All Chapters of เปลี่ยนคู่ปรับ ให้เป็นคู่โปรด: Chapter 1 - Chapter 10

ผม เซบัส ตัวเล็กสุด 185/56ไม่ต้องอยากรู้หรอกครับ ว่าผมลูกครึ่งอะไร ผมก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มานานแล้วล่ะ ผมจบโทด้านวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ จากสแตนฟอร์ดโจทก์ของผม แอสตั้น 187/58ลูกครึ่งไทย อเมริกัน ผมก็รู้มาแค่นี้ รู้แค่ว่าเขาเป็นเจ้านายของบริษัทพัฒนา Ai ที่ผมทำงานอยู่ส่วนนี่ คนสุดท้าย ทนายประจำบริษัท เขาได้ฉายาว่า‘เจ้าพ่อแห่งวงการกฎหมาย’ อาเทอร์ หนุ่มลูกครึ่งไทย อิตาลี ผู้มีความสูงเกือบจะสองเมตร มันบ้าไปแล้ว!! เขาสูงถึง 190/60 สูงมากใช่มั้ยล่ะครับบทนำบริษัท Ai ภายในประเทศ“เซบัสคะ เดี๋ยววันนี้ผู้บริหารคนใหม่จะเข้าบริษัทนะคะ ยังไงฝากคุณแนะนำฝ่ายผลิตและแผนกอื่นๆ ด้วยแล้วกัน พอดี ริสาต้องไปรับลูกที่โรงเรียน” สาวสวยวัย 30 เอ่ยบอกเพื่อนร่วมงาน“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”“นี่ค่ะ เอกสารของคุณแอสตั้นคร่าวๆ และอ้อ พรุ่งนี้ทนายคนใหม่ก็น่าจะเข้ามาทำงานด้วยเหมือนกันค่ะ”“ทนายคนใหม่? ”“ใช่ค่ะ พอดีมารับหน้าที่แทนคนเก่า เห็นว่าเป็นลูกชายของคุณคานน์แหนะ นี่ริสายังงงว่าทำไมไม่ทำงานที่บริษัทตัวเอง บริษัทของครอบครัวเขาก็ใหญ่ใช่ย่อยนะคะ ดูท่าน่าจะอยากมาหาประสบการณ์” ริสาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าผมทำหน้างงๆ ผมจึ

ผมจ้องมองลงไปยังด้านล่าง เห็นถนนเป็นเส้นๆ ตอนนี้มันเริ่มจะมืดมากขึ้นๆ แล้ว ตรงข้ามฝั่งมุมตึกและหันไปด้านซ้าย มันเป็นวิวของแม่น้ำเจ้าพระยา นี่แค่ผมประเมินคร่าวๆ ก็พอเดาได้ว่า ไอ้เจ้าของที่ตรงนี้มันคงรวยมหาศาล ก็คงไม่แปลก ที่พวกคนรวยเขาจะรู้จักกัน อีกอย่างนะ ไอ้ทนายที่นั่งข้างๆ ผมนี่มันก็แม่ง โคตรรวย คงมีแต่ผมคนเดียวสินะครับ ที่มีแค่มันสมองและสองมือจริงๆ แล้วผมก็ลูกพระยานาหมื่นนะคร้าบ!! เฮ้ย!! ไม่ใช่ละ!! ผมเป็นลูกชายคนเดียว แม่ผมเป็นเมียของฝรั่ง นั่นแหละครับ ผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของผมคือใคร แต่ถ้าจะให้ไปตามสืบสาวเรื่องราวของพ่อ ผมก็คงไม่มีวันสืบได้หรอก ใครๆ ก็ดูถูกผม หาว่าผมเป็นลูกของเมียฝรั่ง ซึ่งเขาหาว่าแม่ผมทำงานที่บาร์ แล้วก็ถูกไอ้ฝรั่งขี้นกที่ไหนก็ไม่รู้มาไข่ทิ้งไว้ ตอนเด็กๆ ผมเคยคิดอยากจะมีพ่อนะครับ แต่พอโตมา มันก็แยกแยะได้เองนั่นแหละ แต่ถึงแม่ผมจะเป็นแค่เด็กบาร์ แต่ผมก็ภูมิใจในตัวแม่ของผมมากนะครับ มีที่ไหน ส่งผมเข้าเรียนโรงเรียนเอกชนราคาแพงๆ ตั้งแต่อนุบาล สามารถส่งผมเรียนต่อในที่ดีๆแม่บอกว่า การที่ผมมีความรู้ติดตัว มันจะพาผมหาเงินได้เยอะๆ ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร แต่ตอนนี้ผมเริ่มเช

