เปรี้ยวใจสาวบ้านนา ซีรีส์ ขวัญใจสาวบ้านนา

“พี่จ๋า...หนูไม่ไหวแล้ว”“พี่ก็ด้วย ตอดดีชะมัด งั้นไปพร้อมกันนะ” คนฟังพยักหน้ารับทั้งที่ไม่รู้ว่าเขาชวนไปไหนเสียงหอบพร่าปนกระเส่าผสานกับเสียงหวานดังขึ้นๆ ก่อนที่ทั้งสองจะกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อถึงปลายทางความสุขที่รออยู่ เมื่อสายธารอุ่นๆ ถูกฉีดอัดเข้าไปในกายสาวจนล้นทะลัก ชายหนุ่มก็ซบใบหน้าลงมาที่ซอกคอหอมๆ ของเธอ และกระซิบชมไม่ขาดปาก“เธอเก่งมากสาวน้อย เยี่ยมที่สุด มันส์มาก”แม่สาวเวอร์จิ้นบ้านนานี่ทำให้เขาเสร็จสมได้อย่างถึงใจมากที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา เสียงครางหวานหูบ่งบอกว่าเธอเองก็ชื่นชอบบทรักที่เขามอบให้“ยัยเด็กแก่แดด ถ้ายังไม่หยุดตอดพี่ จะโดนดีไม่รู้ด้วยนะ”“อือ...” ดูเถอะ เด็กน้อยนี่คิดจะยั่วกันหรือไง เธอมันร้ายนัก แต่เขากลับชอบแฮะ“พี่เตือนแล้วนะ” เขากระซิบ รู้สึกถึงความคึกคักที่จุดศูนย์รวมความรู้สึกกลางลำตัวอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งปลดปล่อยออกไปจนหมดแม็ก แต่ไม่ใช่เรื่องแปลก ในเมื่อปกติเขาไม่เคยหยุดตัวเองในยกเดียวอยู่แล้ว ยิ่งได้เจอของดีของแรร์ไอเท็ม แถมยังใหม่สดซิงแบบนี้ น่าจะมากกว่าสี่ยกเป็นอย่างต่ำฝนนอกชายคามุงด้วยจากยังคงตกกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา ยามที่เขารวบเอวบางของเธอกดเข้าหาลำ

ไร่สาธุคุณวันนี้ดูเหมือนจะครึกครื้นกว่าปกติ เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะดังแว่วมาจากทางบ้านพักส่วนตัวหลังใหม่ของเจ้าของไร่กับภรรยาสาวสวยทำให้เมรีชะงักเท้า แอบถอนหายใจนิดๆ จริงๆ เธอก็ชอบครอบครัวของพี่เขยมากนะคุณชาญวิทย์กับคุณมาลินี พ่อแม่ของสาธุคุณนั้นเป็นผู้ใหญ่ใจดี แม้จะเป็นเศรษฐีร่ำรวยจากเมืองกรุงแต่ก็ไม่ได้ถือตัว ทั้งสองรักใคร่เอ็นดูลูกสะใภ้อย่างรจนาจนใครๆ ต่างก็อิจฉารวมถึงเธอด้วย พ่อแม่สามีใจดีแบบนี้ใครๆ ก็อยากได้อยากมีอันที่จริงเธอก็ควรจะได้แหละ ถ้าไม่เพราะไอ้คนไร้ความรับผิดชอบบางคน ป่านนี้เธอก็คงอยู่ในจุดเดียวกับที่พี่สาวได้รับ สี่ปีมานี้ทั้งสองเทียวไปเทียวมาระหว่างกรุงเทพกับเชียงรายเป็นว่าเล่น เพียงเพราะอยากอยู่ใกล้ๆ หลานชายฝาแฝดทั้งสอง และยังเผื่อแผ่ความเอ็นดูมาให้เจ้าแสบน้อยของเธอ ที่พลอยได้รับความเอื้อเฟื้อเป็นขนมเสื้อผ้าของเล่นเป็นของฝากไปด้วยจะมีก็เพียงคนเดียวที่ไม่เคยเหยียบย่างมาที่บ้านไร่แห่งนี้นับจากวันนั้น เขาหายหน้าไปราวกับไม่มีตัวตนเฮ้อ...คิดอะไรเนี่ย ช่างหัวมันเถอะ ชีวิตตอนนี้ก็ดีถมไปแล้ว จะไปคิดถึงเขาทำไมให้ปวดตับ ไม่มาสิดี จะได้ไม่ต้องเจอให้เจ็บใจ“น้องเวียงพิงค์

