เนียวไตโมริ เสพเนื้อสวาทร้อน

เนียวไตโมริ เสพเนื้อสวาทร้อน

last updateHuling Na-update : 2024-10-18
By:  PriyadaKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
9Mga Kabanata
568views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เขาไม่เคยคาดคิดว่าการทานอาหารกับเจ้านายญี่ปุ่นจะกลายเป็นประสบการณ์ที่ไม่ธรรมดา เมื่อเขาได้พบกับ ‘เนียวไตโมริ’ ซูชิบนเรือนร่างหญิงสาวเปลือย โกษิตไปกินข้าวกับเจ้านายญี่ปุ่นที่ร้านอาหารญี่ปุ่นพรีเมี่ยม ไปถึงก็เซอร์ไพรส์เพราะ ไม่ได้แค่กินธรรมดา แต่เป็นแบบเนียวไตโมริ คือซูชิบนเรือนร่างหญิงสาวเปลือย เมื่อเจ้านายกลับก่อน พนักงานก็เอาซูชิมาจัดวางบนตัวหญิงสาว ใจพระเอกก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จะคีบก็เงอะ ๆ งัน ๆ เมื่อพ่อครัวปั้นซูชิเสร็จก็ออกไป ในห้องเหลือเพียงโกษิตกับนางเกอิชาย ทันใดนั้นเธอก็จู่โจมเขาทันที

view more

Kabanata 1

หญิงงามในห้องสีหม่น

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
หญิงงามในห้องสีหม่น
นี่หรือคือรางวัลที่ใคร่ควรได้รับ...ความพยายาที่เพียรสร้างผลงานจนแทบจัดสรรเวลานอนให้กับตัวเองไม่ได้ สุขภาพที่เสียไป อีกทั้งความเหนื่อยล้าอันหนักหน่วงที่โหมกระหน่ำใส่เขาราวคลื่นยักษ์ตลอดช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา โปรเจกต์งานระหว่างประเทศได้รับผลการตอบรับเป็นอย่างดี และทั้งหมด มีเพียงชายหนุ่มที่ฝ่าฝันจนมายืนอยู่ในจุดสูงสุดของความสำเร็จนี้ได้ ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ล้อมหายไประหว่างทาง...ทำได้แล้วนะโกษิตชายหนุ่มยังคงตื่นเต้นกับเม็ดเงินที่ถูกโอนเข้าบัญชีเมื่อเช้าไม่หาย เขาอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความสาแก่ใจและเย้ยหยันผู้คนที่เคยเรียกว่า ‘ทีม’ ในแบบที่ต่อให้จะโดนเกลียดก็ช่างปะไร เงินหกหลักอยู่กับเขา ทั้งชีวิตนี้โกษิตไม่เคยมีเงินเก็บขนาดนี้มาก่อน“เย็นนี้ผมมีรางวัลที่คุณควรคู่ ทานข้าวกับผมนะ”คำชวนจากท่านประธาน มินาโตะ ทาเคดะ ทำให้เขาน้อมรับอย่างเต็มใจ ก่อนรถหรูจะมาจอดรอเขาที่หน้าบริษัทในช่วงเวลาเลิกงาน และพามายังสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองคือปลายทาง เพียงแหงนมองก็เหมือนจะถูกความตระหง่านโถมทับ ที่ซึ่งไม่น่าจะมีร้านอาหารมาเปิดบริการอยู่ในตึกนี้ โกษิตละล้าละลัง ทำตัวไม่ถูกขณะก้า
Magbasa pa
รสชาติที่ไม่อาจลบเลือน 1
