บทที่ 18 : ข้าไม่น่าถามพวกหาเงินกับผีเลย

บทที่ 18 : ข้าไม่น่าถามพวกหาเงินกับผีเลย

          โลกยุคปัจจุบันนั้น เว่ยหลิ่งจือเคยเรียกดวงจิตกับดวงวิญญาณของคนให้กลับมา ไม่รู้ว่าที่โลกแห่งนี้นางสามารถทำได้หรือไม่ ใช้สองนิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของจ้าวหราน นึกถึงแปดตัวอักษรของเขา

          “จ้าวหรานจงกลับมา !”

          ดวงจิตสามสายกับดวงวิญญาณหนึ่งดวง ลอยผ่านการนำทาง กลับคืนสู่เจ้าของร่างในทันที

          ท่านอาหญิงมองเห็นแสงสีขาว จากร่างของหลานสาว ไหลไปสู่ร่างของจ้าวหราน เป็นการซ่อมแซมดวงวิญญาณและร่างกายของเขาด้วย

          ‘จือจือนี่เจ้ากำลังเยียวยาดวงวิญญาณ กับร่างกายของเขาไปพร้อม ๆ กัน’

          เว่ยหลิ่งจือยกนิ้วออก การเยียวยาเช่นนี้ คือสิ่งที่มารดามอบให้ ช่างดีจริง ๆ

          จ้าวหรานค่อย ๆ ปรือตาขึ้นอย่างช้า ๆ คล้ายยังไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น

          เว่ยหลิ่งจือส่งสัญญาณให้ทุกคนออกไป เหลือไว้เพียงสามคนพ่อแม่ลูกตระกูลจ้าว

          พ่อบ้านจ้าวพาพวกเขาไปเลี้ยงข้าวที่ห้องรับรองแขก เพื่อรอคำสั่งจากผู้เป็นนาย ว่าต้องดำเนินการอย่างไรต่อ

          ระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่นั้น สายตาของสองพี่น้องแซ่เสิ่นเต็มไปด้วยคำถาม ส่วนเหอจิ้นหยางนั้นมั่นใจว่าตนเองเลือกงานได้ดีแล้ว

          “จะถามก็ถามจ้องข้าอยู่นั่นแหละ”

          เว่ยหลิ่งจือวางตะเกียบหลังกินอิ่มแล้ว

          เสิ่นซืออี้“เจ้าไล่ผีได้จริงรึ”

          “จริงสิ ท่านไม่เห็นข้าดึงผีออกมารึ”

          “ไม่เห็น”

          เว่ยหลิ่งจือยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าไล่ผีออกไปแล้วจริง ๆ แต่มันเป็นผีร้ายคุยกันไม่รู้เรื่อง ต้องกำจัดทิ้งเท่านั้น”

          “ไหนเจ้าว่าปราบผีไม่ได้”

          ก็ไม่ได้ปราบ แต่ทำลายมันทิ้ง

          เหอจิ้นหยาง “คุณชายเสิ่นท่านอย่าไปคาดคั้นนางเลย นางไล่ผีร้ายได้ก็ดีแล้ว ถือว่าทำงานสำเร็จลุล่วงด้วยดี”

          “มีเพียงนางที่เห็นผี คนอื่นมองไม่เห็นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริงหรือเท็จ” เป็นเรื่องยากที่เสิ่นซืออี้จะเชื่อ

          แต่แล้วความจริงก็ตบหน้าเสิ่นซืออี้ เมื่อคนตระกูลจ้าวพาจ้าวหรานมาขอบคุณเว่ยหลิ่งจือ เขากลับมาเป็นคุณชายจ้าวผู้สุขุมเหมือนเดิม ไม่หลงเหลือคนบ้าคลั่งเหมือนก่อนหน้า

          “ขอบคุณคุณหนูเว่ยมากที่ช่วยข้าเอาไว้”

          จ้าวหรานโค้งคำนับให้เว่ยหลิ่งจือ หลังได้ฟังเรื่องราวจากบิดามารดา

          “ไม่ต้องเกรงใจ ข้าทำงานของข้าเท่านั้น” นางย้ำให้รู้ว่านางรอเงินรางวัลอยู่

          เหอจิ้นหยางรีบสะกิดนางเอาไว้

          “ไม่รู้ว่าเหตุใดคุณชายจ้าวถึงถูกผีร้ายสิงร่างได้ พอจะจดจำเหตุการณ์ได้หรือไม่”

          จ้าวหรานใช้ความคิดครู่หนึ่ง “จำได้ว่าข้าไปตลาดมืด แล้วเตะตากับลูกประคำหยกชิ้นหนึ่งเข้า เลยซื้อมาสวมใส่เอาไว้ จากนั้นมาข้าก็จำสิ่งใดไม่ได้อีกเลย ครั้นรู้สึกตัวอีกทีลูกประคำนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว”

