บทที่ 7

“นูบ (ทองคำ) เหล่านี้ผู้แทนการค้าของเราดั้นด้นไปถึงแถบทะเลแดงยังดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ซึ่งเราเรียกที่แห่งนั้นว่า ปุนต์”

                “ดินแดนปุนต์ หรือเพคะ?”

                “เสด็จพ่อส่งเรือสินค้าไปยังดินแดนนี้ดังรัชสมัยของพระราชินีฮัตเซปซุต มีของส่วนหนึ่งนักบวชจากวิหารคาร์นัคนำมาถถวายองค์ฟาโรห์และพระองค์ได้อุทิศถวายสินค้าเหล่านั้นแด่เทพ อมุน-รา เทพอุปถัมภ์ของพระองค์เช่นไรเล่า”

                เนเฟอร์ติตีทรงนึกไปถึงสิ่งของประดามีทั้งเครื่องเทศ งาช้าง ไม้มะเกลือ ต้นมดยอบ หนังเสือดำ ไม่เว้นแม้แต่ลิงบาบูนเป็น ๆ ที่จะกลายเป็นของถวายทวยเทพแห่งวิหารคาร์นัค หากทว่าดินแดนในฝันอันเป็นแหล่งที่มาของเครื่องบรรณาการทั้งหมดกลับอยู่ในพระหทัยซึ่งคิดคำนึงถึงทุกเวลา

                “หม่อมฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าของดินแดนแห่งนั้นมานานเหลือเกินเพคะ ทำให้นึกว่า หากได้ไปสักหนจะเป็นเช่นไร”

                “วันหนึ่งเจ้าอาจได้เดินทางไกลดังที่เจ้านึกฝัน”

                “เสด็จแม่กำลังจะตรัสสิ่งใดแก่หม่อมฉันหรือเพคะ?”

                เนเฟอร์ตารีทอดพระเนตรมายังพระธิดาด้วยประกายแห่งพระนัยนาอันชื่นชมรักใคร่ เจ้าฟ้าหญิงแห่งธีบส์ซึ่งบัดนี้เจริญพระชนมายุจวบจนสิบเจ็ดชันษาดูสวยสะพรั่งงดงามยิ่งกว่าดอกบัวบานกลางสายน้ำไนล์และช่างเป็นวัยแห่งความสาวที่เพริดพราวราวดวงดาวอันสุกสกาวเหนือพระนครแห่งอียิปต์

                “เทพ อมุน-รา เท่านั้นจึงรู้ล่วงหน้าเหตุการณ์และความเป็นไปทุกอย่างได้ และหากแม้มีพระราชประสงค์อันใดมีหรือที่เราจะมิอาจสนองตอบกลับไปเพื่อเป็นคุณูปการ เนเฟอร์ติตี...แม่ก็เพียงอยากให้ธิดาแสนงามแห่งฟาโรห์รามเสสได้เข้าใจ ว่าหากวันหนึ่งวันใดเจ้าต้องจากบ้านเมืองเพื่อหน้าที่อันยิ่งใหญ่ ก็ล้วนเป็นไปด้วยพระประสงค์อันเห็นควรแล้วของทวยเทพ”

                เจ้าฟ้าหญิงไล้ปลายพระหัตถ์ลงบนห่วงทองคำกลมกลึงอันเป็นเครื่องบรรณาการจากดินแดนอันแสนไกลที่พระองค์ใฝ่ฝันถึงโดยมินึกสนพระทัยถ้อยวาจาของพระมารดาที่กำลังเผยความนัย

                “หน้าที่อันยิ่งใหญ่ก็ควรเป็นของผู้มีความเหมาะสม อาจมิใช่หม่อมฉันซึ่งยังเยาว์นักในแผ่นดินเพคะ เสด็จแม่”

                เนเฟอร์ติตีแสร้งว่ามิทรงได้ยินสิ่งใดก่อนวางห่วงทองคำไว้และให้ความสนพระทัยอย่างอื่นในหีบไม้ซึ่งวางเรียงรายอยู่บนพื้น

