บทที่ 5

เสียงหนักที่ดังมาจากที่อันใกล้ทำให้นางต้องหันกลับไปทางเจ้าของเสียงเรียกที่ยืนอยู่ริมสระ เมมนอนซึ่งอยู่ในชุดราชองรักษ์สวมกระโปรงตัวสั้นและมีเพียงแผงคอที่มิอาจปกปิดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งบนอกและหน้าท้องเป็นลอนทำให้เจ้าฟ้าหญิงต้องชะงักการกระทำอันแสนรื่นรมย์ลงในทันใด ใบหน้าคมเข้มภายใต้ผ้าโพกศีรษะสีดำสนิทดูกังวลมากกว่าเครียดขรึมดังปกติ

            ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ เดินลุยน้ำตามเนเฟอร์ติตีลงไปกระทั่งหยุดอยู่ห่างจากนางไม่มากด้วยมิอาจล่วงล้ำเข้าไปได้ใกล้กว่านั้น

            “ขออภัยพะย่ะค่ะ...กระหม่อมขอเชิญองค์หญิงเสด็จกลับตำหนักบัดเดี๋ยวนี้”

            เมมนอนค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อมหากทว่าน้ำเสียงนั้นบอกความไม่สบายใจออกมาชัดเจน แม้โล่งใจที่พบว่าเจ้าหญิงหายตัวจากห้องบรรทมมาอยู่ที่นี่ หากแต่ด้วยหน้าที่ที่มีทำให้เขารู้สึกลำบากใจยิ่งนัก

            “เป็นบัญชาของเสด็จพ่อหรือไร?”

            “มิได้ฝ่าบาท...หากแต่เป็นหน้าที่ ที่กระหม่อมต้องคอยดูแลพระองค์ตามพระบัญชาของฟาโรห์”

            “ข้ายังไม่อยากกลับ ท่านไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่”

            เนเฟอร์ติตีทรงหันหลังให้แต่แล้วกลับต้องหยุดชะงักเมื่อมือหนาของราชองครักษ์หนุ่มยื่นมาเกาะกุมดอกบัวในอ้อมพระพาหาขณะส่งสายตาดุดันมายังพระองค์

            “ขอพระราชทานอภัย...หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่ได้พะย่ะค่ะ”

            เมมนอนกล่าวเสียงแข็งทั้งที่หัวใจของเขาเต้นเร็วแรงขณะสบดวงเนตรงามระยับของผู้ที่อยู่เบื้องหน้า มีบางอย่างรุมร้อนและเริ่มหลอมความรู้สึกของราชองครักษ์หนุ่ม ใช่เพียงพระศิริโฉมงดงามที่สั่นไหวเขาจนมโนนึกนั้นสะเทือน หากแต่ความดื้อรั้นในสายพระเนตรของเนเฟอร์ติตียังบั่นทอนความเข้มแข็งในหัวใจของเขาราวสายน้ำไนล์ไหลเซาะตลิ่งผา

            “ท่านบังคับข้าได้ด้วยหรือ เสด็จพ่ออาจให้สิทธิ์ท่านดูแลพระธิดา แต่ข้าแน่ใจว่าสิทธิ์นั้นต้องไม่ใช่การบังคับข้าแน่”

            “กระหม่อมทำตามหน้าที่ และตอนนี้พระองค์ทำให้พระนมคูอิตเป็นห่วงมาก หรือทรงลืมไปแล้วว่าการเอาแต่พระทัยทำให้ใครต้องลำบากใจบ้าง”

            “ท่านกล้าตำหนิข้าซึ่งเป็นเจ้าหญิงแห่งองค์ฟาโรห์!...ทหารเยี่ยงท่านจะเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นได้เช่นไรนอกจากทำไปเพื่อหน้าที่ ยังมีสิ่งใดอีกบ้างที่ท่านต้องทำนอกเหนือจากการใช้วาจาเหน็บแนมผู้อื่นเช่นนี้ ราชองรักษ์หลวง!”

