได้ ข้าจะไปบอกจือจือว่าพวกท่านจะไปด้วยกัน เช่นนั้นไม่รบกวนแล้ว พวกท่านรีบเข้านอนเถอะ”

          เว่ยหลิ่งจือทำความเข้าใจกับทุกคน ก่อนขึ้นรถม้าไปยังตระกูลจ้าว ให้บอกคนตระกูลจ้าวว่าทั้งหมดเป็นพี่น้องกัน เหอจิ้นหยางเป็นพี่ใหญ่ เสิ่นซืออี้เป็นพี่รอง ส่วนเสิ่นจือหลินเป็นน้องสาม นางเป็นน้องสาวคนสุดท้อง พวกตนสูญเสียบิดามารดาระหว่างหนีภัยน้ำท่วม

          เสิ่นซืออี้ไม่คัดค้าน คนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

          เว่ยหลิ่งจือหันไปเย้าเหอจิ้นหยาง

          “พี่ชายเหอท่านได้รับหน้าที่เป็นผู้จัดการ รับงานครั้งแรกของข้าแล้วนะ”

          “เจ้าเอาจริงหรือจือจือ เรื่องนี้จะเกี่ยวกับงานของเจ้ารึ”

          “ท่านอาหญิง ไม่สิ ชาวบ้านเล่าลือกันว่า มีทั้งหมอทั้งพระนักพรตเข้าไปรักษา ท่านไม่คิดว่ามันมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานของข้าบ้างรึ”

          เหอจิ้นหยางคิดตามคนที่นางเอ่ยมา หมอไม่ว่าแต่พระกับนักพรตนี่เข้าข่ายจริง ๆ “ได้ ๆ ขึ้นรถม้ากัน”

          บนรถม้าเสิ่นซืออี้ได้เค้นเอาความจริงกับเหอจิ้นหยาง งานที่เว่ยหลิ่งจือเอ่ยถึงคืองานอะไรกันแน่ เขาไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป จึงต้องยอมบอกความจริงไป ว่านางคือผู้สื่อสารแห่งโลกวิญญาณ

          “พวกเจ้าเป็นนักต้มตุ๋นกันสินะ”

          เหอจิ้นหยางกลอกตามามองเขา ก่อนจะหันไปบังคับรถม้าต่อ

          “ตอนแรกข้าก็คิดแบบท่านนั่นแหละ แต่ว่าสิ่งที่ข้าได้พบเจอมานั้น มันทำให้ความคิดของข้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป ยามนี้ท่านไม่เชื่อก็ไม่แปลก เอาเป็นว่าหากได้เห็นนางทำงานจริง ๆ สักครั้ง ท่านก็จะเข้าใจเอง”

          เสิ่นซืออี้ส่ายหน้าไปมา เว่ยหลิ่งจือใช้วิธีไหนกันแน่ ถึงได้โน้มน้าวบัณฑิตให้เชื่อเรื่องภูตผีได้ นางจะเก่งกาจสามารถเกินเด็กไปแล้ว

          เรือนตระกูลจ้าว

          ในอดีตพวกเขาเป็นตระกูลขุนนางเก่า หลายสิบปีให้หลัง หันมาเอาดีด้านการค้าขายเครื่องนุ่งห่มแทน ใช้เวลาเพียงยี่สิบปี สามารถคุมการค้าในอำเภอแห่งนี้ได้ทั้งหมด ไม่เพียงแค่เครื่องนุ่งห่มยังรวมไปถึงโรงเตี๊ยม หอสุรา และตลาดค้าขายอีกมากมาย

          คนเฝ้าประตูเห็นผู้มาเยือน เป็นเพียงครอบครัวเด็กหนุ่มกับน้อง ๆ ของเขา จึงเกิดท่าทีดูหมิ่นดูแคลนอย่างชัดเจน

          “ตระกูลจ้าวใช่ที่หมาแมวที่ไหนจะเข้าได้ง่าย ๆ พวกเจ้ารีบไปให้พ้น”

          เหนียนเหนียนสะดุ้งเล็กน้อย ตรงนี้มีเพียงมันที่เป็น หมา

        ‘เจ้าใจเย็นก่อน’ เว่ยหลิ่งจือจับปากมันเอาไว้ ก่อนที่มันตั้งท่าเตรียมกัดผู้อื่นเข้า

          เหอจิ้นหยางอาศัยว่าตนเป็นบัณฑิต ทักษะการใช้คำพูดค่อนข้างเป็นมิตร

          “พี่ชายท่านนี้ข้าเป็นบัณฑิตมีนามว่าเหอจิ้นหยาง เดิมทีพวกข้าก็แค่ผ่านทางมาเท่านั้น ครั้นได้ยินเรื่องราวของคุณชายจ้าว เลยคิดถึงความสามารถพิเศษของน้องสาวข้า จือจือมานี่เร็วเข้า” ทั้งน้ำเสียงทั้งสีหน้าช่างสุภาพเกินบรรยาย

          เว่ยหลิ่งจือก้าวขาเข้าไปใกล้ ๆ เขา “พี่ชาย”

          “น้องสาวของข้า นางสามารถสื่อสารกับดวงวิญญาณได้ ข้าได้ยินว่ามีนักพรตเข้ามารักษาด้วย เลยคิดว่านางอาจช่วยคุณชายจ้าวได้”

          “สื่อสารกับวิญญาณได้ เหอะ”

