เปรี้ยวใจสาวบ้านนา ซีรีส์ ขวัญใจสาวบ้านนา

เปรี้ยวใจสาวบ้านนา ซีรีส์ ขวัญใจสาวบ้านนา

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-01
โดย:  พิมพ์พิรดาจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
67บท
2.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อ เมรี สาวน้อยวัยใส ผู้มีพี่สาวเป็นไอดอลในการหาสามี เธอปิ๊งหนุ่มเมืองกรุงน้องชายของพี่เขย คิดจีบมาเป็นหวานใจ แต่ทว่าไหงกลับถูกเขาฟันแล้วทิ้งล่ะนี่ หวานใจก็ไม่ได้ดันต้องเปรี้ยวใจเพราะโทต๊องเสียนี่ นางเอกคนอื่นเขาอุ้มท้องหนีผัวกัน แต่นางเอกเรื่องนี้กลับต้องอุ้มท้องผัวหนี แล้วอีตาตัวต้นเหตุล่ะหายไปไหน เขาจะรู้หรือเปล่าว่าทำชีวิตเธอพัง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ห้างนาน้อยสะเทือน NC

The ring hit the rim of the china plate with a bright little clink.

The smile went out of Adrian's face.

Serena hugged Coco, her golden retriever, and pretended to be shocked. "Nora, you're not actually mad, are you? It was just a joke."

The rest of the room chimed in.

"It's only a dog food cake."

"Adrian already apologized. The wedding's tomorrow. Don't make a huge scene."

I looked at my parents, my relatives, the friends we shared, and the fiancé I had loved for seven years.

Every one of them knew this was a bet.

I was the only one who didn't.

Adrian picked up the ring and tried to slide it back onto my finger.

I put my hand behind my back. "Don't touch me."

He frowned. "Things did go too far today. I'm apologizing to you for Serena."

For her. Again.

All my life, when Serena smashed my trophy, it was because she was in poor health.

When she cut up my school uniform, it was just sisters fooling around.

When she took my job offer, it was because she needed it more.

Now she had brought over the dog that bit me on my birthday just to humiliate me, and it was still nothing but a joke.

"I don't accept it."

I turned to leave.

Adrian caught my wrist. "We have to be at the hotel by six tomorrow morning. Where else do you think you're going?"

"None of your business."

"We're getting married tomorrow. How is it not my business?"

He said it like it was simply a fact.

Coco barked at me twice, and my legs went stiff.

Two years ago, Coco had lunged at me and bitten straight through my arm.

Adrian knew full well I was afraid of Coco, yet he instinctively stepped in front of Serena. "Don't set Coco off."

I watched him do it, and the last bit of warmth in my chest went cold.

"You're worried I'll set Coco off, but you're not worried it'll bite me again."

"That's not what I meant."

Serena's eyes reddened, and she spoke up. "It's all my fault. I shouldn't have moved my birthday up, and I shouldn't have brought Coco.

"But you know how much it hurts me to watch you get married. Why hold it against me?"

Adrian turned back to comfort her. "Nobody blames you."

Only after that did he look at me. "Serena couldn't sleep again last night. Let her have this one."

Serena was born at eleven at night. I was born at one in the morning.

We were twins, and our birthdays landed a day apart.

For years she said she didn't want to blow out candles alone, so my parents moved my birthday up every single year.

This year she said my wedding was taking over her day.

In the end, my name wasn't even on the cake.

I pushed Adrian away. "Tomorrow's wedding is off."

The room went quiet for a few seconds, then broke into laughter.

"How long's it going to take to talk her around this time?"

"One night, tops."

Adrian didn't take it seriously either. "All right, cool off for a while. I'll take Serena home, then come get you."

I asked him, "Do you think that no matter what you do, I'll always come back?"

He didn't answer.

The silence was already the answer.

I left the apartment that was supposed to be our marital home and went to the bridal studio.

