เจ้าสาว(ไม่)ผ่านรัก

เย่ซูเหยาเข้ามาตอบกลับด้วยคอมเมนต์ยาวเหยียดด้านล่างอย่างรวดเร็ว

“รุ่นพี่ดีที่สุดเลย! นัดไว้ 7 โมง ฉันดันนอนตื่นสาย เขาก็ยืนรออยู่ข้างล่างแบบซื่อ ๆ ตั้งสามชั่วโมง”

“กลัวว่าเราตื่นมาจะหิวก็เลยซื้อโจ๊กรองท้องมาเตรียมไว้ให้ก่อน จากนั้นก็ยังพาเราไปกินหม้อไฟทะเลมะพร้าวสไตล์ไทยอีก”

“ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ รุ่นพี่ก็ยังเป็นรุ่นพี่ที่อ่อนโยนที่สุดคนเดิม”

มีคนเข้ามาตอบกลับทันที:

“นี่ใช่เสิ่นลวี่เหยียนคนที่ยกเลิกสิทธิ์เด็กฝึกงาน แค่เพราะมาสายแค่ห้านาทีในวันฝนตกหนักหรือเปล่าเนี่ย”

“คนที่ทำให้เขายอมทิ้งหลักการทุกอย่างได้ก็คงมีแค่รุ่นน้องคนเดียว คนอื่นอย่าหวังเลย”

ตามมาติด ๆ ด้วยคอมเมนต์จากเพื่อนสนิทของเขาที่ถามว่า “พี่เสิ่น วันนี้นายจะไปจดทะเบียนกับฟางรั่วซีไม่ใช่เหรอ นายปล่อยให้เธอรอเก้อมาเจ็ดครั้งแล้วนะ ครั้งนี้คงไม่ได้เทเธออีกใช่ไหม”

เย่ซูเหยาส่งอิโมจิตกใจตอบกลับ “ตายจริง! ฉันลืมไปเลยว่ารุ่นพี่ต้องไปจดทะเบียนสมรสวันนี้!”

“ชูชียังอยากเล่นชิงช้าสวรรค์ รุ่นพี่ก็ดึงดันจะอยู่เป็นเพื่อนให้ได้ ฉันจะไปบอกให้เขากลับเดี๋ยวนี้แหละ”

ใต้คอมเมนต์นี้ก็ปรากฏข้อความตอบกลับของเสิ่นลวี่เหยียนตามมาติด ๆ

“จดทะเบียนสมรสวันไหนก็เหมือนกัน มันก็แค่พิธีการ ไม่เป็นไรหรอก”

มีคนพูดขำ ๆ “ฉันว่าเปลี่ยนเจ้าสาวเป็นรุ่นน้องซูเหยาไปเลยดีกว่ามั้ง”

เสิ่นลวี่เหยียนตอบกลับคอมเมนต์นี้ทันที

“อย่าล้อเล่นแบบนี้ เดี๋ยวจะทำเหยาเหยามีข่าวลือเสียหายเปล่า ๆ”

มีคนถามขึ้นอีกว่า “เอ่อ...คอมเมนต์พวกนี้ฟางรั่วซีคงไม่เห็นหรอกใช่ไหม”

เสิ่นลวี่เหยียนตอบกลับว่า “ไม่เป็นไรหรอก ผู้หญิงตัวคนเดียวเลี้ยงลูกมันไม่ง่าย ฉันช่วยหน่อยก็สมควรแล้ว รั่วซีมีเหตุผลมาตลอด เธอเข้าใจอยู่แล้ว”

ฟางรั่วซีมองคอมเมนต์บนหน้าจอ ปลายนิ้วที่กำโทรศัพท์แน่นค่อย ๆ ขาวซีด

ตลอดหกปีที่คบกันมา ถึงเขาจะหัวโบราณ น่าเบื่อและไม่โรแมนติก แต่เขาก็จำความชอบของเธอได้ทุกอย่าง คอยเตรียมน้ำขิงต้มน้ำตาลไว้ให้ตอนเธอมีประจำเดือน และเตรียมรองเท้าสวมสบายไว้ให้ล่วงหน้าเสมอเวลาไปเดินช็อปปิง

เขาบอกว่า “ถึงฉันจะพูดคำหวานไม่เป็น แต่ทุกเรื่องที่รับปากเธอ ฉันจะทำให้ได้”

เธอเคยคิดว่านั่นคือความรักทั้งหมดของเขาแล้ว

ทว่าเย่ซูเหยาเพิ่งกลับมาได้แค่ครึ่งเดือน เขากลับผิดนัดในวันจดทะเบียนสมรสเพราะฝ่ายนั้นถึงแปดครั้ง

เมื่อเทียบกับเย่ซูเหยาแล้ว สิ่งที่เรียกว่าความรัก มันช่างไร้ค่าจนน่าขำ

ตอนเธอรอเขามาจดทะเบียนสมรส เขาอยู่ใต้ตึกของเย่ซูเหยา เพื่อรอให้เย่ซูเหยานอนตื่นเอง

ตอนเธอนั่งรอจนท้องกิ่ว เขากลับกำลังพาเย่ซูเหยาไปกินหม้อไฟทะเลมะพร้าวสไตล์ไทย ซึ่งเป็นร้านที่เธอพร่ำบอกมานานว่าอยากกิน แต่กลับถูกเขาบ่นว่าเสียเวลา

ตอนเธอต้องเผชิญกับสายตาซุบซิบนินทาของคนในสำนักงานเขต เขากลับกำลังพาเย่ซูเหยากับลูกเที่ยวเล่นอยู่ในสวนสนุก

วินาทีนี้ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยหน่ายขึ้นมา

กระจกตรงหน้าถูกเคาะอีกครั้ง

“คุณคะ เราเลิกงานแล้วนะ มาตั้งแปดครั้งแล้ว คราวหน้าก็ตกลงเวลากับแฟนดี ๆ อย่ามานั่งรอเก้อคนเดียวอีกเลย”

ฟางรั่วซีเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “จะไม่รออีกแล้วค่ะ”

เธอเดินออกจากสำนักงานเขต หยิบลูกอมมงคลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาโยนทิ้งลงถังขยะ

ในเมื่อการจดทะเบียนสมรสเป็นแค่พิธีการ

งั้นการแต่งงานนี้ ไม่แต่งก็แล้วกัน