          คนเฝ้าประตูแค่นขำเบา ๆ แต่ก่อนที่เขาจะเตรียมไล่คน พ่อบ้านสูงวัยคนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านหลังประตู

          “เจ้าพูดจริงรึ”

          “พ่อบ้านจ้าว” คนเฝ้าประตูรีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

          ท่านอาหญิงรีบเอ่ย ‘เขาคือพ่อบ้านจ้าว เป็นคนคอยคัดคนเข้าไปรักษาคุณชายจ้าวอีกที ยามนี้ข้างในเรือนมีนักพรตสองคนกำลังปะทะฝีมือกันอยู่’

          “จือจือ” เหอจิ้นหยางสะกิดนาง “พ่อบ้านจ้าวถามเจ้าอยู่”

          นางเอียงหน้าไปทางชายสูงวัย “ท่านลุงพ่อบ้านท่านถามอะไรหรือเจ้าคะ”

          “ข้าถามว่าเจ้าปราบผีได้ด้วยรึ”

          นางยิ้มก่อนส่ายหน้า “ข้าทำได้แค่สื่อสารกับดวงวิญญาณเท่านั้น”

          “ปราบผีไม่ได้” สีหน้าแววตาของพ่อบ้านจ้าวแลดูผิดหวังขึ้นมา

          สองพี่น้องแซ่เสิ่นกำลังยืนกอดอก ดูวิธีการหลอกลวงผู้อื่นของเว่ยหลิ่งจือ

          เสิ่นจือหลินกระตุกแขนเสื้อพี่ชายสองที “พี่ใหญ่เราจะปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนั้นจริงหรือ”

          เสิ่นซืออี้เองก็รู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าตนกับน้องชาย จะอยู่ในกลุ่มนักต้มตุ๋นเช่นนี้ เอื้อมฝ่ามือไปลูบศีรษะน้องชายอย่างเอ็นดู “พวกเราดูไปก่อน”

          ทันใดนั้นนักพรตสองคนพร้อมผู้ติดตาม ก็พากันวิ่งหน้าตาตื่นออกมา ใบหน้าฟกช้ำคล้ายถูกของแข็งฟาดมาอย่างหนัก ปากก็ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัวไปด้วย

          “ผีร้าย ๆ ! ใครอยากตายก็ไปเลย ข้าไม่เอาแล้ว”

          “อ๊ากก !”

          พ่อบ้านจ้าวส่ายหน้าคล้ายเห็นจนชินชาแล้ว หันไปทางเว่ยหลิ่งจือ “หากปราบผีไม่ได้ก็จะเป็นเช่นพวกเขา พวกเจ้ากลับไปเถอะ”

          เว่ยหลิ่งจือยิ้มกว้าง ๆ ออกมา “ท่านลุงพ่อบ้านข้าอยากลองดูก่อน หากไม่ไหวข้าจะให้พี่ชายอุ้มพาข้าหนีเอง”

          พี่ชายตัวปลอมทั้งสาม “?!”

          “นี่เจ้า ! เจ้าดูน้องสาวของพวกเจ้าสิ ช่างไม่รักตัวกลัวตาย” พ่อบ้านจ้าวหันไปตำหนิอีกสามคนที่มาด้วยกัน

          เหอจิ้นหยาง “พ่อบ้านจ้าวน้องสาวข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว ข้าคงห้ามปรามนางไม่ได้”

          เสิ่นซืออี้ “นางอยากลองก็ให้นางลองเถอะ หากเกิดเรื่องร้ายขึ้น พวกข้าจะยอมรับแต่โดยดี ไม่กล่าวโทษตระกูลจ้าวของพวกท่านแน่”

          ตึก ! ตึก ! เสียงเร่งฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้น

          “พ่อบ้านจ้าวคุณชายอาการแย่แล้ว ! ฮูหยินให้มาถามว่ายังมีคนมารักษาอีกหรือไม่” สาวใช้นางหนึ่งวิ่งออกมาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

          พ่อบ้านจ้าวไม่มีทางเลือก ผายมือนำทางเว่ยหลิ่งจือเข้าไปด้านในเรือน ครั้นบิดามารดาของคุณชายจ้าว เห็นผู้ที่จะมารักษาบุตรชายของตน พลันรู้สึกโกรธหนักยิ่งกว่าเดิม

          “ข้าให้ไปตามคนมารักษา เจ้าพาเด็กมาทำไม !” นายท่านจ้าวตวาดเสียงดังลั่น

          “คนอื่นไม่มีแล้วรึ” จ้าวฮูหยินมองไปด้านหลังของพวกเขา

          พ่อบ้านจ้าวมีสีหน้าหนักใจ “เรียนนายท่านฮูหยิน เหลือแค่พวกเขาเท่านั้นขอรับ”

          ระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่ เว่ยหลิ่งจือก็ส่งสายตาให้ท่านอาหญิง เข้าไปสำรวจในห้องนอนของคุณชายจ้าว ส่วนนางก็เปิดดวงตามองเห็นวิญญาณขึ้น พบหมอกควันสีดำปกคลุมทั่วทั้งเรือนของคุณชายจ้าว

          ครู่เดียวท่านอาหญิงก็ลอยออกมา ‘จือจือได้เรื่องแล้ว ข้ามองเห็นวิญญาณผีร้ายอยู่ในตัวของคุณชายจ้าว’