The gown I was supposed to wear tomorrow hung at the very back. I had drafted the pattern and cut it myself, and it had taken four months to finish.

I took the dress down and cut out the two names embroidered inside the train.

My assistant, Chloe Hayes, came running, her face white. "Nora, what are you doing? You have to wear that tomorrow."

"Starting tomorrow, it won't be a wedding dress anymore."

I set the scissors back on the table. "Hang it in the window and put a price on it."

"And the wedding?"

"There isn't going to be one."
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกๆๆๆๆๆๆๆๆ
2026-06-18 09:20:08
1
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกมากก ครบรส เต็ม10ไปเลยยย
2025-12-21 10:11:26
1
0
67
ห้างนาน้อยสะเทือน NC
ห้างนาน้อยเก่าๆ หลังนั้นตั้งอยู่ที่ปลายทุ่งนาอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดครึ้มเพราะฝนกำลังตั้งเค้ามาแต่ไกล แต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคขัดขวางกิจกรรมที่คนในกระท่อมทั้งสองกำลังโรมรันพันตูต่อกันอย่างเผ็ดร้อนชนิดไม่มีใครยอมใคร“พี่จ๋า...อื้อ...” เสียงหวานสั่นสะท้าน กายสาวบดส่ายอย่างเร่าร้อนยามที่ถูกพิษความใคร่ตามธรรมชาติจู่โจมเข้าครอบงำอย่างเต็มที่ เธอผงกศีรษะมองการกระทำของชายหนุ่มรูปงามด้วยดวงตาที่พร่าเลือนด้วยฤทธิ์ของมึนเมาความรู้สึกแปลกๆ ไหลเวียนซ่านในเรือนกายของสาวน้อยผู้ไม่ประสาเรื่องความรัก และยังไม่เคยผ่านมือชายมาก่อนในชีวิต ครั้งนี้เป็นครั้งแรก และเขาคือคนที่เธอหมายปองในฐานะชายในฝัน“อ๊ะ อย่าทำตรงนั้น อื้อ...”เสียงครวญของเธอไม่ได้เข้าหูคนที่อยู่เหนือร่าง เมื่อเขาจัดการฟอนเฟ้นดอกบัวคู่งามสล้างของเธอด้วยมือและปากที่ช่ำชองอย่างเหลือร้าย ทำเอาแม่สาวน้อยถึงกับหลังไม่ติดพื้นกระดานไม้“หึ ปากห้าม แต่ป้อน...พี่ไม่หยุดเลยนะยัยตัวดี” เขาคำรามเหนือเนินอกอวบอิ่มตั้งเต้าของเธออย่างมันเขี้ยว ใครจะคิดว่าบ้านไร่บ้านนาอย่างนี้เขาจะได้พบช้างเผือกเชือกงามแถมยังหวานจัดทั้งตัวจนทำให้เขาแทบโงหัว
อ่านเพิ่มเติม
อวสานสาวโลกสวย