บานประตูจากผนังอีกด้านเปิดขึ้นมา ชายผู้สวมชุดเชฟในรูปแบบคุ้นตาตามร้านอาหารญี่ปุ่นสีขาวสะอาดสะอ้านเดินออกมาแล้วนั่งลงที่ส่วนมุมของโต๊ะกลาง แสงไฟดวงถัดไปสว่างขึ้นเผยให้เห็นโต๊ะไม้ขนาดเล็กและเขียงกับมีดสีเงินยวงคมกริบวางคู่ถังไม้ที่วางอยู่แต่แรกถูกเปิดออกพร้อมกับควันและกลิ่นข้าวร้อน ๆ หอมกรุ่นโชยคลุ้ง ถาดวัตถุดิบเลอค่าถูกยกตามมาอีกครั้งแล้ววางตรง โกษิตมองดูเชฟคนนั้นแสดงลวดลายการปั้นข้าวซูชิที่สุดช่ำชองอย่างตื่นตา เพิ่งเคยเห็นว่าปลายนิ้วและฝ่ามือทั้งสองต้องทำงานประสานกันเพียงใด ก่อนจะเริ่มวางชิ้นซูชินั้นลงบนใบไผ่พร้อมเสิร์ฟมันบนเรือนร่างของเกอิชาสาวตรงหน้าอย่างแช่มช้า...คำแล้ว คำเล่าโกษิตกลืนน้ำลายจนลำคอแห้งผาก แต่เขาไม่ได้หิวเลยแม้แต่น้อย สายตายังคงมองดูลมหายใจของนางเกอิชาตรงหน้าอย่างไม่ละลด ทุกครั้งที่อาหารถูกวางลงปิดเร้นส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ใจชักอยากจะคีบมันมาจัดการให้สิ้นซาก เพื่อไม่ให้มีส่วนใดบดบังความงามตรงหน้าได้อีกซูชิแซลมอนตรงหน้าท้อง เคียงกันเป็นอูนิคุณภาพสูงราคาแพงลิบ พร้อมกับทูน่าทั้งสามส่วน อากามิ ชูโทโร่ และโอโทโร่“ที่คุณเห็น มันคือวัฒนธรรมการกินของชาวญี่ปุ่น เป็นกา
Magbasa pa
รสชาติที่ไม่อาจลบเลือน 2
“ดะ ได้ ครับ...เอ่อ...” ให้ตาย...ไม่เหลือคราบสุภาพบุรุษไว้แม้แต่น้อย “ได้ไหมด...เลย เหรอครับ?”มุมปากยกสูงขึ้น หญิงสาวหยัดกายนั่ง ดอกไม้ประดับร่วงหล่นเรี่ยพื้น เต้าถันตึงเต่งเป็นทรงสวยไม่ต่างจากหยดน้ำที่พรมกาย เอวบางร่างน้อย ส่วนเว้าโค้งทั้งหมดชัดแจ่ม เธอไม่ได้เพียงลุกขึ้นนั่งเท่านั้น มือวางทิ้งน้ำหนักลงโต๊ะแล้วหันมาหาโกษิต สองขาที่มีอาหารวางอยู่หมุนคล้อย ขาค่อย ๆ แยกออกทีละข้าง กว้างพอที่จะได้เห็นความสวยงามของร่องสวาทนั้นเต็มตา ร่างกายปะทะกันในระยะเอื้อมถึง“ทุกอย่างที่ปรารถนาค่ะ” เธอเอ่ย ยกมือขึ้นมาไล้ลูบเรือนกาย กรีดกรายปลายนิ้วละเลียดผิวให้ได้เห็นถึงความเย้ายวน แทรกลงที่ระหว่างเนินอก ไต่ลงไปที่หน้าท้องจนกระทั่งถึงเกสรซ่านเสียวที่โดดเด่นส่วนยอก ไล้นิ้ววนไปพร้อมส่งเสียงระริกเพรียก “อืม...ได้หมดเลยค่ะ”สองขายิ่งอ้ากว้าง นิ้ววาดลงไปตามแนวร่องรักอันแสนชุ่มฉ่ำแล้วแหวกออก กลีบสวาทสีหวานเบ่งบาน โพรงสยิวเริ่มปรากฏหยาดน้ำผึ้งสีหวานเยิ้มปริ่ม มือของเธอไหววน แยกไม่ออกแล้วว่าเพราะความเสียวซ่านหรือเพราะอากาศที่ทำให้ร่างกายของเธอกระตุกเช่นนั้นแข็งจน...จะออกมาข้างนอกอยู่แล้ว ท่านประธานทำอะไรกับเ
Magbasa pa
ร้าน ร่าน ร้าย
