บทที่ 6

“เป็นอย่างไรบ้าง กระหม่อม?”

                เมมนอนเงยหน้าขึ้นถามเจ้าของเรียวพระเพลางามและพระบาทซีดที่อยู่ในอุ้งมือของเขาจึงทันได้สบพระเนตรอันวาววับขององค์หญิงซึ่งไม่ทันหลบด้วยเผลอไผลมองชายหนุ่มอยู่นิ่งนาน เนเฟอร์ติตีทรงรีบหรุบเปลือกพระจักษุลงเบื้องต่ำและตรัสต่อเจ้าของคำถามด้วยความรู้สึกราวน้ำนิ่งที่เกิดแรงกระเพื่อมด้วยถูกกำลังสั่นไหวรุนแรง

                “ดีขึ้นบ้างแล้ว...ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว”

                “พระองค์ทรงอยู่ในสระนั้นนานเกินไป อาจต้องทรงประทับอยู่เช่นนี้สักพักแล้วจะทรงดีขึ้น”

                “ข้าเป็นอะไรหรือ เมมนอน?...หากท่านไม่มาเมือครู่ ข้าอาจจมน้ำในบึงนี้ตายไปแล้วกระมัง”

                พระสุรเสียงอันอ่อนเบาราวสำนึกในนความดีนั้นทำให้ใบหน้าอันเครียดขรึมของผู้ซึ่งทำหน้าที่คอยดูแลไม่ห่างอ่อนโยนขึ้นด้วยการแย้มริมฝีปากหนาออกจนเจ้าฟ้าหญิงมินึกฝันว่าจะเห็นร่องรอยแห่งความยินดีนั่นจากองครักษ์ผู้ยิ้มยาก

                “พระองค์ทรงเป็นตะคริวพะย่ะค่ะ...มันเป็นอาการชาตามตัวหากอยู่ในน้ำนาน ๆ คราวหลังเจ้าหญิงควรต้องทรงระวัง หากจะมาเก็บดอกบัวในสระเช่นนี้ควรมีใครมาอยู่เป็นเพื่อน”

                “ข้าจะระวัง...คราวหลังหากข้ามาที่นี่...ข้าจะให้ท่านตามมาดูแล”

                สายพระเนตรอันวาววามและงามยิ่งบนเครื่องพระพักตร์อันเพริดพริ้งและผุดผาดสะกดความรู้สึกของชายหนุ่มจนมิอาจละสายตาจากความหมดจดนั้นได้ ทั้งสองราวอยู่ในห้วงเวลาที่มีเพียงกันนิ่งนานกระทั่งเสียงแหบแห้งของพระนมคูอิตดังขึ้น

                “องค์หญิง!...องค์หญิงเพคะ!”

                ร่างของหญิงวัยกลางคนรีบรุดเข้ามายังคนทั้งสองหากก็มิทันได้เห็นภาพที่เมมนอนใช้อุ้งมือรองรับพระบาทของเจ้าหญิงไว้ด้วยชายหนุ่มรีบผละออกไปยืนด้วยท่าทีสงบนิ่งดุจเดิม

                “โอ!...เทพอมุน-รา ทรงประทานพร...หม่อมฉันตามหาพระองค์ทั่วตำหนัก มาประทับอยู่ที่นี่เองหรือเพคะ”

                คูอิตคุกเข่าลงข้าง ๆ บนกอหญ้ากกหากต้องยิ่งตกใจเมื่อเห็นพระวรกายและฉลองพระองค์ของพระธิดาชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำ

                “นี่องค์หญิงทรงเล่นน้ำในบึงนี่หรือเพคะ? ใยเปียกปอนไปหมดเช่นนี้”

                “ข้าก็แค่มาเก็บดอกบัวเท่านั้น คูอิต เจ้าตามหาข้าด้วยเหตุใด?”

                “หม่อมฉันจะมาทูลเชิญองค์หญิงเสด็จไปตำหนักของพระนางเนเฟอร์ตารีเพคะ”

                “เสด็จแม่รับสั่งหาข้าหรือ?”

