LOGIN19สับสน NC “อ๊า” เพียงเท่านั้นสัมผัสปลายร้อนของลิ้นสากปัดป่ายขึ้นลงตามรอยแยก จิราภาเม้มปาก มือสากจับดันขาของเธอให้ออกกว้าง ส่วนเธอขยับช่วยเขาอีกแรง ก่อนจะค่อย ๆ เอนหลังใช้มือยัน เสียงเฉอะฉะดังจนเธอรู้สึกสยิวมวนท้อง มือบางกำผ้าปูที่นอนระบายอารมณ์สวาท นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ เบื้องล่างร่างกำยำกำลังละเลงลิ้นช้อนไปมา และบางครั้งสิรภพมักจะใช้ปากร้ายดูดติ่งรักของเธอเสียงดังจ๊วบใบหน้าคมคายผละออกมามองสบตาคนเบื้องบน เขายิ้มมุมปาก ใช้มือบี้และลูบตรงนั้นเล่น น้ำใสลื่นไหลช่วยให้การลูบไล้นี้มันมือร่างสูงย้ายมือมาปลดกางเกงตัวเองออก ควักเจ้ามังกรใหญ่ออกมาสาวเรียกความพรักพร้อมแต่ทว่ามันแข็งขึงตึงจวนจะพุ่งออกมาเพราะภาพของจิราภาเบื้องหน้า เย้ายวนกายหยาบทำให้ตัวตนของเขาอยากกระโจนเข้าไปในโพรงนั้นชายหนุ่มหายใจถี่ ๆ กลิ่นของหญิงสาวหอมจนเขาหลงมัว ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ย่อตัวลงให้ปลายมนสีชมพูจ่อเข้าปากทางรักเพียงแค่หัวเข้าไปเท่านั้น“อ่า แน่น” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมกับกัดฟัน หลายเดือนที่เขาไม่ได้ร่วมรักกับใคร แม้แต่กับเธอจิราภาเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อความคับตึงเข้ามาแทรกแซงความรู้สึกเสียวก่อนหน้
18ความรู้สึกนี้...เรียกว่าอะไร NC“คุณซินมาที่นี่ทำไมอีก”“มาถึงก็มองผมในแง่ลบเลย ทำไมเดี๋ยวนี้ผมไม่มีค่าให้คุณจับใช่มั้ย”“ใช่” “คุณมันอันตราย” หญิงสาวโมโหเลือดขึ้นหน้าปุด ๆ วันนี้เธอไม่ได้นอนกลางวันเรี่ยวแรงที่มีเริ่มอ่อนล้า กลับมายังมาเจอคนตรงหน้าหาเรื่องอีก“ได้เหยื่อใหม่เเล้วสินะ ว่าเเต่เขามีเงินมากพอเท่าตระกูลผมมั้ยล่ะ?” สิรภพนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมด เขาย่อมรู้จักคนที่มาส่งดี เขาอาศัยที่นี่มาตั้งแต่เด็ก ๆ ผู้ชายสวมแว่นใบหน้าตี๋มันชื่อ ‘หมอก’เผียะ!จิราภาตวัดฝ่ามือลงบนใบแก้มสากนั้น ก่อนมือของเธอจะสั่น เพราะความโมโหและตื่นกลัวของเสียงแรงกระทบนั้น ที่ทำเอาใบหน้าหล่อตวัดเอียงตาม“เจ็บใช้ได้..” มือแกร่งลูบไปบนแก้มของตน ที่โดนหญิงสาวร่างเริ่มอวบง้างมือตบเขาเต็มแรงชายหนุ่มก้าวเข้าไปพะชิตร่างนั้นจับใบหน้านวลบดริมฝีปากจูบหนักหน่วง ภาพของเธอยิ้มมีความสุขกับคนอื่น รองเท้าคู่ใหม่แบรนด์ดังที่อีกคนซื้อให้เธอ นั่งรถมาส่งกันในเวลาไม่กี่เดือน อารมณ์หงุดหงิดเขาระบายดูดดึงกับเธอไปหมดแล้ว จิราภาไร้เรี่ยวแรงเธอปล่อยให้คนมีอำนาจลิ้มรส แม้โดนเขากัดจนเลือดซึม เธอพยายามอดกลั้นไม่ส่งเสียง แต่ทว่าส่ง