                เนเฟอร์ตารีทอดพระเนตรอากัปกิริยาของพระธิดาและทรงแย้มสรวลจาง ๆ นางรู้ดีว่าเนเฟอร์ติตีเป็นคนเช่นไร พระธิดาผู้งดงามของพระองค์มีอุปนิสัยหาได้ต่างจากพระบิดาไม่ แน่วแน่จริงจังทั้งเด็ดเดี่ยว มเหสีเอกแห่งฟาโรห์จำต้องเก็บงำเรื่องราวในพระทัยซึ่งเจ้าฟ้าหญิงนั้นอาจระแคะระคายบ้างแล้วเรื่องการสานสัมพันธไมตรีระหว่างอาณาจักรที่กำลังขยายขุมกำลังมาจากเอเชียอย่างฮิตไทต์กับเจ้าของดินแดนอันรุ่มรวยแห่งลุ่มน้ำไนล์อย่างไอยคุปต์

                อาจมิใช่เรื่องง่ายเลยที่สองอาณาจักรอันยิ่งใหญ่จะครอบครองโลกได้โดยไม่จับมือกัน หลังพระสวามีของนางลงพระนามในสนธิสัญญาเพื่อผูกไมตรีและยินดีเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิซึ่งเทียบเคียงแสนยานุภาพได้สมน้ำสมเนื้อเมื่อล่วงพ้นจากสภาวะสงครามมาแล้วนั้น การส่ง ใคร สักคนเสมือนเครื่องราชบรรณาการอาจเป็นการสร้างความพึงใจต่อกันเป็นที่ยิ่ง

                “มิมีผู้ใดคงความเยาว์วัยได้เสมอ...เนเฟอร์ติตี วันหนึ่งเทพ อมุน-รา จะนำพาหัวใจของเจ้าสู่ชั่วยามของความเป็นผู้ใหญ่เพื่อที่จะเข้าใจว่า หน้าที่สำคัญกว่าชีวิต”

****************

                เมื่อรัตติกาลเหนือท้องนภาแห่งมหานครธีบส์คืบคลานเข้ามาหาหลังทวยเทพแห่งฟากฟ้ากล่าวอำลาแก่ทิวาวาร คบเพลิงส่องทางยังคงสว่างไปทั่วทั้งมหาราชวังริมฝั่งไนล์

                ร่างเพรียวบางซึ่งสวมผ้าคลุมสีทะมึนปกปิดใบหน้าไว้อย่างมิดชิดค่อย ๆ ก้าวย่างหลีกหลบสายตาของทหารยามไปตามเงามืดของโคนเสาไพลอนขนาดมหึมาที่ทอดตัวใต้คบไฟในยามค่ำคืนกระทั่งถึงทางออกร่างนั้นจึงใช้ความว่องไวพุ่งไปแอบข้างกำแพงที่รกเรื้อด้วยพงต้นกกเพื่อลัดเลาะตามทางในมุมอับของพระราชวังใต้เวิ้งฟ้าที่มีดวงดาวพรายระยับ

                “อุ๊ย!...”

                เจ้าของร่างในผ้าคลุมอุทานออกมาด้วยความตระหนกเมื่อไหล่ทั้งสองถูกดึงเข้าไปชิดกำแพงจามด้วยร่างสูงใช้กายหนาใหญ่ตรึงเอาไว้ก่อนถลกผ้าคลุมสีนิลออก

                “เมมนอน!”

                “องค์หญิง!...พระองค์กำลังจะไปไหน!”

                ราชองครักษ์หนุ่มถามเสียงลอดไรฟันและทำหน้าประหลาดใจอย่างที่สุดเมื่อเห็นว่าผู้ต้องสงสัยในชุดดำคือใคร หลังเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยรอบตำหนักเขาไม่นึกว่าคนในผ้าคลุมท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ที่ผลุบออกมาจากห้องของเจ้าฟ้าหญิงเนเฟอร์ติตีจะกลายเป็นนางเสียเอง