7 นางเป็นสิ่งใดกันแน่

 

เมื่อจวงกงกงให้แยกย้าย ก็ถึงเวลาที่งานเลี้ยงเลิกราพอดี พานเยี่ยนซินรู้สึกหวาดกลัวจนแผ่นหลังของนางเวลานี้เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น สายตาของมารดามองมาที่นางโดยไร้อารมณ์และความรู้สึก เมื่อกลับไปถึงจวนกั๋วกงแล้วไม่รู้เลยว่า นางจะต้องพบกับอะไรบ้าง

ตลอดการเดินทางตั้งแต่ก้าวเท้าเดินออกจากพระตำหนัก เดินไปตามทางเดินของวังหลวง ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าจนกระทั่งมาถึงจวนกั๋วกง หานอิงนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใดทั้งสิ้น

ในที่สุดรถม้าก็หยุดอยู่ที่หน้าจวน

“ตามไปพบข้าที่ห้อง” หานอิงออกคำสั่ง

“เจ้าค่ะ”

แม้นางอยากจะหนีแต่คืนนี้ก็คงจะหนีไม่พ้น ต้องยอมรับชะตากรรมของตนอย่างเงียบ ๆ

         

อาเสว่นั้นเป็นเพียงหญิงรับใช้จึงมิอาจพูดสิ่งใดมากได้ นางมิได้เดินตามเจ้านายของตนเองไป แต่รีบกลับไปเตรียมน้ำอุ่นและยาทาแผลเอาไว้ให้คุณหนูของนาง

พานเยี่ยนซินก้าวเดินอย่างช้า ๆ ตามหลังมารดาไปเงียบ ๆ  ไม่นานก็ไปถึงที่เรือนของท่าน ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่ลับสายตาคน ฝ่ามือของมารดาก็ฟาดลงบนใบหน้างดงามของนางในทันที

“ข้าสั่งแล้วใช่หรือไม่ว่าการประชันในวันนี้เจ้าจะต้องชนะเท่านั้น” หานอิงแผดเสียงดังลั่น และออกแรงลงไม้ลงมือกับบุตรสาว

สิ่งที่นางพูดได้นั้นก็คือคำขอโทษ นางมิอาจพูดแก้ต่างให้ตนเองออกไปได้ นั่นเป็นเพราะหากนางยิ่งโต้เถียง โทสะของมารดาก็จะทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“เยี่ยนเอ๋อขอโทษเจ้าค่ะ” นางพูดได้เพียงเท่านั้น

“แล้วไหนจะกิริยาต่อปากต่อคำกับองค์รัชทายาทอีก ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ ให้เจ้าแสร้งสงบเสงี่ยมเจียมตัว เป็นกุลสตรีที่นอบน้อมอ่อนหวาน แต่เจ้ากลับ... แต่เจ้ากลับต่อปากต่อคำกับรัชทายาท เป็นเช่นนี้เขาจะมองเจ้าอย่างไร”

หานอิงมิเพียงแต่พูดเท่านั้นแต่ลงไม้ลงมือย้ำไปในทุกประโยคที่นางเอ่ย

“...”

พานเยี่ยนซินได้แต่เม้มปากไม่ส่งเสียงสะอึกสะอื้นใด ๆ ออกไปทั้งสิ้น

“ข้ากับพ่อของเจ้า ทุ่มเงินไปตั้งมากมายให้เจ้าได้เรียนรู้ศาสตร์หลากหลายแขนง แต่เจ้า... เจ้ากลับแพ้บุตรสาวขุนนางบ้านนอก น่าขายหน้ายิ่งนัก เจ้ามัน... เจ้ามันเป็นจุดด่างพร้อยของข้า พานเยี่ยนซิน เจ้ามันคือจุดด่างพร้อยของข้า”

การลงโทษและด่าทอด้วยสารพัดคำบริภาษหลุดออกมาจากปากของมารดา พานเยี่ยนซินได้แต่ก้มหน้ายอมรับ ความจริงนางก็ไม่อยากโต้เถียงกับซูลิ่งอี้ แต่เป็นเพราะเขายั่วโมโหนาง จะไม่ให้นางโต้เถียงเขาได้อย่างไร คนผู้นั้นทั้งดูถูกทั้งเหยียดหยาม งานประชันวาดภาพในวันนี้ก็เห็น ๆ อยู่ว่าเขาไร้ความเที่ยงธรรม ไม่ว่านางจะวาดออกมาได้งดงามเพียงไร เขาก็จะให้ไป๋ซูเอ๋อชนะอยู่ดี แทนที่ท่านแม่จะกล่าวโทษเขา แต่กลับกล่าวโทษว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของนาง พานเยี่ยนซินจึงทำได้เพียงเอ่ยคำขอโทษอย่างรู้สึกเจ็บปวดเท่านั้น

ในเวลานี้ไม่ใช่แค่ร่างกายของนางเท่านั้นที่บอบช้ำ แต่จิตใจเองก็แหลกสลายไม่น้อย ตั้งแต่จำความได้ นางไม่เคยเห็นสายตาของท่านแม่ที่แสดงออกว่ารักและห่วงใยนางเลยสักครั้ง ท่านแม่เห็นนางเป็นสิ่งใดกัน?