เพียงเอ่ยคำนั้น มือที่กอบกุมก็กำแน่นแล้วรูดชักขึ้นลงถี่รัว เนื้อตัวของโกษิตกระตุกวูบ เธอก้มลงไปแล้วเริ่มใช้ปลายลิ้นเลียรอบ ๆ ส่วนปลาย ดุนไปที่รอยหยักอย่างแช่มช้า ดื่มกินของเหลวแห่งความใคร่ที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ก่อนครอบริมฝีปากลงไปครอบครองความเป็นชายอันชูชัน“ซี้ดดดด...ดี อา...” เสียงทุ้มพร่าคราง “ดีเลย...”เสียงสัมผัสอันหยาบโลนดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเธอเริ่มขยับใบหน้ากดลึกลงไปถึงกลางลำ แรงดูดรุนแรงจนสองขาของโกษิตอ้ากว้างช้า ๆ ลิ้นร้อนในปากว่ายวนอย่างพลิ้วไหวและหนักหน่วงพลางขยับขึ้นลงถี่รัวท่าทีของเกอิชาสาวบัดนี้ไร้ความเหนียมอาย เธอกลืนกินลำกายของเขาอย่างหิวกระหาย ทั้งดูดทั้งเลียสลับกันไปมาจนโกษิตไม่อาจจะนั่งนิ่ง ๆ มองเธอกระทำต่อเขาเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป มือเอื้อมปลดเข็มขัดอย่างรีบร้อน สถานการณ์พลิกผันไปจนหมดสิ้น ยกตัวขึ้นมาแล้วกระชากกางเกงลงไปกองกับปลายเท้า“อา...ลึกอีก ลึกลงไปอีกสิ...ผมยังไม่สุดแค่นี้นะครับ” พูดพลางจับที่นั่งไว้แน่นแล้วโยกสะโพกพลิ้วไหวดันแก่นกายเข้าไปในปากของเธอที่ยังคงดูดดุนไม่ลดละ ยิ่งเร็วขึ้นเท่าไหร่ เสียงครางในลำคอของอีกฝ่ายก็ยิ่งดังขึ้นเท่านั้น “อา...เสียว ด
Magbasa pa
สัมผัสที่คลับคล้าย 1
ความซาบซ่านในค่ำคืนวันนั้นไม่อาจลบเลือนไป ทั้ง ๆ ที่เขารู้ว่ามันคือการค้าขาย บริการที่เธอมอบให้อาจจะเป็นเพราะถูกท่านประธานนั้นจ่ายทุกอย่างเอาไว้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็สุดยอดจนโกษิตลืมมันไม่ลงร่างกายที่บอบบางแต่นุ่มนวล สัมผัสที่กอดก่ายลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่เพียงการแลกเปลี่ยนทางด้านเงินตรา หากว่าเธอทำแบบนั้นเพราะเม็ดเงินตอบแทน เธอคงเก่งกาจมากเลยทีเดียว ที่ทำให้ผู้ชายคนนี้หลงใหลได้ปลื้มจนลืมตัวตนของตัวเองไปไม่มีงานใหญ่ ๆ มาสักพักแล้ว นั่นจึงทำให้หลังจากสแกนบัตรเลิกงาน โกษิตสามารถมานั่งดื่มที่บาร์เล็ก ๆ ใกล้บ้านของเขาได้ บาร์นี้ห่างจากบ้านของเขาไปไม่ไกลนัก ขนาดที่ว่าต่อให้เมาจนภาพจะตัด เขาก็ยังคลานเอาตัวเองกลับเตียงได้ สายตาสอดส่อง คืนนี้ครั่นเนื้อครั่นตัว อยากปลดปล่อยอีกสักครั้ง กับใครสักคนกำลังมองหาใครสักคนที่ทำให้เขารู้สึก เฉกเช่นกับตอนที่ประสานแววตากับเกอิชาคนนั้นสัญชาตญาณคนเรามักรับรู้ได้ยามที่ตนเองถูกมอง ความรู้สึกที่ไม่ปกติส่งผ่าน โกษิตหันขวับ ก่อนเจอหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งลำพังอยู่ที่บาร์หันมาจ้องมอง ทันทีที่เธอเห็นเขา ไม่มีการหลบตาเกิดขึ้น ริมฝีปากที่ถูกฉาบทาด้
Magbasa pa
สัมผัสที่คลับคล้าย 2
