บทนำ 2

เรื่องเงินสินะ ที่ทำให้ลูกสาวของเปี่ยมเดินทางข้ามจังหวัดมาหาเขาถึงที่ไร่ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

จะยืมหลักแสนหลักล้านก็ย่อมได้

“ม่านมาขอยืมเงินอาธรรศค่ะ” เห็นธรรศเงียบม่านมุกก็ตัดสินใจบอกเขาไปตรง ๆเชื่อว่าธรรศเองก็คงไม่ใจร้ายใจดำ เขาเป็นเพื่อนพ่อ แม้ตอนนี้พ่อจะลาโลกไปนับสิบปี ทว่าความเป็นเพื่อนก็น่าจะหลงเหลืออยู่

“หนูม่านอยากได้เท่าไหร่ ?”

“1 ล้านค่ะ” จากที่ปรึกษาคุณหมอแจ้งว่ายานอกที่ใช้รักษาเข็มละหนึ่งแสนบาท การรักษาด้วยยานอกครั้งแรกต้องใช้หกเข็ม แต่ที่เอ่ยปากขอยืมธรรศเป็นจำนวนหนึ่งล้านเพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าการรักษาจะด้วยจบยากี่เข็ม

ธรรศรับรู้ด้วยใบหน้านิ่ง ๆหลังจากที่เปี่ยมเสีย ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอครอบครัวของเพื่อนก็ตอนที่ไปร่วมไว้อาลัยงานศพ ตอนนั้นม่านมุกยังอายุสิบกว่าขวบ ยังเป็นเด็กถักผมเปียทั้งสองข้าง แต่เค้าโครงความสวยก็มีมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย พอโตเป็นสาวสะพรั่ง ความงดงามก็ปรากฏชัดเจนขึ้น

“ม่านประกาศขายบ้านอยู่ ถ้าขายได้แล้ว ม่านจะรีบเอาเงินมาคืนอาธรรศค่ะ” กว่าจะกล่อมแม่ให้ยอมขายสมบัติเพื่อแลกกับเงินมารักษาตัวได้ ม่านมุกก็ต้องพยายามอยู่นาน ตอนนี้บ้านเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่และอีกไม่นานก็คงขายได้เหมือนสมบัติชิ้นอื่น

“แล้วถ้าเกิดขายบ้านไม่ได้ หนูม่านจะหาเงินที่ไหนมาใช้คืนให้อาล่ะ ?” เขาไม่คิดอยากได้เงินคืน แต่อยากรู้ว่าเด็กน้อยจะแก้ปัญหาด้วยวิธีไหน เงินหนึ่งล้านสำหรับคนที่กำลังเดือดร้อน ไม่ใช่จำนวนน้อยที่จะหามาใช้คืนได้ง่าย ๆ

“อาธรรศทำสัญญากู้ยืมได้ไหมคะ คิดดอกเบี้ยม่านก็ได้ ถ้าขายบ้านไม่ได้ ม่านอยากขอผ่อนจ่ายเป็นรายเดือนจนกว่าหนี้จะหมดค่ะ” ถ้าธรรศจะกรุณาทำเป็นสัญญากู้ยืมและให้ผ่อนชำระเดือนไม่กี่หลักพันบาท ม่านมุกก็คิดว่าตัวเองน่าจะพอหาเงินมาใช้คืนให้เขาได้ในแต่ละเดือน

“เงินตั้งหนึ่งล้าน กี่ปีหนูม่านจะใช้อาหมด”

พอเห็นสีหน้าคิดหนักของเด็กสาว ริมฝีปากหยักที่มีสีคล้ำนิดก็ยกโค้งก่อนจะขีดเป็นเส้นตรงเมื่อคนที่จับตาอยู่เงยหน้าช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาของเขา

“ม่านก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ม่านคงหาเงินมาคืนอาธรรศได้หลักพันต่อเดือน”

พูดเสียงอ่อน สารภาพไปตามจริง ลำพังต้องดูแลแม่ก็แทบไม่มีเวลาได้ออกไปหางานทำนอกบ้านแล้ว ทุกวันนี้ที่ยังพอมีเงินเข้ามาเล็ก ๆน้อย ๆ หลักหมื่นต้น ๆต่อเดือนก็เพราะทำกับข้าวขายให้กับคนในหมู่บ้าน

“เอาอย่างนี้ดีไหมล่ะ ?” ธรรศหยิบบุหรี่ออกมาจากซองหนึ่งมวนแล้วจุดไฟ คีบขึ้นมาดูดพร้อมกับลุกเดินไปที่หน้าต่าง มองสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา พ่นควันสีเทาโขมงลอยไปกับสายลม “เรื่องค่ารักษาแม่ อาจะรับผิดชอบเอง”

ม่านมุกที่นั่งหันหน้าไปทางด้านหลังของเจ้าของบ้าน ย่นหัวคิ้วนิดพลางมองร่างสูงใหญ่ที่อายุย่างเข้าสี่สิบปี ทว่ายังดูหนุ่มเกินวัย

“แต่อามีข้อแลกเปลี่ยน” พ่นควันบุหรี่พร้อมโยนบุหรี่ทิ้ง เหลียวหน้ามาหาเด็กสาวอย่างเนิบช้าพร้อมด้วยแววตาที่ทำเอาคนถูกมองใจสั่นสะท้าน ขนลุกวาบไปทั่วกาย ลมหายใจติดขัดอย่างฉับพลัน “เงินค่ารักษาแม่แลกกับ

หนูม่าน”

“อาธรรศหมายความว่ายังไงคะ ?”

กว่าม่านมุกจะหาเสียงของตัวเองเจอ ธรรศก็เดินเข้ามายืนค้ำหัว กายหนาโน้มตัวลง ยื่นหน้าเข้าใกล้ดวงหน้าสวยหวานที่บัดนี้ฉายแววตกตะลึง

“เป็นของอาแล้วอาจะให้หนูม่านทุกอย่าง”

ขณะที่นัยน์ตาคู่งามยังประสานกับดวงตาสีนิล ม่านมุกกับรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วรัวจนคล้ายกับว่าธรรศเองก็เหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังกลัวเขา

“ต้องนอนกับอาธรรศเท่านั้นใช่ไหมคะ ม่านถึงจะได้เงิน” ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจในโชคชะตาและผิดหวังในตัวของอาหนุ่มตรงหน้า

ธรรศที่พ่อเคยบอกว่าเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่พ่อรักและไว้ใจที่สุด เพื่อนรุ่นน้องที่พ่อบอกว่าเขาเป็นคนดี เป็นคนมีความรับผิดชอบ แต่คนที่พ่อเคยยกย่องกำลังอยากได้พรหมจรรย์ของเธอเพื่อมาเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับเงินที่ต้องใช้รักษาแม่

“หนูม่านจะได้ทุกอย่างจากอา”

“ตกลงค่ะ ม่านจะนอนกับอาธรรศ”

ธรรศจ้องลึกไปในดวงตาคู่งามที่ปรากฏแววสั่นระริก ม่านมุกคงกำลังคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัว ถือโอกาสเอาเปรียบคนที่กำลังไร้หนทาง เอาความเป็นความตายมาเป็นข้อบังคับ

...แต่สักวันหนึ่ง

เด็กสาวจะรู้เองว่าเพราะอะไรเขาถึงทำแบบนี้