“พี่จ๋า...หนูไม่ไหวแล้ว”“พี่ก็ด้วย ตอดดีชะมัด งั้นไปพร้อมกันนะ” คนฟังพยักหน้ารับทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาชวนไปไหนเสียงหอบพร่าปนกระเส่าผสานกับเสียงหวานดังขึ้นๆ ก่อนที่ทั้งสองจะกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อถึงปลายทางความสุขที่รออยู่ เมื่อสายธารอุ่นๆ ถูกฉีดอัดเข้าไปในกายสาวจนล้นทะลัก ชายหนุ่มก็ซบใบหน้าลงมาที่ซอกคอหอมๆ ของเธอ และกระซิบชมไม่ขาดปาก“เธอเก่งมากสาวน้อย เยี่ยมที่สุด มันส์มาก”แม่สาวเวอร์จิ้นบ้านนานี่ทำให้เขาเสร็จสมได้อย่างถึงใจมากที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา เสียงครางหวานหูบ่งบอกว่าเธอเองก็ชื่นชอบบทรักที่เขามอบให้“ยัยเด็กแก่แดด ถ้ายังไม่หยุดตอดพี่ จะโดนดีไม่รู้ด้วยนะ”“อือ...” ดูเถอะ เด็กน้อยนี่คิดจะยั่วกันหรือไง เธอมันร้ายนัก แต่เขากลับชอบแฮะ“พี่เตือนแล้วนะ” เขากระซิบ รู้สึกถึงความคึกคักที่จุดศูนย์รวมความรู้สึกกลางลำตัวอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งปลดปล่อยออกไปจนหมดแม็ก แต่ไม่ใช่เรื่องแปลก ในเมื่อปกติเขาไม่เคยหยุดตัวเองในยกเดียวอยู่แล้ว ยิ่งได้เจอของดีของแรร์ไอเท็ม แถมยังใหม่สดซิงแบบนี้ น่าจะมากกว่าสี่ยกเป็นอย่างต่ำฝนนอกชายคามุงด้วยจากยังคงตกกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา ยามที่เขารวบเอวบางของเธอกดเข้าหาลำ
อ่านเพิ่มเติม
ท้องไม่มีพ่อ!
“โอ๊ย! อีโง่เอ๊ย! เขาจะมอมเหล้าหวังฟันแล้วทิ้ง ยังไม่รู้ตัวอีก” เสียงเอะอะอย่างขัดใจนั่นทำเอาคนเพิ่งเดินออกมาจากห้องสะดุ้งโหยง ปวดใจจี๊ด หันขวับไปมองแฟนละครจักร์ๆ วงศ์ๆ รุ่นเดอะที่กำลังหัวเสียกับบทนางเอกในจอทีวี ก็ถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งอก“เอะอะอะไรแต่เช้าแม่”“ก็ยัยเมรีนี่น่ะสิ จะโดนพระรถเสนมอมเหล้าแล้วฟันทิ้งยังไม่รู้ตัวอีก” นางสีดาค้อนกระทั่งหน้าจอโทรทัศน์ ทำเอาเมรีนอกจอถึงกับสะดุ้งโหยงอีกรอบ หน้าชาวูบๆแม่ด่านางเมรีในละครพื้นบ้าน แต่ไหงเธอรู้สึกสะเทือนใจไปด้วยวะ“ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรแม่สักหน่อยนี่จ๊ะ” หญิงสาวรีบกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มประจบ ไม่อยากทำให้มารดาต้องรู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอเคยพลาดไปในอดีต “ฉันมันก็โง่จริงๆ นี่นา แต่ตอนนี้เลิกกินหญ้าแล้ว แม่ไม่ต้องห่วงนะ หากมีใครคิดจะมาหลอกหวังฟันลูกสาวแม่คนนี้ มันต้องเจอดีแน่ ไม่หัวแตกก็โดนกระทืบม้ามหลุด” คนพูดชูกำปั้นทีเล่นทีจริง“ปากดีไปเหอะย่ะ แม่จะคอยดู แล้วนั่นวันหยุดแต่งตัวสวยจะไปไหนแต่เช้าล่ะนั่น” คนเป็นแม่มองเรือนร่างปราดเปรียวอรชรที่วันนี้สวมเสื้อสีชมพูเกือบเอวลอยนิดๆ ผ้าพลิ้วๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้นเข้ารูปอวดเรียวขาสวยสมส่วน ไม่ถ
