โง่เขลา [2]

บทที่ 3

“เหตุใดถึงได้มีแค่ถ้วยเดียว พวกเจ้าไม่หิวหรือไง”

“หิวเจ้าค่ะ”

“ถ้าหิวก็ไปตักมากินกันสิ หรือต้องรอให้ข้าอัญเชิญหรือไง” เหมยกุ้ยหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อปรับอารมณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า นางไม่อยากพูดไม่ดีใส่หรอกนะ แต่เด็กพวกนี้ดูเหมือนจะชินกับคำพูดแบบนี้ของนางไปเสียแล้ว

“พวกเรากินได้หรือเจ้าคะ”

“ก็ต้องกินได้สิ หรือจะรอให้ข้าป้อนเล่า ซือฮั่นไปยกหม้อข้าวมา” นางเปลี่ยนไปเรียกใช้บุตรชายแทน ดูแล้วม่านถงน่าจะเดินไม่พ้นสามก้าวคงได้เป็นลมไปก่อนเป็นแน่

“ขอรับ”

ได้ยินดังนั้นเด็กหนุ่มจึงรีบลุกจากมุมห้อง ไปที่ห้องครัวแล้วยกหม้อข้าวเข้ามา ด้านหลังเป็นเนี่ยนจินน้องเล็ก ถือถ้วยและตะเกียบตามมาอย่างรู้ความ

ทว่าเรื่องกลับมิได้จบเพียงเท่านั้น ข้าวต้มที่เหมยกุ้ยคิดว่าเป็นสิ่งที่ทำให้เด็ก ๆ อิ่มท้องไปได้หนึ่งมื้อ กลับเป็นเหมือนน้ำซาวข้าวซึ่งมีเม็ดข้าวไม่กี่เม็ด อย่าเรียกว่าเม็ดข้าวเลย เรียกวิญญาณข้าวก็ไม่เกินจริง

“ข้าสั่งให้ต้มข้าวให้หมดไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงมีแต่น้ำ ม่านถงขัดคำสั่งแม่หรือ”

“ไม่เจ้าค่ะ ลูกไม่กล้าขัดคำสั่งท่านแม่” เด็กสาวหน้าตาตื่นราวกับเห็นผี แม้คำพูดและอารมณ์ของท่านแม่จะเหมือนเดิม แต่ว่าท่านไม่เคยแทนตัวว่าแม่สักครั้ง แต่ครั้งนี้ท่านกลับพูดคำนั้นออกมา จึงรู้สึกทั้งตกใจและดีใจระคนเดียวกัน

“แล้วทำไมในถ้วยพวกเจ้าถึงไม่มีเม็ดข้าวเลยเล่า”

“ไม่เป็นไรขอรับ เท่านี้ก็อิ่มแล้ว” ซือฮั่นพี่ใหญ่กล่าวยิ้ม ๆ สำหรับพวกเขาอะไรก็ดีหมดนั่นแหละ ขอแค่กินได้ก็พอ

พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เหมยกุ้ยจึงมองที่ถ้วยข้าวของตน สลับมองที่ถ้วยข้าวของลูก ๆ นางจึงถอนหายใจออกมาในที่สุด เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็ตักมาที่ถ้วยของตนหมดเลยนี่เอง พวกเขาถึงได้กินแต่น้ำ

ทว่าข้าวต้มถ้วยนี้สีน้ำช่างแปลกนัก ไม่ใช่สีขาวเหมือนข้าวเปล่าต้มใส่น้ำอย่างที่คิด แต่กลับค่อนไปทางสีน้ำตาลขุ่นสักหน่อย ได้แต่นึกสงสัยว่าม่านถงใส่เครื่องปรุงอะไรเข้าไป สีของน้ำข้าวถึงได้เป็นเช่นนี้

ข้าเริ่มคาดหวังกับรสชาติแล้วสิ...

แต่เมื่อมองเด็ก ๆ พวกนั้นกินกันอย่างเอร็ดอร่อย นางจึงยกถ้วยข้าวต้มขึ้นซดบ้าง

ซู้ดดด

พรวด!

แค่ซดไปหนึ่งคำข้าวต้มคำนั้นเรียกได้ว่า เข้าทางไหนออกทางนั้นเร็วยิ่งกว่าตอนดื่มเข้าไปเสียอีก ในหัวของเหมยกุ้ยอึ้งแล้วอึ้งอีก มองเด็กทั้งสามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

รสชาติแบบนี้ แม้แต่สุนัขยังเมิน กินเข้าไปได้อย่างไร...

“แค็ก ๆ นี่มันใช่ข้าวเสียที่ไหน มันรำข้าวชัด ๆ” ร่างบางไอสำลักไม่หยุด รู้สึกสากลิ้นสากคอไปหมด

“ไม่ใช่ขอรับ เป็นข้าวผสมรำข้าว” ซือฮั่นตอบหน้าตาเฉย พร้อมกับซดน้ำข้าวราวกับว่ามันเป็นของล้ำค่า

“มันต่างกันตรงไหน พวกเจ้ากินเข้าไปได้อย่างไร เททิ้งไปซะ อย่ากินเข้าไปนะ เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก”

“กินได้เจ้าค่ะ เท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว” ม่านถงซดน้ำข้าวต้มจนหมดรวดเดียว นางไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว ได้แต่ประทังชีวิตด้วยน้ำเปล่า ให้กินน้ำต้มรำข้าวก็ยังดีกว่าไปแทะเปลือกไม้กิน

“แล้วเนื้อเล่า เนื้อที่พ่อพวกเจ้าหามาไปไหนหมด บ้านเราต้องมีเนื้อกินสิ” เมื่อคิดว่าสามีมีอาชีพเป็นนายพราน เหตุใดถึงมีชีวิตอัตคัดเช่นนี้กัน บ้านนี้ควรมีเนื้อกินทุกวันสิ แต่กลับจนเสียยิ่งกว่าชาวนาที่ต้องเช่านาคนอื่นทำเสียอีก

“ท่านแม่คงลืมไปแล้ว ทุกครั้งที่ท่านพ่อเอาเนื้อกลับมา ท่านแม่จะเอาไปส่งที่บ้านท่านยายทั้งหมดขอรับ บ้านเราจึงไม่มีเนื้อให้กิน” เนี่ยนจินโพล่งขึ้น แต่ก็ต้องถูกเหล่าพี่ ๆ เอามือปิดปากไม่ให้พูดไปมากกว่านี้

เหมยกุ้ยหลับตาและสูดหายใจเข้ายาวเหยียดไม่รู้กี่ครั้ง แผลนี้ก็ได้จากคนบ้านเดิม พวกไม่รู้จักบุญคุณนี่ถือกำเนิดตั้งแต่ยุคสมัยนี้เลยสินะ กระนั้นจะโทษคนพวกนั้นฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก โทษตัวเองด้วยครึ่งหนึ่ง ครอบครัวเห็นแก่ตัวเช่นนั้นทำไมถึงได้ไม่ตัดขาดไปเสีย เอาแต่ยกย่องอยู่ได้ โง่เขลานัก