“คืนนี้เรารีวิวโปรเจคกัน” แอสตั้นเอ่ยเรียบๆ แต่สายตามันกลับดูผ่อนคลายเหมือนคนไม่ได้จริงจังกับงานเลยแม้แต่น้อย“รีวิวโปรเจค…ตอนนี้เนี่ยนะครับ?” ผมถามพร้อมกับมองหน้าอาเทอร์ที่ก็ดูจะงงไม่ต่างจากผม ไอ้ทนายหน้าหล่อหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบแทนผม“ผมว่าบอสมันอยากดื่มมากกว่านะ ดูสายตามันดิ” ผมคิดไอ้ตัวหอมหัวเราะเบาๆ อย่างกับรู้ว่าผมกำลังคิดอะไร “จะดื่มด้วย คุยงานด้วย”ผมถอนหายใจ ไอ้เชี่ยบ้า มึงรู้ความคิดกู ผมเปิดโน้ตบุ๊กตัวเองที่พกมาด้วย แม้จะงงกับเหตุการณ์ตอนนี้ แต่ผมรู้ว่าปฏิเสธอะไรไม่ได้เลย ไอ้ตัวหอมนี่เวลามันเอาจริงก็เอาให้ตายเลยล่ะครับชั่วโมงถัดมาผมนั่งพิมพ์แก้ไฟล์งานไป พลางสลับดื่มเบียร์ไปจนเกือบหมดกระป๋อง ไอ้บอสตัวหอมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ ส่วนอีกมือก็ดูเอกสารที่ผมกับอาเทอร์ส่งให้มัน อาเทอร์นั่งไขว่ห้างดูชิลล์เหมือนไม่ใช่การประชุมย่อย แต่ทุกอย่างกลับไหลลื่นอย่างน่าประหลาดจนกระทั่งแอสตั้นหันมาพูดกับผม “เซบัส นายเก่งนะ แต่ชอบประมาท”“หา? ประมาทอะไรครับ?” ผมเลิกคิ้ว ก่อนที่มันจะยิ้มจางๆ“เมื่อวานนายบอกฉันว่าเอกสารครบแล้ว จำได้ไหม?”ผมขมวดคิ้ว “ครบแล้วนะครับ?”มันเลิกคิ

เสียงหัวเราะของไอ้ทนายหน้าหล่อดังก้องขึ้นในห้อง ขณะที่มันยกแก้วไวน์ขึ้นส่งให้ผม โดยไม่รู้ตัวว่าผมกำลังรู้สึกอึดอัดกับสถานการณ์นี้ ผมมองไปที่แอสตั้นที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ท่าทางเขาดูไม่สนใจอะไรมากนัก แต่ในดวงตาของเขา กลับมีความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่“มาเล่นกันเถอะเซบัส” ไอ้หน้าหล่อยิ้มแบบร้ายๆ พร้อมกับยักคิ้วให้ผม ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นมา “ถ้านายไม่เล่น ก็ดูเหมือนจะเสียมารยาทนะ”ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามีแรงดันจากทุกทิศทาง แต่อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ มันไม่ใช่แค่การเล่นเกม แต่มันดูเหมือนจะเป็นการทดสอบระหว่างตัวผมกับแอสตั้นมากกว่า ผมไม่อยากเป็นคนที่ท้าทายอะไรในตอนนี้ แต่ผมรู้ดีว่าถ้าผมไม่เล่น บรรยากาศที่อยู่ในห้องนี้จะยิ่งแย่ลงไป“เอาสิ” ผมตอบเสียงเรียบ แม้ในใจจะรู้สึกไม่ค่อยอยากเล่นก็ตามแอสตั้นยิ้มให้กับการตัดสินใจของผม แต่กลับไม่มีคำพูดอะไรออกมาอีก เขายังคงเงียบขณะที่เราทั้งสามเริ่มเกมไปแต่บอกตามตรง เกมที่ไอ้ทนายหน้าหล่อเสนอมาไม่ใช่แค่เรื่องง่ายๆ ที่จะมาหลอกให้หัวเราะ มันดูเหมือนจะเป็นการเล่นที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ทั้งๆ ที่พวกเราทุกคนรู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์มันจะออกมาอย่างไรในระหว่างที่

เรื่องเมื่อคืนเล่นงานผมทั้งคืน จนเช้านี้ผมเป็นหมีแพนด้า เสียงอินเตอร์คอมโทรเข้ามายังโต๊ะทำงานของผม ผมนี่แม่งลุ้นสุดๆ ผมกลัวสิครับ กลัวว่าพวกมันจะเรียก แน่นอนว่าผมเลี่ยงไม่ได้“เซบัส เข้ามาหาผมหน่อย”ผมรับสายแล้วก็ยืนขึ้น เห็นเพียงริสาที่ยืนส่งยิ้มหวานมาให้ จากนั้นผมก็เดินเข้าไปด้านใน ตอนนี้มีหลินเจียว ผู้ช่วยของเธออีกสองคน พร้อมด้วยอาเทอร์ และก็ไอ้แอสตั้น บอสตัวร้ายเมื่อผมก้าวเข้าไปในห้องประชุม บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ ไอ้แอสตั้นนั่งไขว่ห้างอยู่ที่ปลายโต๊ะ ประสานมืออย่างคนเหนือกว่า ส่วนไอ้อาเทอร์ก็ยังคงส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เหมือนเคย“นั่งสิ เซบัส” แอสตั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สายตานั่นไม่สามารถปิดบังความรู้สึกที่แฝงอยู่ได้เลย ผมพยายามสูดหายใจลึกก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่างตรงข้ามกับพวกมัน“มีอะไรครับ” ผมถามพลางพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดอาเทอร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสนุกกับอะไรบางอย่าง “เมื่อคืนนี้…สนุกดีใช่มั้ยล่ะ?”เชี่ย! ไอ้หมอนี่เล่นเปิดประเด็นแบบนี้เลยเหรอ ผมกลืนน้ำลายฝืดๆ ก่อนจะตอบกลับไปอย่างนิ่งที่สุด “แค่เกมครับ ไม่มีอะไร”แอสตั้นยิ้มมุม