อ่านเพิ่มเติม
หายหัวไปตั้งสี่ปีกว่า เพิ่งโผล่หน้ามา
ไร่สาธุคุณวันนี้ดูเหมือนจะครึกครื้นกว่าปกติ เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะดังแว่วมาจากทางบ้านพักส่วนตัวหลังใหม่ของเจ้าของไร่กับภรรยาสาวสวยทำให้เมรีชะงักเท้า แอบถอนหายใจนิดๆ จริงๆ เธอก็ชอบครอบครัวของพี่เขยมากนะคุณชาญวิทย์กับคุณมาลินี พ่อแม่ของสาธุคุณนั้นเป็นผู้ใหญ่ใจดี แม้จะเป็นเศรษฐีร่ำรวยจากเมืองกรุงแต่ก็ไม่ได้ถือตัว ทั้งสองรักใคร่เอ็นดูลูกสะใภ้อย่างรจนาจนใครๆ ต่างก็อิจฉารวมถึงเธอด้วย พ่อแม่สามีใจดีแบบนี้ใครๆ ก็อยากได้อยากมีอันที่จริงเธอก็ควรจะได้แหละ ถ้าไม่เพราะไอ้คนไร้ความรับผิดชอบบางคน ป่านนี้เธอก็คงอยู่ในจุดเดียวกับที่พี่สาวได้รับ สี่ปีมานี้ทั้งสองเทียวไปเทียวมาระหว่างกรุงเทพกับเชียงรายเป็นว่าเล่น เพียงเพราะอยากอยู่ใกล้ๆ หลานชายฝาแฝดทั้งสอง และยังเผื่อแผ่ความเอ็นดูมาให้เจ้าแสบน้อยของเธอ ที่พลอยได้รับความเอื้อเฟื้อเป็นขนมเสื้อผ้าของเล่นเป็นของฝากไปด้วยจะมีก็เพียงคนเดียวที่ไม่เคยเหยียบย่างมาที่บ้านไร่แห่งนี้นับจากวันนั้น เขาหายหน้าไปราวกับไม่มีตัวตนเฮ้อ...คิดอะไรเนี่ย ช่างหัวมันเถอะ ชีวิตตอนนี้ก็ดีถมไปแล้ว จะไปคิดถึงเขาทำไมให้ปวดตับ ไม่มาสิดี จะได้ไม่ต้องเจอให้เจ็บใจ“น้องเวียงพิงค์
อ่านเพิ่มเติม
แม่เมจ๋า...
“เมรี!”ชิษณุกรถึงกับตกตะลึงจนตัวชา เมื่อได้พบหน้าสาวน้อย ไม่สิ! วันนี้คนตรงหน้าไม่ใช่สาวน้อยวัยใส แต่เธอโตเป็นสาวสะพรั่งและสวยจนเขาแทบจำไม่ได้แล้วต่างหาก แถมโตจนมีลูกอายุไล่เลี่ยกับหลานชายฝาแฝดของเขาเสียด้วย...ชายหนุ่มมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูของคนในอ้อมแขนหญิงสาวตรงหน้านิ่ง รู้สึกร้อนวูบวาบในอกแปลกๆ“อ้าว! นี่พี่ชิษรู้จักน้องอยู่แล้วหรือคะ” นันทิกาหันไปมองคู่หมั้นอย่างแปลกใจ“ไม่รู้จักหรอกค่ะ” เมรีชิงตอบเสียงเย็นชา แอบเห็นหรอกว่าอีกฝ่ายมีอาการอึ้งไป ใจหนึ่งก็อยากตอกหน้าให้สาแก่ใจ แต่อีกใจก็เห็นแก่หน้านันทิกา อีกฝ่ายดูเป็นคนดี ดูซื่อๆ และไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเมรีถือคติ ดีมาดีตอบ จึงไม่อยากทำร้ายใครโดยไม่จำเป็น“ก็แค่เคยเห็นผ่านๆ เห็นไกลๆ ตอนงานแต่งพี่รจกับพี่สาธุน่ะจ้ะ แต่ไม่ได้อยากรู้จัก