โง่เขลา [1]

บทที่ 3

ม่านถงถือชามใส่น้ำพร้อมผ้าสะอาดเข้ามาด้วยมืออันสั่นเทา ข้างกายยังมีเด็กชายตัวน้อยเกาะเอวไม่ห่าง ห่วงก็ห่วง แต่ความกลัวนั้นมีมากกว่า กว่าจะย่างก้าวไปได้แต่ละก้าว ก็ต้องงัดเอาความกล้าทั้งหมดที่มีออกมาใช้

นางเหลือบมองไปที่พี่ชาย ที่นั่งคุกเข่าหันหน้าเข้ากำแพงบ้าน พลางคิดว่าคงถูกท่านแม่ทำโทษแน่แท้ รายต่อไปก็คงไม่พ้นตนแล้ว

ส่วนกิมหยงที่ยังรับไม่ได้ว่าตนเองคือเหมยกุ้ย สตรีโง่เง่าไร้สมองคนนั้น ในตอนนี้ใบหน้าที่บึ้งตึงด้วยความไม่พอใจอยู่แล้ว ก็ยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของเด็ก ๆ นางจึงลดความหงุดหงิดในใจลง ปรับอารมณ์ให้ผ่อนคลาย

“น้ำอุ่นกับผ้าเจ้าค่ะ” ม่านถงยิ้มเจื่อน นางไม่อยากทำให้ท่านแม่เคืองและไม่พอใจ จึงรีบวางถังน้ำและผ้าไว้ข้างเตียง ก่อนจะถอยห่างออกไปสองก้าว

ความกลัวและไม่กล้าเข้าใกล้ของเด็กทั้งสอง ทำให้หญิงสาวรู้สึกอเนจอนาถใจ ตั้งแต่ความทรงจำเก่ากลับมา บัดนี้ถึงได้เข้าใจความรู้สึกของลูกหลานในอดีต ที่ต้องเป็นเบี้ยล่างให้คนบ้านใหญ่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากหนีไปให้พ้น แต่มันกลัวจนไม่กล้าหนีต่างหาก

ก็ดีในเมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ต่อไปนี้นางจะทำให้ครอบครัวของตัวเอง อยู่ดีกินดีไปจนชั่วลูกชั่วหลาน ส่วนคนบ้านใหญ่น่ะหรือ ปล่อยให้พวกมันอดตายไปเสีย อย่าได้ลืมหูลืมตาขึ้นมาอีกเลย

คิดได้ดังนั้นร่างบางจึงมองไปทางเด็กทั้งสองอย่างหมายมาด ต่อจากนี้นางจะขุนให้พวกเขาอ้วน ให้กินจนบ่นว่ากินไม่ไหว จะมอบแต่สิ่งที่ดีที่สุดให้จนร้องขอว่าพอแล้ว ไม่ว่าใครได้เห็นก็ต้องอิจฉา

เพื่อไม่ให้แผลอักเสบไปมากกว่านี้ เหมยกุ้ยรีบทำแผลใหม่ แม้ความเจ็บจะทุเลาไปมาก แต่หัวก็ยังรู้สึกปวดตุบอยู่บ้าง ในตอนที่นางไม่ได้สติ เด็กพวกนี้มีความเป็นอยู่กันอย่างไรบ้างนะ สภาพถึงได้ดูไม่ได้เช่นนี้

“ข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว”

“หลับไปสองวันหนึ่งคืนเจ้าค่ะ”

“ฮะ! สองวันหนึ่งคืน โอ๊ย... เจ็บ ๆ” หญิงสาวลืมตัว เผลอตบเข้ากลางหน้าผากตนเอง ก็ถึงกับร้องลั่นทันที แรงเมื่อครู่สะเทือนไปถึงบาดแผล

ที่นางตกอกตกใจนั่นเป็นเพราะทั้งเงินและเสบียง ล้วนเป็นของที่ตนเก็บไว้ทั้งนั้น เวลาจะทำอาหาร จึงเอาออกมาแค่เฉพาะพอทำกินต่อมื้อเท่านั้น หลับไปนานถึงเพียงนี้ สองวันที่ผ่านมาพวกเขาอยู่กันอย่างไร มิใช่ไปแทะเปลือกไม้กันหรอกนะ

ทว่ายังไม่ทันจะถามไถ่อะไรไปมากกว่านี้ เสียงท้องร้องด้วยความหิวก็ดังขึ้น โดยเฉพาะเนี่ยนจินที่ร้องดังกว่าใคร

“ม่านถงไปหยิบข้าวในถุงเอาไปทำข้าวต้มเสีย”

“เจ้าค่ะ”

เด็กสาวทำตามอย่างว่าง่าย นางรับกุญแจมาแล้วเปิดฝาหีบไม้ กำเอาข้าวในถุงผ้าขึ้นมาหนึ่งกำ เหมยกุ้ยถึงกับมองเขม็ง พลางคิดว่าเอาไปแค่นั้นมันจะไม่อิ่มได้อย่างไร ทว่าม่านถงกลับคิดว่ามารดาไม่พอใจที่นางเอาออกมาเยอะเกินไป นางจึงคืนข้าวกลับไปครึ่งกำมือ

“ทำอะไรของเจ้า เอาไปทำทั้งถุงนั่นแหละ”

“ตะ... แต่ว่าเสบียงมีแค่นี้แล้วนะเจ้าคะ”

เหมยกุ้ยทำทีถลึงตาใส่ เด็กพวกนี้ถึงจะยอมทำตามแต่โดยดี เมื่อเห็นว่าท่านแม่ไม่พอใจแล้ว ม่านถงจึงลนลานหยิบถุงข้าววิ่งไปที่ครัวทันที

แต่พอเห็นถุงข้าวในมือบุตรสาว ทำเอาเหมยกุ้ยถึงกับส่ายหัว ถุงเท่าฝ่ามือเท่านั้นเอง ยังจะคิดว่ามากไปอีกหรือ เอาไปทำอาหารหมดถุง ก็ยังไม่พอสำหรับคนสี่คนด้วยซ้ำ

ระหว่างรอม่านถงทำอาหาร หญิงสาวก็เอาแต่ครุ่นคิด ถึงวิธีการเอาตัวรอดในยุคสมัยข้าวยากหมากแพง รวมไปถึงความคิดที่จะเอาคืนบ้านเดิมให้สาสม จะมีวิธีไหนที่ทำให้หาเงินได้เร็ว ๆ บ้างเล่า

ไม่นานม่านถงก็นำถ้วยข้าวต้มเข้ามา กลับมีเพียงแค่ถ้วยข้าวต้มหนึ่งถ้วย ไม่มีกับข้าว หรือแม้แต่เครื่องเคียง เหมยกุ้ยก็แทบบ้าแล้ว

แม่เจ้า!... อย่าว่าแต่รวยเลย แค่จะเอาชีวิตให้รอดไปถึงเดือนหน้าก็ยังไม่ไหว