5 ไม่มีอะไรที่อยากได้แล้วไม่ได้

ไอ้คนเอาแต่ใจอย่างแอสตั้นมันเดินต้อนผมจนมุม ร่างสูงของมันขวางทางออกจนไม่มีที่ให้ผมถอยหนี ผมมองใบหน้าคมของมันด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ผสมปนเปกันอยู่ในใจ

“อีก 5 นาทีจะเริ่มประชุมแล้วนะครับ”

ผมพูดเสียงเรียบ พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แต่ลึกๆ ในใจ ผมแทบจะหายใจไม่ออก

ไอ้บอสตัวร้ายมันจ้องผมอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ และผละตัวออกไป แต่ถึงร่างกายมันจะถอยออกห่าง ผมกลับรู้สึกเหมือนมันยังทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้ในอากาศรอบตัว

เช้านี้ทั้งเช้าผมไม่เป็นอันทำงาน ประชุมก็แทบไม่รู้เรื่อง สมองเหมือนถูกแช่อยู่ในภาพเหตุการณ์เมื่อคืน

จูบนั้น…

ผมยังรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่ริมฝีปากเหมือนมันยังคงอยู่ ผมสะบัดหัวเบาๆ พยายามบังคับตัวเองให้เลิกคิดถึงมัน แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่มันลืมกลับยิ่งชัดเจน

“เซบัส”

เสียงแอสตั้นดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ผมเงยหน้ามองมันด้วยความตกใจ มันยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะประชุม สายตาของมันจับจ้องมาที่ผมเหมือนกำลังรอคำตอบอะไรบางอย่าง

“ครับ?”

“ฉันถามว่าแผนงานที่นายเตรียมมาเมื่อเช้าคืออะไร?”

ผมอ้าปากจะตอบ แต่สมองที่เต็มไปด้วยความคิดฟุ้งซ่านกลับทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก แอสตั้นมองผมนิ่งๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังจับผิด

“เซบัส?”

“ครับ แผนงาน…คือ…” ผมพยายามตอบให้ปกติ แต่เสียงของผมกลับสั่นเล็กน้อยจนคนในทีมเริ่มหันมามอง

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับได้ ไอ้ตัวหอมแม่งดูออกทุกอย่าง สายตาของมันที่มองมาทำให้ผมเหมือนกำลังจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

“พักประชุม” แอสตั้นประกาศเสียงเรียบ ก่อนจะกวักมือเรียกผมให้เดินตามมันไป

ผมกลืนน้ำลายฝืดๆ และลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ ทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่ผมราวกับพวกเขากำลังดูละครดราม่า ผมเดินตามหลังมันไปจนถึงห้องทำงานส่วนตัว

“นายเป็นอะไร?”

เสียงทุ้มนั้นถามขึ้นทันทีที่ประตูถูกปิดลง แอสตั้นยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงาน มองผมด้วยแววตาที่ผมอ่านไม่ออก

“ผม…แค่ยังไม่ได้นอน” ผมโกหกน้ำขุ่นๆ แต่ดูเหมือนไอ้ตัวหอมจะไม่เชื่อ มันเดินเข้ามาใกล้จนผมต้องถอยหลังไปติดประตู

“อย่ามาโกหก” มันพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นเหมือนคนที่รู้ในคำตอบดีอยู่แล้ว “นายยังคิดเรื่องเมื่อคืนอยู่ใช่ไหม?”

หัวใจผมกระตุก ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร มันก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนผมรู้สึกถึงลมหายใจของมัน

“บอกฉันสิ เซบัส นายกลัวฉัน…หรือว่านายกลัวใจตัวเองกันแน่?”

คำถามนั้นเหมือนกับกระชากทุกสิ่งในตัวผมออกมา ผมชักไม่แน่ใจแล้วสินะ ว่าจริงๆ แล้วผมกำลังกลัวมัน หรือกลัวสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในความคิดของตัวผมเองกันแน่…

“ฉันบอกนายแล้ว ว่าเซ็กส์ เป็นเรื่องของรสนิยม จริงๆ มันไม่จำเป็นหรอกว่าจะเกิดขึ้นแค่กับผู้หญิง หรือชายหญิงอะไรเทือกนั้น”

แม่งไอ้นี่ มันกะจะฟันผมให้ได้งั้นสินะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นบอส เดี๋ยวผมจะซัดเข้าให้

“ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย” ผมเอ่ยบอกไอ้ตัวหอมออกไป

“แน่ใจหรอ? ปกติฉันมองคนไม่เคยพลาด นายอยากพิสูจน์มั้ยล่ะ? ”

มันยังจะมาท้าทายผมอีก

แอสตั้นเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นจนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของมัน ผมพยายามข่มความสั่นไหวในใจและเชิดหน้าขึ้นตอบโต้ด้วยสายตาที่คิดว่าดูเข้มแข็งที่สุด

“ผมไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรกับคุณ ผมรู้ตัวเองดี”

คำพูดนั้นเหมือนจะทำให้มันยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย สายตาของมันดูเหมือนจะอ่านความคิดผมออกหมดทุกอย่าง

“ถ้านายรู้ตัวเองดีจริงๆ ทำไมเมื่อคืนถึงไม่ผลักฉันออกล่ะ?”

คำถามนั้นเหมือนตอกย้ำให้หัวใจผมกระตุก ผมอ้าปากจะเถียง แต่กลับไม่มีคำไหนหลุดออกม แล้วทำไมเมื่อคืนผมถึงไม่ผลักมันออกวะคร้าบ!!

แอสตั้นหัวเราะในลำคอ มันยกมือขึ้นเท้าโต๊ะข้างตัวผม กักผมไว้ราวกับสัตว์ที่ถูกขังในกรงแขน สายตาของมันเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“นายกลัวอะไรล่ะ เซบัส? กลัวฉัน…หรือกลัวว่าสิ่งที่ฉันพูดมันจะจริง?”

“ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น” ผมกัดฟันตอบกลับไป แต่เสียงที่ออกมากลับสั่นจนตัวเองยังรู้สึกได้

“ดี งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิ” แอสตั้นโน้มตัวลงมาใกล้จนหน้าผากของเราห่างกันไม่ถึงคืบ เสียงทุ้มนั้นดังเบาๆ ใกล้หูของผม “บอกฉันสิว่า นายไม่รู้สึกอะไรกับฉันจริงๆ”

ผมมองตรงเข้าไปในดวงตาของมัน รู้สึกเหมือนตกลงไปในวังวนที่ไม่มีทางหลุดพ้น คำว่า “ไม่รู้สึกอะไร” นั้นติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่กลับพูดออกมาไม่ได้

“นายทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?” แอสตั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะยืดตัวขึ้นตรงเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองชนะ “งั้นก็เลิกหนีความจริงซะที”

“ผมไม่ได้หนี!” ผมเผลอขึ้นเสียงใส่ไอ้ตัวหอมเป็นครั้งแรก แอสตั้นหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่รอยยิ้มของมันจะกว้างขึ้น

“งั้นก็ดี ถ้านายแน่ใจ…ฉันก็จะรอดูว่า นายจะหลอกตัวเองไปได้นานแค่ไหน”

พูดจบ มันหมุนตัวเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ผมยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว หัวใจผมเต้นรัวจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก

ผมยืนอยู่ตรงนั้นนานจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ คำพูดของแอสตั้นยังดังก้องอยู่ในหัว

“เลิกหนีความจริงซะที”

ผมกำมือแน่น พยายามข่มความสั่นไหวในใจ ผมไม่ได้หนี ผมย้ำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ยิ่งพยายามบอกตัวเองมากเท่าไหร่ คำถามที่มันถามกลับยิ่งชัดเจนขึ้นในหัว…ผมกำลังกลัวมันจริงๆ หรือว่ากำลังกลัวตัวเองกันแน่วะเนี่ย?

วันนี้ทั้งวันเหมือนไอ้คนตัวหอมมันจะดูออก มันคงกลัวว่าผมจะทำงานไม่ได้ ดังนั้นช่วงบ่ายหลังจากประชุม ก็มีแค่ผมกับไอ้ทนายหน้าหล่อที่ทำงานด้วยกัน

“นายเป็นกังวลเรื่องบอสหรอ? ”

ไอ้หน้าหล่อมันเอ่ยถามผมขึ้น

“ท่าทางผมคงดูออกเลยสินะครับ”

ไอ้หน้าหล่อมันหัวเราะผมหึหึในลำคอ อ้าวเฮ้ย!! ก็พวกมันเป็นทีมเดียวกันนี่นะ บริษัทสองบริษัทต่างทำงานด้วยกันมานาน รุ่นพ่อของพวกมันรู้จักกันก่อนหน้ารุ่นลูกอีก ผมล่ะหัวเสีย เมื่อคิดถึงว่า ทุกคนต่างเป็นคนของไอ้ตัวหอม