เอ๊ย! หมายถึงไม่ได้รู้จักหรือสนิทกันน่ะค่ะ” แล้วนั่นจะจ้องอะไรกันนักหนา จ้องกันจนตาแทบถลนแล้วไหมทำไม! หรือกลัวเธอจะเปิดโปงความเลวให้ว่าที่เมียใหม่ฟังหรือไง ดูท่าคนนี้ยังไม่ทันโดนหลอกฟันสิท่า เลยหวงนัก ยิ่งคิดแล้วก็ชักจะเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน นันทิกาเองก็ดูหวานๆ ใสๆ ไม่ทันเล่ห์คน ผู้
อ่านเพิ่มเติม
จ้องขนาดนั้นจะกินหัวกันหรือไง ตาบ้านี่
“แม่เมจ๋า...”เสียงลูกน้อยช่วยดึงสติกลับมา เจ้าแก้มยุ้ยเอียงคอมองใบหน้าเธอด้วยดวงตาแป๋วแหววไร้เดียงสา นี่คือแก้วตาดวงใจที่ทำให้เมรีต้องอดทน และเปลี่ยนตัวเองให้แกร่งขึ้น ใครจะนินทาว่าร้ายเธอก็ช่าง แต่หากแตะต้องลูกรัก เธอเอาตาย “จ๋า...คนเก่งของแม่”“หนูหิวแล้ว” อารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดถูกเสียงออดอ้อนทำให้ใจอ่อนยวบลืมโกรธไปชั่วขณะ เผลอยื่นปลายจมูกไปชนปลายจมูกเล็กๆ อย่างที่เคยทำเวลามันเขี้ยวเจ้าตัวน้อย“งั้นเรากลับบ้านไปกินข้าวกับตากับยายกันดีไหมลูก”“ดีจ้า” เจ้าตัวดียิ้มหวานประจบ ตบมือชอบใจ ก่อนจะยื่นปากเล็กๆ มาจูบแก้มราวกับรู้ว่าแม่กำลังต้องการกำลังใจ“งั้นเดี๋ยวเมรีกลับก่อนนะคะพี่แนน”“เดี๋ยวก่อนสิ! อย่าเพิ่งไป...” ชายหนุ่มเผลอเรียกเสียงดังอย่างลืมตัว หากพอเห็นสายตาวาวโรจน์เอาเรื่องคู่นั้น เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม แน่ล่ะ คนตรงหน้าย่อมไม่เหมือนเดิม และเขาก็รู้ด้วยว่ามันคืออะไร“มีอะไรหรือคะพี่ชิษ”นันทิกาหันไปมองคู่หมั้นหนุ่มอย่างแปลกใจ“พอดีเรากำลังจะกินข้าวเช้า แล้วคุณแม่ก็อยากให้น้องเวียงพิงค์ไปกินข้าวด้วยกัน เธอก็ไปด้วยสิ”“นั่นสิคะ น้องเมรี ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ” นันทิกาผู้ไม่
อ่านเพิ่มเติม
เมรีอยากกินพี่อะ
สงครามเย็นยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่มีใครสังเกต จนกระทั่งอาหารมื้อที่น่าอึดอัดที่สุดในชีวิตของเมรีจบสิ้นลง และแขกทั้งคณะย้ายตัวไปที่ห้องนั่งเล่นพร้อมเด็กๆ ทั้งสามส่วนเมรีนั้นขออาสาช่วยเก็บจานชามในครัวเพื่อหาเหตุหลบเลี่ยงสายตาใครบางคนที่ทำให้เธอหงุดหงิดมาตลอดเช้านี้เขาช่างไม่กลัวว่าหวานใจจะจับได้เอาเสียเลย แต่ก็นั่นแหละ ตั้งแต่พบกันมา เขาก็เป็นแบบนั้นเสมอ คนหล่อที่แสนเย็นชา เข้าถึงยาก แต่กลับทำให้สาวน้อยคนหนึ่งโดนตกเพราะลุคนั้นตั้งแต่แรกพบจนคิดเกินเลยเมรีวางผ้าเช็ดโต๊ะ ก่อนทิ้งตัวลงนั่ง ตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยใจให้คิดถึงภาพความหลังตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันเมื่อสี่ปีก่อน...