เธอปรายตามองเขา ทัดผมข้างหนึ่งที่ใบหูแล้วก้มลงทันที จับส่วนที่ถูกรูดเอาไว้ที่ส่วนโคน ปลายลิ้นพลิ้วไหวระริกปลุกเร้าอย่างถี่รัวที่รูเสียวส่วนปลาย ลากวนไล้ไปรอบ ๆ รอยหยัก ลิ้นที่ดูช่ำชองค่อย ๆ ลามเลียลงมาตรงส่วนลำ ลากลงไปจนถึงลูกบอลกลมกลึงเคียงคู่ เธอครอบริมฝีปากลงไปแล้วดูดดุนสลับซ้ายทีขวาทีจนแผ่นหลังของโกษิตไม่อาจจะแนบติดโซฟาได้อีกต่อไป“อืออออ...”สองขาของเขาถูกจับถ่างออก ลิ้นร้อน ๆ ซอกซอนไปที่ร่องขาอย่างดุเดือด เธอทำให้เขาถึงกับสั่นสะท้านเพียงการใช้ลิ้น ยกเอวของชายหนุ่มที่กำยำขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ ในขณะที่มืออีกข้างก็รูดรั้งชักขึ้นลงไม่ขาดสาย ก่อนเรียวลิ้นของเธอที่ดุจดั่งสรวงสวรรค์จะค่อย ๆ ลากกลับจนถึงส่วนยอดเพื่อครอบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง“อ๊ะ อา...ดี...ซี้ดดดด...โคตรดีเลย อืมมม”เสียงหยาบโลนจากการดูดดุนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เธอดูดกินลำกายของเขาไม่หยุดหย่อน ฝ่ามือพลางกระตุ้นไปทั่วจุดกระสันของชายหนุ่มจนเขาเองที่เป็นฝ่ายดีดดิ้นแล้วในคราวนี้ สัมผัสที่ลื่นไหลและซอกซอนนั้นทำให้รอยยิ้มอย่างสุขสมยกขึ้นมา โกษิตแหงนหน้าขึ้นแล้วหลับตาพริ้ม เกร็งร่างกายเพื่อรับความหฤหรรษ์นั้นอย่างเต็มที่ สัม
Magbasa pa
โปรดอยู่กับผมคืนนี้ 1
แม้เขาจะจดจำเธอไม่ได้ แต่เธอจดจำเขาได้เป็นอย่างดี รุ่นพี่โกษิต...ตั้งแต่สมัยที่เธอเรียนมัธยม พี่เกรทคือคนที่โดดเด่นและอยู่ในแสงสว่างเสมอ ทุกคราวที่เขายิ้มราวกับมีแสงสว่างเจิดจ้าโอบล้อมตัวของเขาเอาไว้ สำหรับเธอต่อให้ชื่อพราว...แต่เธอกลับไม่พราวสักอย่าง มีแต่มุมมืด และความหมองหม่น ความมั่นใจคือสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัส สิ่งเดียวที่เธอสามารถอยู่ใกล้เขาได้ อาจจะเป็นเพียงดอกกุหลาบในวันแห่งความรักที่ฝากเพื่อนของเธอไป โดยที่ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นมันจะอยู่ในห้องของเขา หรือว่าถังขยะกันแน่แค่ได้เป็นผู้ให้ มันก็พอแล้วทั้งสองจากกันไปหลังจากเรียนจบม.ปลาย เธอได้เจอกับเพื่อนและสังคมใหม่ ๆ เข้าใจในเรื่องการดูแลตัวเอง ปรับตรงนั้น ปรุงตรงนี้ และแต่งตรงโน้น จนสุดท้ายแล้ว การรักตัวเองก็ทำให้เธอกลายเป็นสาวที่มีเสน่ห์และโดดเด่นขึ้นมาในสายตาผู้คน จนถูกทาบทามให้ได้ไปร่วมงาน ณ ร้านอาหารญี่ปุ่นระดับ VVIP ในฐานะของเกอิชาผู้เป็นเสมือนจานอาหารแห่งศิลปะ“วันนี้ลูกค้าเป็นระดับสุดยอด เธอตองทำทุกอย่างให้ถูกใจ ค่าตอบแทนคุ้มค่าแน่นอน”นั่นคือคำสั่งที่เธอได้รับมา เธอไม่เคยเลยสักครั้งที่จะพลีกายให้ใครง่าย ๆ กระทั่งได้รู้ว่
Magbasa pa
โปรดอยู่กับผมคืนนี้ 2