          เว่ยหลิ่งจือ “คงเป็นสิ่งที่ผ่านการทำพิธีกรรมชั่วร้ายมา จึงได้ดึงดูดวิญญาณร้ายมาหา เมื่อผีร้ายถูกทำลายสิ่งนำพาย่อมถูกทำลายไปด้วย”

          เสิ่นซืออี้ พวกเจ้าคงไม่เชื่อที่นางพูดทุกคำหรอกนะ

          เหอจิ้นหยางยังคิดถึงค่าจ้างอยู่

          “เรียนนายท่านจ้าว พวกข้ามีกำหนดการเดินทางต่อในวันนี้ คงไม่รั้งอยู่นาน ต้องขอบคุณสำหรับอาหารอร่อย ๆ ที่มอบให้”

          “จะไปแล้วรึ ข้าตั้งใจให้พวกเจ้าพักในเรือนสักวันสองวัน” นายท่านจ้าวเกรงว่าบุตรชายจะมีอาการแบบเดิมอีก

          เว่ยหลิ่งจือเข้าใจความหมายของเขาในทันที

          “ท่านวางใจเถอะผีร้ายถูกกำจัดไปแล้ว คุณชายจ้าวก็สุขภาพร่างกายแข็งแรงดี ไม่เชื่อท่านก็ให้หมอเข้ามาตรวจร่างกายของคุณชายจ้าวดูก่อน”

          “จริงด้วย ๆ”

          จ้าวฮูหยินเป็นห่วงเรื่องนี้ เพราะบุตรชายถูกสิงร่างมานานเกินไป เกรงว่าหยินหยางจะไม่สมดุล

          เว่ยหลิ่งจือส่งสายตาบอกทุกคนว่าให้รอ ใช้เวลาไม่นานนัก ท่านหมอก็ตรวจอาการเสร็จ พร้อมบอกว่าจ้าวหรานสุขภาพแข็งแรงดี ไม่มีสิ่งใดให้ต้องเป็นห่วง

          เว่ยหลิ่งจือกล่าวเสริม “หากห่วงว่าจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำอีก พวกท่านก็หมั่นทำบุญสร้างกุศลให้มาก ๆ ผลบุญสามารถคุ้มครองคนในครอบครัว ให้รอดพ้นเคราะห์กรรมได้”

          นายท่านจ้าว “ข้าจะจดจำเอาไว้”

          สองสามีภรรยาขอให้เว่ยหลิ่งจือ เขียนยันต์กันผีให้สักแผ่น แต่นางปฏิเสธบอกว่านางทำไม่เป็น สร้างความผิดหวังให้พวกเขาเล็กน้อย แต่เมื่อจ้าวหรานหายดีแล้ว จะไม่จ่ายสามพันตำลึงก็ไม่ได้

          เหอจิ้นหยางยังเหม่อลอยกับความจริงที่ว่า เขากำลังจะได้รับส่วนแบ่งเก้าร้อยตำลึง รีบคว้าข้อมือเว่ยหลิ่งจือไปถามย้ำให้แน่ใจก่อนขึ้นรถม้า

          “ที่บอกก่อนหน้าว่าจะให้ส่วนแบ่งข้าสามส่วน เจ้ายังยึดคำนั้นอยู่ไหม”

          “แน่นอน”

          “แต่ว่าข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เจ้าเป็นคนตัดสินใจเองทั้งหมด” คนไม่ลงแรงจะกล้าเอาเปรียบเด็กได้อย่างไร

          “เหตุใดจะไม่ทำเล่า ท่านพาข้าไปที่เรือนตระกูลจ้าว ถือว่าได้ทำงานให้ข้าแล้ว”

          หากไม่มีผู้ใหญ่ไปด้วยแม้แต่คนเดียว ใครจะแลสายตามองนางกัน ต่อให้พูดปากเปียกปากแฉะ ก็ยากจะเชื่อถือได้ เว้นเสียแต่ได้เห็นนางทำงานด้วยตาตัวเอง

          “เจ้าแน่ใจนะ”

          “แน่ใจสิ นี่ตั๋วเงินเก้าร้อยตำลึงของท่าน” นางหยิบตั๋วเงินออกมายื่นให้เขา

          เหอจิ้นหยางมือสั่นเบา ๆ ตอนรับตั๋วเงินมาถือไว้ เขาไม่เคยจับเงินจำนวนมากเช่นนี้มาก่อน ถึงขั้นหยิกเนื้อแขนตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

          “พี่ชายเหอ พวกเรามาร่ำรวยไปด้วยกันเถอะ” นางตบไหล่เขาไม่ถึง จึงเลือกตบลงบนแขนของเขาแทน “รีบเก็บเงิน แล้วพาข้ากลับโรงเตี๊ยมได้แล้ว”

          “จริงด้วย ๆ” เหอจิ้นหยางรีบอุ้มนางขึ้นรถม้า แล้วเรียกสองพี่น้องให้ขึ้นรถม้าพร้อมกัน

