แม่เมจ๋า...

“เมรี!”

ชิษณุกรถึงกับตกตะลึงจนตัวชา เมื่อได้พบหน้าสาวน้อย ไม่สิ! วันนี้คนตรงหน้าไม่ใช่สาวน้อยวัยใส แต่เธอโตเป็นสาวสะพรั่งและสวยจนเขาแทบจำไม่ได้แล้วต่างหาก แถมโตจนมีลูกอายุไล่เลี่ยกับหลานชายฝาแฝดของเขาเสียด้วย...

ชายหนุ่มมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูของคนในอ้อมแขนหญิงสาวตรงหน้านิ่ง รู้สึกร้อนวูบวาบในอกแปลกๆ

“อ้าว! นี่พี่ชิษรู้จักน้องอยู่แล้วหรือคะ” นันทิกาหันไปมองคู่หมั้นอย่างแปลกใจ

“ไม่รู้จักหรอกค่ะ” เมรีชิงตอบเสียงเย็นชา แอบเห็นหรอกว่าอีกฝ่ายมีอาการอึ้งไป ใจหนึ่งก็อยากตอกหน้าให้สาแก่ใจ แต่อีกใจก็เห็นแก่หน้านันทิกา อีกฝ่ายดูเป็นคนดี ดูซื่อๆ และไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย

เมรีถือคติ ดีมาดีตอบ จึงไม่อยากทำร้ายใครโดยไม่จำเป็น

“ก็แค่เคยเห็นผ่านๆ เห็นไกลๆ ตอนงานแต่งพี่รจกับพี่สาธุน่ะจ้ะ แต่ไม่ได้อยากรู้จัก เอ๊ย! หมายถึงไม่ได้รู้จักหรือสนิทกันน่ะค่ะ” 

แล้วนั่นจะจ้องอะไรกันนักหนา จ้องกันจนตาแทบถลนแล้วไหม

ทำไม! หรือกลัวเธอจะเปิดโปงความเลวให้ว่าที่เมียใหม่ฟังหรือไง ดูท่าคนนี้ยังไม่ทันโดนหลอกฟันสิท่า เลยหวงนัก ยิ่งคิดแล้วก็ชักจะเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน นันทิกาเองก็ดูหวานๆ ใสๆ ไม่ทันเล่ห์คน ผู้หญิงดีๆ ไม่ควรต้องมาเสียรู้ให้ผู้ชายไร้ความรับผิดชอบแบบนี้เลย ให้ตายสิ

“นี่...นี่ลูกเธอจริงเหรอ”

เป็นคนอื่นคงหัวใจสลายเมื่อได้ยินคำถามผีบ้าของเขา น้ำตาคงไหลพรากๆ คร่ำครวญฟูมฟายประหนึ่งใจจะขาด

เฮอะ...นั่นมันเอ้าท์ไปแล้วที่จะต้องมานั่งฟูมฟายเสียดายผู้ชายห่วยๆ แค่คนเดียว เมรีไม่ใช่คนประเภทนั้น แต่ถ้าให้ด่าจนสำนึกผิดไม่ทัน นี่สิน่าสนกว่า

“ถามทำไม”

เขาจ้องหน้ากลับมาด้วยสายตาดุปนกังขา ที่เห็นแล้วน่าหาอะไรแข็งๆ เคาะเรียกสมองให้ ล่อกันไปตั้งสี่ยกแบบจัดหนักจัดเต็มขนาดนั้นถุงยางก็ไม่ได้ใส่ ยังมีหน้ามาถามว่าลูกเธอจริงเหรอ ไอ้คนเฮงซวยเอ๊ย

“น้องเวียงพิงค์เป็นลูกเธอจริงเหรอ”  

คนถูกถามกัดฟันแน่น อยากจะตีหน้ายักษ์ แล้วด่าให้ยับโดยไม่ซ้ำคำ หากไม่เกรงใจว่ามีบุคคลที่สามที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราว แถมเกรงจะทำให้ลูกน้อยในอ้อมแขนตกใจขวัญผวาล่ะก็ รับรองว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่โดนข่วนหน้าแหก ไม่ก็เตะตัดขาแล้วกระทืบซ้ำสักสามสี่ครั้ง หรือประทุษร้ายอะไรสักอย่างจนได้เลือดล่ะก็ อย่ามาเรียกเธอว่านังเมรีเลย   

“ใช่! นี่ลูกฉันเอง มีอะไรไหมคะ” นันทิกามองหญิงสาวที่เธอถูกชะตาด้วยอย่างแปลกใจ เมื่อได้ยินน้ำเสียงยียวนติดจะแข็งกระด้างผิดกับตอนแรกที่คุยกับตน

“เธอแต่งงานแล้วหรือ ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่งกับใคร” 

ยิ่งถามก็ยิ่งทำให้คนถูกถามรู้สึกคันไม้คันมือยิบๆ เมรีมุมปากสั่นระริก ตาเหลียวซ้ายแลขวา นึกอยากได้ไม้หน้าสามสักอัน มือไม้เธอตอนนี้มันสั่นไปหมด ไม่ใช่เพราะเสียใจหรือตื่นกลัว แต่เพราะความโมโหต่างหาก 

“ตายจริง พี่ชิษคะ ทำไมไปถามน้องแบบนั้น เสียมารยาทจัง”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แนน เมรีชินแล้ว งั้นเดี๋ยวเมรีขอตัวกลับบ้านก่อนดีกว่า” ก่อนที่มือจะลั่นแล้วหาอะไรแพ่นกบาลคู่หมั้นพี่แตกเสียก่อน เมรีต่อคำในใจ พยายามดึงสติระงับโทสะที่แล่นพล่านยามที่เห็นสายตาเคลือบแคลงที่มองตรงมานิ่งๆ คู่นั้น

สี่ปี...สี่ปีที่เขาไม่ยอมโผล่หัวมาให้เธอเห็นหน้า ไม่ส่งข่าว สี่ปีที่ทิ้งเธอไว้กับคำถามมากมายที่ไร้คำตอบ สี่ปีที่ทำให้คนทั้งหมู่บ้านนินทาเรื่องที่เธอต้องอุ้มท้องโดยไม่มีพ่อตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ เธออุตส่าห์กัดฟันผ่านมันมาได้อย่างยากลำบาก

แล้วเขามีหน้าอะไรมาถามกันแบบนั้น ทีตัวเองฟันกันแล้วทิ้งหนีหายไปตั้งหลายปี แถมกำลังจะแต่งงานกับคู่หมั้นสาวสวย

หึ! ไอ้ผู้ชายเส็งเคร็งเอ๊ย...คันมือโว้ย!

“แม่เมจ๋า...”