ร่างกายของพราวถูกประคองขึ้นมาก่อนเชยคางจูบอย่างเร่าร้อน คราวนี้ไม่มีใครยอมใคร ต่างแลกเปลี่ยนลมหายใจที่ครวญใคร่ให้กันและกันไม่รู้จบ โกษิตอุ้มเธอขึ้นมาแล้วจูบกันอย่างต่อเนื่อง พาเธอไปยังห้องนอนของเขา เธอสมควรได้รับการต้อนรับมากกว่าโซฟาเขาวางร่างหญิงสาวลงอย่างอ่อนโยน ถอดกางเกงของเธอออกไป แหวกเรียวขาขาวนวลแยกกว้าง กลีบสวาทสีหวานคงร่ำร้องหาเขาจวนเจียนจะขาดใจ ซุกหน้าลงไปแล้วเริ่มตวัดเลียไล้ลิ้มรสหวานที่แสนพรั่งพรูนั้นทันที“อ๊ะ อ๊า อ๊า...พะ...พี่คะ พี่...อื๊ออออ”โกษิตหยุด เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มกว้าง “เรียกอีกสิ...เรียกพี่อีก...พี่เกรท เรียกชื่อพี่”“อ๊ะ อ๊า...สะเสียว พี่เกรท เสียว...อื๊ออออ...” สองมือจิกทึ้งเส้นผม เอวคอดยกสูง บิดเร่าไปมาเหมือนลมหายใจจะขาดหาย ร่างกายกำลังถูกกระชากวิญญาณ ตัวตนให้หลุดลอย “พี่เกรท...หนู สะ เสียว...อ๊ายยย”สองนิ้วแหวกกลีบสวยแทรกเข้าไปในร่องรัก หงายมือแล้วงัดขึ้นก่อนเริ่มขยับเข้าออก ทั้งเสียดสี ทั้งคว้าน มอบความซาบซ่านให้หญิงสาวผู้ถูกปรนเปรอจนดีดดิ้นทุรนทุรายไปมา สองมือคว้าจับผ้าปูที่นอนจนยับย่น ความสุขสมที่ไม่อาจอธิบายได้ส่งผ่านมาทางเสียงร้องหวานใส น้ำสวาทเยิ้มปริ
Magbasa pa
บทส่งท้าย
“หนูอยู่ตรงนี้ไง...”เธอชี้ไปยังรูปถ่ายในวันปัจฉิมนิเทศน์ที่ยังคงเก็บเอาไว้ แพรพราวหลบอยู่ด้านหลังเพื่อน แม้ว่าภาพมันจะเก่าไปแล้วก็ตาม แต่สายตาของเธอนั้นก็ยังคงแอบมองไปที่โกษิตซึ่งยืนอยู่ส่วนตรงกลาง กระทั่งตอนนั้น เขาก็ยังคงเหมือนผู้ชายที่มีแสงสว่างส่องถึงอยู่เสมอโกษิตกระชับมือของเธอ ระหว่างที่เดินเลียบชายหาดไปด้วยกันแม้จะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาชัด ๆ แต่นี่ก็สี่เดือนแล้ว หลังจากมื้อค่ำสุด VVIP ที่ร้านอาหารแห่งนั้น“นี่...ทำแบบนั้นกับลูกค้าทุกคนหรือเปล่า?”“พี่เกรท...หนูอ่อยแค่พี่เกรทเท่านั้นแหละ กับลูกค้าคนอื่นหนูนอนเฉย ๆ จริง ๆ” เธอแก้ตัว “ไม่เคยให้ใครถูกตัวเลยนะคะ มันเป็นกฎ”“แต่คนอื่นก็เห็น...”เธอเงียบ “เดี๋ยวรอบหน้าหนูจะบอกให้เชฟเอาใบชิโสะปิดไว้ หนูจะไม่ให้ใครเห็นนอกจากพี่เกรทคนเดียว”แพรพราวเดินเข้าประชิด กอดแขนพี่เกรทของเธอเอาไว้แนบแน่น“ถ้าไม่ติดว่าเป็นงานนะ พี่ไม่ให้ทำจริง ๆ ด้วย” โกษิตชำเลืองมอง “งั้น...วันนี้แต่งหน้าเกอิชานอนรอพี่บนเตียงเลยนะ”“พี่เกรท...ไม่เอา หนูเขิน”“พี่หยอก...แต่ คบกับพี่นะ”“......”“อันนี้พูดจริง” เขายักคิ้ว ชะโงกมองดูเธอที่กำลังเขินจนหน้าแดงก่ำ ไม่ต่า
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status