                “วันนี้มีผู้แทนการค้าเดินทางกลับมาจากต่างแดนแถบทางใต้ของอียิปต์และเหมืองแถบไซนาย นำของมีค่ามากมายกลับมาเป็นเครื่องบรรณาการแก่ฟาโรห์ พระมเหสีจึงมีรับสั่งให้เจ้าหญิงเข้าเฝ้าเพคะ”

                “หากมิใช่เรื่องเร่งด่วนอาจเข้าเฝ้าเสด็จแม่หลังจากนี้จะได้หรือไม่...คูอิต”

                เนเฟอร์ติตีแสร้งมีปุจฉาทั้งที่รู้ว่าขัดรับสั่งมิได้ นางได้ยินพระนมถอนหายใจก่อนตอบเสียงหนัก

                “หม่อมฉันเกรงว่าอาจมีพระประสงค์อย่างอื่นมากกว่าเรื่องของเครื่องบรรณาการนะเพคะ องค์หญิงควรเสด็จไปเข้าเฝ้า อาจมีข่าวดีที่เจ้าหญิงทรงคาดไม่ถึงก็เป็นได้”

                คูอิตมัวแต่สนใจพระภูษาชื้นน้ำของพระธิดาโดยไม่ทันได้สังเกตสายพระนัยนาที่จับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ห่างออกไปอย่างสงบนิ่ง

*******************

                “เนเฟอร์ติตี...ใยจึงมาช้านัก พี่ ๆ ของเจ้ากลับกันไปหมดแล้ว”

                พระนางเนเฟอร์ตารีรับสั่งทันทีที่เห็นพระธิดาเสด็จมาถึงตำหนักในยามพระอาทิตย์เริ่มราแสง

                “หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ...หม่อมฉันมัวเก็บดอกไม้เพื่อถวายเทพที่คาร์นัค”

                เนเฟอร์ติตีตรัสตอบเสียงเรียบขณะที่พระชนนีซึ่งประทับอยู่บนพระอาสน์ไม้อันงดงามเบื้องหน้าเครื่องบรรณาการมากมายในหีบนับสิบใบทรงโบกพระหัตถ์ให้เหล่านางกำนัลถอยออกไปเหลือเพียงพระนางและพระธิดาเท่านั้น

                พระมเหสีเอกทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดซึ่งทอจากลินินเนื้อบางส่องประกายเป็นมันเงายาวกรอมพระบาทในฉลองพระบาทสานจากทองคำ บนพระอุระประดับไว้ด้วยแผงพระศอร้อยจากหินล้ำค่า หากความงามนั้นหาได้เทียมพระพักตร์อันผ่องใสภายใต้วิกพระเกศาร้อยด้วยหินสีเทอควอยซ์ประดับงูเห่าศักดิ์สิทธิ์บ่งบอกสถานะอันสูงส่งยิ่งของผู้อยู่เคียงข้างองค์ฟาโรห์

                “ธิดาแห่งเรา...เคยมีคำกล่าวในยุคของฟาโรห์ตุตันคามุนว่า...ขอให้เจ้าผู้สมัครรักใคร่ในธีบส์ ได้มีชีวิตยืนยงคู่ฟ้าดิน เยี่ยมหน้ารับลมเหนือ และได้ทัศนาแต่สิ่งรื่นรมย์ เราผู้อยู่ในดินแดนเคเมต (อียิปต์) อันอุดมสมบูรณ์นี้จึงได้รับความเมตตาจากเทพ อมุน-รา มิเคยหมดสิ้น”

                “ของสวยงามเหล่านี้เป็นเครื่องบรรณาการจากที่ใดหรือเพคะ เสด็จแม่?”

                เนเฟอร์ติตีทรงหยิบห่วงทองคำในถาดเงินบนโต๊ะซึ่งอยู่ใกล้กันกับที่ประทับของพระมารดาขึ้นมาทอดพระเนตรด้วยความสนพระทัยยิ่ง