          ท่านอาหญิงได้รับมอบหมายหน้าที่ ให้ไปดูลาดเลาที่โรงเตี๊ยม ว่ามีคนร้ายตามมาหรือไม่ นางกลับมาเล่าว่า ผีเฝ้าโรงเตี๊ยมบอกว่ามีคนมาถามหาสองพี่น้องจริง ๆ และออกไปแล้วราวครึ่งชั่วยามก่อน

          พวกเขาจึงสามารถเข้าไปเก็บของในห้องพัก เตรียมตัวออกเดินทางกันในตอนเที่ยงวัน

          ภายในรถม้าเด็กสองคนกำลังนั่งจ้องหน้ากันอยู่

          “เจ้าหลอกลวงผู้อื่นได้สมจริงมาก”

          เหนียนเหนียนเงยหน้าขึ้นมองคนถาม ก่อนหันไปทางเจ้านาย ‘ให้ข้ากัดมันสักคำดีไหม’

          เว่ยหลิ่งจือยื่นนิ้วไปบีบแก้มของเสิ่นจือหลิน

          “เจ้าเอาตาข้างไหนมองว่าข้าหลอกลวง เห็นหรือไม่ว่าคุณชายจ้าวหายเป็นปกติดีแล้ว”

          เสิ่นจือหลินปัดมือนางออก “ท่านอาจารย์สอนไม่ให้เชื่อเรื่องภูตผี”

          “อาจารย์เจ้าคงสายตาคับแคบเกินไป กลับบ้านไปแล้วก็เปลี่ยนอาจารย์คนใหม่เถอะ”

          “ศิษย์ไม่เคารพอาจารย์ ถือว่าเป็นคนอกตัญญู”

          “อาจารย์ไร้ความรู้ความสามารถ ย่อมไม่เป็นที่เคารพ”

          เหนียนเหนียนมองคนโน้นทีคนนี้ที ก่อนอ้าปากหาว แล้วหลับอยู่ด้านข้างเสิ่นจือหลิน

          “เจ้า !”

          “เจ้าอะไร เถียงสู้ข้าไม่ได้ก็มาโกรธ เด็กชะมัด ข้าง่วงแล้วจะนอน เจ้าเขยิบไปเลย” นางหันไปปูผ้านวมบุฝ้ายของตนเอง แล้วทิ้งตัวลงนอน

          เสิ่นซืออี้ที่นั่งอยู่หลังคนขับ ได้ยินทุกคำพูดของเด็กสองคน เขาเองยังสับสน สรุปแล้วภูตผีมีจริงหรือไม่

          “เหอจิ้นหยาง เจ้าว่าผีมีจริงไหม”

          “มีสิ หากไม่มีจือจือจะหาเงินได้อย่างไร”

          ยามนี้เหอจิ้นหยางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะคำว่าพวกเรามาร่ำรวยไปด้วยกันเถอะของเว่ยหลิ่งจือ ทำเอาหัวใจเขาเต้นโครมครามไม่ยอมหยุด

          เสิ่นซืออี้ ข้าไม่น่าถามพวกหาเงินกับผีเลย

           การเดินทางวันนี้เหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่กลับมีคนแอบตามพวกเขาไปเงียบ ๆ ท่านอาหญิงเตือนเว่ยหลิ่งจือหลังสังเกตเห็น

          ‘พวกนั้นเป็นนักฆ่ามืออาชีพ พลังวิญญาณแข็งแกร่งมาก ข้าหลอกพวกมันไม่ได้’ ตอนกลางวันพลังของผีอ่อนแอเป็นที่สุด

          ‘ท่านอาหญิงไม่ต้องทำอะไรแล้ว เอาไว้ข้าจัดการเอง’

          ‘เจ้าจะไม่บอกพวกเขารึ อีกเดี๋ยวต้องกางกระโจมพักกลางทุ่งหญ้าแล้วนะ’

          เว่ยหลิ่งจือไม่ได้ตอบคำถามท่านอาหญิง กลับสงสัยในบางเรื่อง ‘ปลอมตัวขนาดนี้ยังถูกจับได้อีก ข้าพลาดตรงไหนนะ’

          ‘เจ้าไม่ได้พลาดหรอก สองพี่น้องนั่นเหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่ไหน มองผ่านตาก็จำได้แล้ว’

          ‘มันก็จริง แต่ข้ายังไม่เคยดีดไฟใส่คนเลย ท่านอาหญิงท่านว่าข้าควรลองดูไหม’

          ‘เอ่อ เรื่องนั้น’ ท่านอาหญิงไม่กล้าแนะนำ ‘จือจือการฆ่าคนไม่เหมือนฆ่าผีร้ายนะ จะมีบาปกรรมติดตัว ยามเวียนว่ายตายเกิดต้องถูกตัดสินกรรม’