“แม่เมจ๋า...”เสียงลูกน้อยช่วยดึงสติกลับมา เจ้าแก้มยุ้ยเอียงคอมองใบหน้าเธอด้วยดวงตาแป๋วแหววไร้เดียงสา นี่คือแก้วตาดวงใจที่ทำให้เมรีต้องอดทน และเปลี่ยนตัวเองให้แกร่งขึ้น ใครจะนินทาว่าร้ายเธอก็ช่าง แต่หากแตะต้องลูกรัก เธอเอาตาย “จ๋า...คนเก่งของแม่”“หนูหิวแล้ว” อารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดถูกเสียงออดอ้อนทำให้ใจอ่อนยวบลืมโกรธไปชั่วขณะ เผลอยื่นปลายจมูกไปชนปลายจมูกเล็กๆ อย่างที่เคยทำเวลามันเขี้ยวเจ้าตัวน้อย“งั้นเรากลับบ้านไปกินข้าวกับตากับยายกันดีไหมลูก”“ดีจ้า” เจ้าตัวดียิ้มหวานประจบ ตบมือชอบใจ ก่อนจะยื่นปากเล็กๆ มาจูบแก้มราวกับรู้ว่าแม่กำลังต้องการกำลังใจ“งั้นเดี๋ยวเมรีกลับก่อนนะคะพี่แนน”“เดี๋ยวก่อนสิ! อย่าเพิ่งไป...” ชายหนุ่มเผลอเรียกเสียงดังอย่างลืมตัว หากพอเห็นสายตาวาวโรจน์เอาเรื่องคู่นั้น เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่เหมือนเดิม แน่ล่ะ คนตรงหน้าย่อมไม่เหมือนเดิม และเขาก็รู้ด้วยว่ามันคืออะไร“มีอะไรหรือคะพี่ชิษ”นันทิกาหันไปมองคู่หมั้นหนุ่มอย่างแปลกใจ“พอดีเรากำลังจะกินข้าวเช้า แล้วคุณแม่ก็อยากให้น้องเวียงพิงค์ไปกินข้าวด้วยกัน เธอก็ไปด้วยสิ”“นั่นสิคะ น้องเมรี ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ” นันทิกาผู้ไม่

กว่าจะรู้สึกตัวตื่นอีกที เมรีก็พบว่าตัวเองนอนแผ่สองสลึงอยู่ที่ห้างนาน้อยแห่งนั้นคนเดียวในสภาพที่ดูยังไงก็ไม่ปกติ แม้จะใส่เสื้อผ้าไม่ได้นอนเปลือยกายล่อนจ้อน แต่ร่องรอยต่างๆ บนเรือนร่างก็ทำให้รู้ว่าเธอเสียพรหมจรรย์น้อยๆ ที่แสนหวงแหนไปแล้ว แต่คนที่ร่วมก่อเหตุจนห้างนาน้อยสะเทือนเสาเรือนแทบทรุดนั่นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยเขาทิ้งไว้แต่ร่องรอยรักและธนบัตรสีเทาที่ยัดใส่มือเธอไว้ให้ดูต่างหน้าหนึ่งใบ กับความแสบระบมที่จุดกึ่งกลางความสาว บอกให้รู้ว่าที่โดนไปนั่น ของแรงแค่ไหน แล้วไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เท่าที่สติอันน้อยนิดจะจำได้ เขาตอกเสาเข็มอัดใส่ตัวเธอไปตั้งสี่ยกแบบจุกๆ เน้นๆสี่ยกเลยเชียวนะ! เดินขาไม่ถ่างก็บุญหัวแล้วพอได้สติสาวน้อยก็รีบกัดฟันคว้ามอเตอร์ไซด์อีแก่ขี่ไปที่ไร่สาธุคุณ เพื่อตามหาชายหนุ่มผู้ฝากรอยรักสะท้านทุ่งนาเอาไว้ แต่ทว่าพี่สาวเธอกลับบอกว่าเขากลับกรุงเทพไปแล้วเมรีตกใจแทบช็อก และได้รู้ว่าตัวเองโดนฟันแล้วทิ้งเสียแล้วไอ้เสียใจมันก็มีอยู่หรอก นี่เป็นครั้งแรกของเธอ ในนิยายที่เคยอ่านมาเรื่องไหนเรื่องนั้น หากพระนางได้กัน มันต้องจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งสิ แต่กลับไม่ใช่เรื่องนี้เธอมองโลกในแง่

วันนี้คนตรงหน้าไม่ได้มีความสำคัญใดต่อเธออีกแล้ว ในเมื่อเธอสามารถยืนด้วยสองขาของตัวเองอย่างมั่นคงเป็นหลักให้ลูกน้อยได้อย่างไม่อายใคร หรือจะพูดให้ถูกคือเธอเลยจุดที่อับอายจนกลายเป็นด้านชาเสียแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใครโดยเฉพาะคนที่เคยทิ้งกันแบบไม่มีเยื่อใยอย่างเขาวันนี้ชิษณุกรก็แค่คนแปลกหน้าสำหรับเธอเท่านั้น “เอาล่ะ เห็นแก่ที่คุณเป็นน้องพี่สาธุพี่เขยฉัน พี่สาธุเขาเป็นคนดี แล้วเขาก็ดีกับครอบครัวฉันมาก ดังนั้นฉันจะลืมๆ เรื่องบัดซบในอดีตนั่นไปก็แล้วกัน ถือว่าฉันมันโง่เองที่หน้ามืดตามัวหลงผิด เชื่อใจคนง่ายๆ อยากได้ผัวดีๆ แบบพี่รจ คิดว่าคุณน่าจะใช่เพราะเป็นน้องชายพี่สาธุ ใครจะรู้ว่าพี่กับน้องต่างกันอย่างกับฟ้ากะเหวแบบนี้”ชิษณุกรถึงกับสะอึก เถียงอะไรไม่ออก เมื่อได้ยินคำพูดเหน็บแนมของเธอ ในโพรงอกก็รู้สึกแสบร้อนปนวูบโหวง“แต่เอาเถอะ ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว เลิกเคี้ยวเอื้องแล้ว และฉันก็มีงานดีๆ มีเงินเก็บมากพอสามารถเลี้ยงดูลูกได้สบายๆ ไม่ต้องหวังพึ่งใครหน้าไหนให้มาช่วยสงเคราะห์หรือเวทนา ส่วนที่ผ่านมาก็ถือว่าซื้อบทเรียนราคาแพง ต่อไปนี้เราก็ต่างคนต่างอยู่ ชีวิตก็ใครชีวิตมัน เหมือนที่คุณทำมาตลอด