“แอสตั้นเขาไม่ชอบผู้หญิง ยังไงนายก็ทำใจให้ชินซะละ” แหน่ะ ไอ้หน้าหล่อมันพูดราวกับว่ารู้จักแอสตั้นดีอย่างงั้นแหละ

แล้วพวกผมก็ทำงานกันสองคนจนเวลาล่วงเลยมาเกือบ สี่โมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานแล้ว วันนี้ก็อีกเช่นเคยสินะที่ผมจะได้ทำงานลากยาวกับไอ้ทนายหน้าหล่อ จะว่าไปกลิ่นตัวของมันก็หอมใช่ย่อย ผมแม่งเป็นอะไรไปก็ไม่รู้วะครับ ช่วงนี้แม่ง ชอบได้กลิ่นหอมๆ จากผู้ชายบ่อยๆ

หลังเลิกงาน ไอ้หน้าหล่อก็ชวนผมออกไปหาอะไรทาน แต่งานผมเร่ง มันจึงชวนไปทำอาหารที่ห้องของมัน ซึ่งห้องไอ้หน้าหล่อก็อยู่ตรงข้ามกับห้องของผมนั่นล่ะคร้าบ ผมเห็นว่าห้องของเราใกล้กัน อีกอย่างมันก็อาสาจะเข้าครัว ลงมือทำอาหารเอง ผมจึงไม่ขัด ดีซะอีก จะได้นั่งทำงานไปด้วย ผมเอาโน๊ตบุ๊คเดินมาที่ห้องตรงข้าม ซึ่งก็ถูกเปิดออกอย่างไวเมื่อผมเคาะห้องขึ้น

โอ้วว ไอ้ตัวหอมมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง บรรลัยมั้ยล่ะทีนี้ ผมนี่ยืนอึ้งตัวแข็งค้างอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน สายตาผมมองดุตรงไปที่ไอ้ทนายหน้าหล่อ แต่แล้วก็อดที่จะหันมองยังอีกคนไม่ได้ ก่อนจะปรายสายตาไปมองอาหารบนโต๊ะ พร้อมกับไวน์ชั้นดีอีกสามขวด แม่งกะจะกินหรืออาบกันวะครับเนี่ย!!

“ทำไมพวกนายอยู่ที่นี่?”

ผมถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะเก็บอารมณ์ไว้ให้คงที่ แม้ในใจจะร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก

ไอ้ทนายหน้าหล่อหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองแอสตั้นที่ยืนอยู่ตรงข้ามอย่างไม่แยแส “พวกเราแค่ทำงานด้วยกันไง เซบัส นายก็รู้ว่าแอสตั้นชอบเอางานมาทำหลังเลิกงาน ส่วนฉันก็แค่ตามใจเขา ดูท่าทางนายน่าจะต้องการเวลาผ่อนคลายนะ”

ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี ก็ได้แต่ตามน้ำไป

“ทำไมไม่ลองนั่งลงแล้วพักบ้าง” เสียงแอสตั้นแทรกขึ้นมาพร้อมกับท่าทางที่เหมือนจะไม่สนใจสิ่งที่ผมคิดอยู่เลย เขามองมาที่ผมด้วยสายตาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความท้าทายที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนตกอยู่ในกับดัก

ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไป แค่เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร ทั้งไวน์และจานอาหารที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดี แต่กลับไม่มีรสชาติอะไรในปาก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินในความมืดที่ไม่มีทางออก

แอสตั้นนั่งลงข้างๆ โดยไม่พูดอะไร เขากำลังมองผมอยู่ แต่ไม่ได้พูดอะไรกับผมอีก สถานการณ์ตอนนี้มันเหมือนกับการทดสอบที่ไม่มีคำตอบ

พวกเราเริ่มกินดื่มกันสักพัก ผมเริ่มรู้สึกว่าไอ้สองคนนี้มันมีท่าทีแปลกๆ หรือจริงๆ แล้ว ไอ้หน้าหล่อกับไอ้ตัวหอมมันจะรู้จักกันมาก่อนก็อาจเป็นได้ ก็ดูทั้งคู่ไม่เก้อกังเหมือนผม ดูพูดจาสนิทสนมกันซะอีก

“มาเล่นเกมกัน ใครแพ้คนนั้นหมดแก้ว” ไอ้ทนายหน้าหล่อมันพูดขึ้น

อ้าวเฮ้ย!! ผมกะว่าจะมาทำงานนะวะครับ!!