17ลูกชายเมื่อลงมาจากรถเธอก็ต้องรู้สึกประหลาดใจเพราะร่างสูงใหญ่ยืนบังหน้าประตูทางเข้า ไม่เพียงเท่านั้น เขายังหยักคิ้วกวนส่งมา พร้อมกับสายตาล่อกแล่กที่ถือวิสาสะมองผ่านเธอไปยังรถหรูคันข้างหลัง“งานเสร็จแล้วหรือไง ถึงออกไปเที่ยวเตร่ได้”“เสร็จแล้วค่ะ” “แล้วฉันก็ไม่ได้เที่ยวเตร่ด้วย” จิราภาตอบความจริง เมื่อเช้าหลังจากใส่บาตรทานข้าว เวลายังเหลือให้เธอเร่งทำงานจนเสร็จ เหลือเพียงตรวจทานอีกรอบเดียวก็จะส่งให้ชายหนุ่มผ่านเมล“ใครมาส่ง” รอบนี้น้ำเสียงห้วน“เรื่องส่วนตัวค่ะ” หญิงสาวก็ตอบห้วนเช่นเดียวกัน“หึ” เขายิ้มมุมปาก ดูจากรถคันนั้นคงมีเงินอยู่ไม่น้อย เธอคงคิดที่จะหาพ่อของลูกให้ได้เลยสินะ“นี่มันของ ๆ ฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาหยิบจับ” ร่างเล็กมองไปยังสมุดเล่มนั้นที่อีกคนถือไว้ และเธอก็ไม่มั่นใจว่าเขาจะเปิดดูเปิดอ่านแล้วหรือยัง แต่คิดว่าไม่ ในเมื่อเขายังไม่รับเจ้าหนูเป็นลูก คิดแล้วเธอก็เจ็บในใจ“เปล๊า ผมก็แค่เห็นมันหล่นเลยเก็บมา”“ขอบใจ” มือบางเอื้อมเข้าไปคว้าสมุดสีชมพูออกมา ก่อนจะรีบเดินเข้าไปนั่งบนรถคันหรู และรถขับออกไปทันทีเหตุการณ์นี้ทิ้งความรู้ไม่พอใจให้เขาเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มยืนมองรองเท้าแ
16สมุดสีชมพูคลินิกสูติกรรม นรีเวชกรรมหมอภวัฒน์ บรรยากาศเดิม ๆ เพิ่มเติมคือหญิงสาวมีเพื่อนที่มาฝากครรภ์กับหมอภวัฒน์ “ปรางทำไมวันนี้หน้าไม่ค่อยดีเลย” สาวลูกครึ่งผมสีทองถาม พร้อมกับยกมือไปแตะมือขาวซีดของเพื่อนด้วยความเห็นใจคนท้องเหมือนกัน “ก็ลูกปรางไม่ดิ้นเลยจิน แถมวันนี้พี่ติติดนำเสนอโพรเจกต์งานสำคัญด้วย” ติคือสามีของปรางซึ่งตั้งแต่เราสองคนได้เจอกันครั้งแรก หญิงสาวมักแอบมองปรางอยู่บ่อยครั้ง เพราะติสามีของเธอประคบประหงมจนเธอรู้สึกอิจฉา และปรางก็ได้ชวนเธอคุยแถมเธอยังกล้าเล่าเรื่องราวตัวเองให้ปรางฟัง ปรางปลอบใจให้คำแนะนำเรื่องลูก มือบางเลื่อนเข้าไปแตะหน้าท้องนูนของเพื่อน อายุครรภ์ตอนนี้เข้าสู่ไตรมาสที่สาม ก่อนจิราภาจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ ไม่สนใจสายตาของคนท้องอีกหลายคนที่เห็นว่าเธอกำลังจะแทรกคิว จิราภาตะเบ็งเสียงลและพยายามเล่าบอกอาการต่าง ๆ ให้เจ้าหน้าที่ทราบ เมื่ออาการค่อนข้างวิกฤต ไม่นานหมอหนุ่มรูปหล่อเจ้าของคลินิกเดินออกมาด้วยความกระตือรือร้น ช่วยพยุงปรางไปยังรถเข็นเข้าห้องตรวจตัดหน้าคนไข้ท่านอื่น จิราภาเห็นแบบนั้นก็รู้สึกโล่งอกไปขั้นหน