‘นี่ชิษณุกร หรือ ชิษ น้องชายพี่เอง แล้วนี่ก็น้องเมรีน้องสาวพี่รจเขา สองคนรู้จักกันไว้สิ’เมรียังจำได้แม่นว่าตัวเองใจเต้นแรงแค่ไหนเมื่อได้พบหน้าน้องชายสุดหล่อของพี่เขยครั้งแรก สาวน้อยผู้มีพี่สาวอย่างรจนาเป็นไอดอลในการหาสามีที่แสนดีและเริ่ดสะแมนแตน โดนความหล่อออร่าพุ่งของหนุ่มเมืองกรุงตกเอาตั้งแต่แรกพบสบตา ในเมื่อชิษณุกรเป็นน้องชายแท้ๆ ของสาธุคุณพี่เขยเธอ เกิดจากพ่อแม่เดียวกัน เติบโตมาด้วยกัน เขาก็ค
อ่านเพิ่มเติม
ท้องไม่มีพ่อ
กว่าจะรู้สึกตัวตื่นอีกที เมรีก็พบว่าตัวเองนอนแผ่สองสลึงอยู่ที่ห้างนาน้อยแห่งนั้นคนเดียวในสภาพที่ดูยังไงก็ไม่ปกติ แม้จะใส่เสื้อผ้าไม่ได้นอนเปลือยกายล่อนจ้อน แต่ร่องรอยต่างๆ บนเรือนร่างก็ทำให้รู้ว่าเธอเสียพรหมจรรย์น้อยๆ ที่แสนหวงแหนไปแล้ว แต่คนที่ร่วมก่อเหตุจนห้างนาน้อยสะเทือนเสาเรือนแทบทรุดนั่นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเขาทิ้งไว้แต่ร่องรอยรักและธนบัตรสีเทาที่ยัดใส่มือเธอไว้ให้ดูต่างหน้าหนึ่งใบ กับความแสบระบมที่จุดกึ่งกลางความสาว บอกให้รู้ว่าที่โดนไปนั่น ของแรงแค่ไหน แล้วไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เท่าที่สติอันน้อยนิดจะจำได้ เขาตอกเสาเข็มอัดใส่ตัวเธอไปตั้งสี่ยกแบบจุกๆ เน้นๆสี่ยกเลยเชียวนะ! เดินขาไม่ถ่างก็บุญหัวแล้วพอได้สติสาวน้อยก็รีบกัดฟันคว้ามอเตอร์ไซด์อีแก่ขี่ไปที่ไร่สาธุคุณ เพื่อตามหาชายหนุ่มผู้ฝากรอยรักสะท้านทุ่งนาเอาไว้ แต่ทว่าพี่สาวเธอกลับบอกว่าเขากลับกรุงเทพไปแล้วเมรีตกใจแทบช็อก และได้รู้ว่าตัวเองโดนฟันแล้วทิ้งเสียแล้วไอ้เสียใจมันก็มีอยู่หรอก นี่เป็นครั้งแรกของเธอ ในนิยายที่เคยอ่านมาเรื่องไหนเรื่องนั้น หากพระนางได้กัน มันต้องจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสิ แต่กลับไม่ใช่เรื่องนี้เธอมองโลกในแง่
อ่านเพิ่มเติม
ใช่ลูกพี่หรือเปล่า
จนถึงเดี๋ยวนี้ เวลาผ่านล่วงเลยมาสี่ปีกว่า เมรีกลายเป็นซิงเกิลมัมเนื้อหอมประจำหมู่บ้าน แม้จะมีลูกหนึ่งแล้ว แต่ความสาวความสวยของเธอกลับยิ่งหอมฟุ้งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว ตอนนี้เธอเรียนจบปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมเหรียญทอง เอาความสำเร็จตบปากคนที่เคยนินทาจนเงียบกริบส่วนรจนาพี่สาวก็เปิดไร่ของสาธุคุณให้คนมาเที่ยวแบบเชิงเกษตรแนวใหม่จนโด่งดังไปทั่ว กลายเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของจังหวัดไปแล้ว พวกเขาสร้างงานสร้างรายได้ให้คนในหมู่บ้านจนเป็นที่นับหน้าถือตาไปทั่ว พลอยให้คนในครอบครัวพลอยมีหน้ามีตารจนากับสามีลงทุนเปิดร้านกาแฟ กึ่งร้านอาหารที่ใช้พืชผักปลอดสารพิษ ผลผลิตจากในไร่มาทำ โดยให้เมรีเป็นผู้จัดการร้านคอยดูแล เพราะเธอจบมาทางด้านบริหารฯ โดยตรง ซึ่งเมรีก็ตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ เพราะไม่อยากทำให้ทุกคนที่เธอรักต้องผิดหวังอีกตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาวช่างฝันคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เธอเปลี่ยนไปเป็นผู้หญิงแกร่งที่ขยันเอาการเอางานจนพ่อแม่และพี่สาววางใจ ทุกอย่างก็เพื่อลูกสาวตัวน้อย ขณะเดียวกันชื่อของชิษณุกรค่อยๆ เลือนลางจางหายไปจากสมองและหัวใจจนกระทั่งเขาปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งในวันนี้ พร้อมคู่หมั้นคนสวย“เฮ
อ่านเพิ่มเติม
กล้าตรวจดีเอ็นเอไหม
วันนี้คนตรงหน้าไม่ได้มีความสำคัญใดต่อเธออีกแล้ว ในเมื่อเธอสามารถยืนด้วยสองขาของตัวเองอย่างมั่นคงเป็นหลักให้ลูกน้อยได้อย่างไม่อายใคร หรือจะพูดให้ถูกคือเธอเลยจุดที่อับอายจนกลายเป็นด้านชาเสียแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใครโดยเฉพาะคนที่เคยทิ้งกันแบบไม่มีเยื่อใยอย่างเขาวันนี้ชิษณุกรก็แค่คนแปลกหน้าสำหรับเธอเท่านั้น “เอาล่ะ เห็นแก่ที่คุณเป็นน้องพี่สาธุพี่เขยฉัน พี่สาธุเขาเป็นคนดี แล้วเขาก็ดีกับครอบครัวฉันมาก ดังนั้นฉันจะลืมๆ เรื่องบัดซบในอดีตนั่นไปก็แล้วกัน ถือว่าฉันมันโง่เองที่หน้ามืดตามัวหลงผิด เชื่อใจคนง่ายๆ อยากได้ผัวดีๆ แบบพี่รจ คิดว่าคุณน่าจะใช่เพราะเป็นน้องชายพี่สาธุ ใครจะรู้ว่าพี่กับน้องต่างกันอย่างกับฟ้ากะเหวแบบนี้”ชิษณุกรถึงกับสะอึก เถียงอะไรไม่ออก เมื่อได้ยินคำพูดเหน็บแนมของเธอ ในโพรงอกก็รู้สึกแสบร้อนปนวูบโหวง“แต่เอาเถอะ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว เลิกเคี้ยวเอื้องแล้ว และฉันก็มีงานดีๆ มีเงินเก็บมากพอสามารถเลี้ยงดูลูกได้สบายๆ ไม่ต้องหวังพึ่งใครหน้าไหนให้มาช่วยสงเคราะห์หรือเวทนา ส่วนที่ผ่านมาก็ถือว่าซื้อบทเรียนราคาแพง ต่อไปนี้เราก็ต่างคนต่างอยู่ ชีวิตก็ใครชีวิตมัน เหมือนที่คุณทำมาตลอด
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status