            เนเฟอร์ติตีติตีพลั้งเผลอตรัสสิ่งที่พระองค์ทรงอัดอั้นออกไปทำให้แววตาอันดุดันคู่นั้นหม่นแสงลง มือหนาที่เกาะกุมดอกบัวในอ้อมพระพาหาค่อยเลื่อนออก ทว่าใบหน้าคล้ายสำนึกในการกระทำของเมมนอนทำให้เจ้าฟ้าหญิงเริ่มรู้สึกไม่สบายพระทัยยิ่งนัก

            “ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ...กระหม่อมไม่เคยลืมว่าพระองค์คือใคร และกระหม่อมคือใคร”

            “เมมนอน...ข้า...เอ้อ....ข้าหมายถึง...อ๊ะ!”

            นางยังไม่ทันได้ตรัสสิ่งใดกลับต้องทิ้งพระวรกายลงในอ้อมแขนของราชองครักษ์เมื่อรู้สึกชาไปหมดตั้งแต่ปลายพระบาทขึ้นไปถึงพระอัสสุชลจนมิอาจทนยืนอยู่ได้แม้ในวังน้ำนิ่ง

            “องค์หญิง!...เป็นอะไรพะย่ะค่ะ!”

            “เมมนอนช่วยข้าด้วย!...ขาของข้าชาไปหมดแล้ว”

            พระสุรเสียงนั้นสั่นเครืออยู่กับอกของราชองครักษ์หนุ่มซึ่งตระกองกอดพระองค์ไว้ก่อนจะช้อนพระวรกายขึ้นไว้ในอ้อมแขน

            “พระองค์อาจเป็นตะคริวเพราะอยู่ในน้ำนาน หม่อมฉันจะพาองค์หญิงขึ้นบนฝั่งนะพะย่ะค่ะ”

            เนเฟอร์ติตีเพียงก้มพระพักตร์รับคำบอกกล่าวนั้นและจำต้องปล่อยให้บุรุษร่างกำยำโอบอุ้มร่างที่ดูเล็กถนัดใจเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของผู้ที่พาพระองค์กลับไปประทับริมฝั่งน้ำซึ่งเป็นแก่งหินโอบล้อมด้วยกอปาปิรัสเตี้ย ๆ

            “เมมนอน...เราจะเป็นอะไรหรือไม่...ทำไมเราไม่มีความรู้สึกอันใดเลยบนขาของเรา!”

            ราชองครักษ์หนุ่มค่อย ๆ ใช้มือสัมผัสลงบนข้อพระบาทอันซูบซีดของนาง เนเฟอร์ติตีอาจอยู่ในน้ำนานกินไปจนความชื้นจับพระฉวีทำให้เกิดอาการชาตามปลายเส้นประสาท เมมนอนก้มหน้าอยู่ใกล้เจ้าฟ้าหญิงแห่งธีบส์มากเสียจนนางเริ่มเกิดความหวั่นไหวด้วยมิเคยถูกชายใดสัมผัสเช่นนี้

            เนเฟอร์ติตีจับจ้องใบหน้านั้นนิ่งนาย นางเพิ่งเห็นเขาชัดเจนก็วันนี้ ราชองครักษ์หลวงผู้ติดตามฟาโรห์รามเสสซึ่งมีอายุเพียงยี่สิบปี ใบหน้าคมคายและรูปร่างสูงใหญ่กว่าชายอียิปต์ทั่วไปช่างดึงดูดสายพระเนตรจนมิอาจละไปได้ง่าย รามเสสมักตรัสถึงเมมนอนเสมอว่าเขามีฝีมือด้านการทำศึกฉกาจยิ่งกว่าผู้ใดทั้งการใช้ดาบและยิงธนูในหมู่นายทหารด้วยกัน

            หากทว่าผู้ทำการรบเก่งกาจอาจดูเคร่งขรึมเสมือนมิรับรู้อันใดเลยหากมิใช่พระบัญชาจากบิดาของนาง เนเฟอร์ติตีไม่เคยเห็นรอยยิ้มเยือนบนใบหน้าชาเฉยราวเขามิมีความรู้สึกอันใดเลยในความเย็นชานั่น แม้นางเป็นถึงเจ้าฟ้าหญิงสูงศักดิ์ก็ยังปรารถนาเห็นรอยยิ้มอันสุกสว่างจากราชองรักษ์ผู้เฝ้าติดตามแม้เพียงสักครั้ง