15ต้นมะลิ แปะ “อื้อ อุ๊ย” คนนอนหลับลึกสะดุ้งตื่นด้วยความตระหนกเธอตาลีตาเหลือกมองสิ่งรอบ ๆ พบกับฟ้าด้านนอกหน้าต่างกำลังแลบจนหญิงสาวเผลอกรีดร้อง “อ๊ายอึ” มือบางยกขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้ “หนิเธอ” เสียงเข้มต้องรีบเอ่ยท้วงเป็นอันได้ผลเมื่อจิราภาตั้งสติมองมาที่เขาแต่ทว่าจะคงหวาดกลัวแสงฟ้าแลบด้านหลังนั้น “ฉันกลัว” เสียงสะอื้นดังแต่เธอพยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้เพราะสายตาคมจ้องมองอย่างกินเลือดกินเนื้อ “อย่างคุณไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วม้าง” สิรภพตอบหน้าตายทำไมเขาถึงชังเธอแกมหมั่นไส้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่พอมานึกคิดดี ๆ เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา “…” รอบนี้หญิงสาวไม่ได้ตอบกลับเพราะ แรงสั่นไหวระริกของดวงตามองไปผ่านร่างสูง สายฝนตกลงมาอย่างหนักเสียงฟ้าร้องแรงสั่นสะเทือนทำให้สองร่างรับรู้ ไม่นานบรรยากาศหนาวเหน็บก็คลายลงเมื่อเสื้อแขนยาวแบรนดังกำลังคลุมอยู่บนตัวเธอ กลิ่นนี้... 12 สิงหาคม ที่เรารู้จักกันดีในวันแม่แห่งชาติของไทย เด็กหญิงสวมชุดนักเรียนคอบัววัยสิบสามปีในมือถือต้นมะลิที่แตกออกไม้บานส่งกลิ่นหอมที่เพิ่งซื้อเมื่อวานร้านดอกไม้ข้างบ้าน เด็กหญิงดีใจ
14นึกถึง ระหว่างรอเมนูอาหารสายตาของหญิงสาวจ้องมองการทำอาหารของสองเจ้าของร้าน เป็นสามีภรรยากำลังช่วยกันทำออเดอร์ที่เราเพิ่งส่งไปเมื่อครู่ สิ่งหนึ่งที่ทำให้คนในช่วงนี้ยิ้มยากกลับยิ้มง่ายคือ มือเหยี่ยวย่นของลุงบุน เธอจำได้เพราะได้ยินป้าสีเรียก กำลังยกผ้าขึ้นซับเหงื่อให้ป้าสี เพียงแค่การกระทำเล็กน้อยกลับทำให้คนท้องอ่อนไหว เสียงสนทนายังมีขึ้นมาเป็นระยะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนโดนห้อยสอยมาด้วยสนใจ เพราะเท่าที่เสียงพูดคุยดังออกมา มีแต่ฝ่ายหญิงชวนคุย ไม่นานจานพลาสติกหลากหลายสีถูกลุงบุนถือมาเสิร์ฟ จิราภากลืนน้ำลายมือสั่นเพราะหิวมาก รีบคว้าไปยังไก่ย่างสีส้ม ข้าวสวยที่ตนสั่งเพียงสองอย่าง เมนูอื่น ๆ เธอไม่กล้าสั่งเพราะสีมันดูแดงพริกสดพริกแห้ง เธอเป็นคนทานเผ็ดไม่เก่ง หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าสวย ๆ ของตนตื่นตะลึงกับไก่ย่างโดนเสียบไม้วางคู่กับข้าวสวย เธอหันไปมองอาหารที่ถูกทยอยนำมาเสิร์ฟ ถึงแม้สีมันจะดูจัดจ้านแต่เธอกลับอยากลองมัน...แต่ก็ไม่กล้าพอ จึงได้แต่ใช้ส้อมกับช้อนดึงทึ่งไก่ออกจากไม้ซึ่งยากพอสมควร เมื่อนำเข้าปากกับพบว่าอาหารธรรมดาโลโซรสชาติถูกปากอร่อยกว่าขึ้นห้าง กลิ่นหอมข