หานอิงตบตีบุตรสาวจนเหนื่อยแล้ว จึงหยิบขวดกระเบื้องสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมา

“สิ่งนี้คือยาปลุกกำหนัด คืนวันพรุ่งนี้รัชทายาทจะออกไปล่าสัตว์และแวะพักกันที่โรงเตี๊ยมนอกเมือง หลังจากฟ้ามืดแล้วข้าจะส่งเจ้าไปที่นั่น” ไม่มีทางเลือกอื่นใดแล้ว จำเป็นต้องใช้วิธีการนี้เท่านั้น

ผู้เป็นบุตรสาวเบิกตาโพลงอย่างตื่นตระหนก

“ท่านแม่!! ไม่ได้นะเจ้าคะ ทำแบบนั้นไม่ได้” ท่านแม่ของนางคิดจะให้นางใช้วิธีการต่ำช้าเช่นนี้อย่างนั้นหรือ

“ข้าสั่งให้เจ้าทำอะไรเจ้าก็ต้องทำ เจ้าเป็นลูกสาวของข้า ข้าสั่งให้เจ้าทำอะไรเจ้าก็ต้องทำ”

“แต่...”

พานเยี่ยนซินมองหน้ามารดาของตนเองอย่างรู้สึกเจ็บปวด หาก ซูลิ่งอี้รู้แผนการนี้ขึ้นมา จากที่เป็นเพียงด่าทอกัน เขามิคิดสังหารนางดอกหรือ สิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับสตรีนั่นก็คือความบริสุทธิ์ แล้วถ้าหากสุดท้ายแล้วเขาก็มิคิดจะรับผิดชอบเล่า “ท่านแม่... ได้โปรดคิดอีกทีเถิดนะเจ้าคะ อย่าใช้วิธีการนี้เลย ฮึก... ได้โปรดเจ้าค่ะท่านแม่”   

นางไม่ต้องการ นางไม่ต้องการใช้วิธีการเช่นนี้ นางทำไม่ได้ นางทำไม่ได้จริง ๆ

หานอิงยิ้มเย็นยะเยือก “ข้าคิดดีแล้ว คิดอย่างรอบคอบถี่ถ้วนดีแล้ว นั่นเป็นเพราะเจ้าโง่เขลา มัดใจองค์รัชทายาทไม่ได้สักที นี่เป็นวิธีการสุดท้ายแล้ว ดังนั้นข้าสั่งให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็ต้องทำ” ผู้เป็นมารดาจิกศีรษะของบุตรสาว แล้วขู่บังคับให้นางกระทำตามใจของตนเอง

“ท่านแม่ ลูกไม่อยากทำ ท่านแม่ได้โปรด... ให้โอกาสลูกอีกครั้งด้วยวิธีการปกติเถิดนะเจ้าคะ ข้าจะ... ข้าจะอ่อนหวานเรียบร้อย ข้าจะไม่ต่อปากต่อคำกับองค์รัชทายาทอีกต่อไปแล้ว”

“สายไปเสียแล้วเยี่ยนเอ๋อ ข้าให้โอกาสเจ้าใช้วิธีการเช่นนั้นมาตั้งหลายครั้ง แต่เจ้ากลับไม่รักษามันเอาไว้เอง อย่างไรก็จงตอบแทนบุญคุณที่ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาสักหน่อยเถิด”

“ท่านแม่...”

“แล้วก็... อย่าคิดที่จะหนี หากเจ้าหนี ข้าจะจัดการกับพี่ชายเจ้าเป็นอันดับแรก เด็กดี... เจ้าต้องลำบากเสียหน่อย เพื่อที่จะให้พี่ชายของเจ้าได้สุขสบาย เข้าใจหรือไม่ หากเจ้าอดทน... พี่ชายของเจ้าที่เจ้ารักใคร่ เขาก็จะใช้ชีวิตอย่างผาสุก เป็นเช่นนั้นไม่ดีหรือ ไหนจะอาเสว่... ที่เจ้ารักดุจน้องสาวแท้ ๆ รับปากข้าสิ... รับปากว่าเจ้าจะทำทุกอย่างตามที่ข้าสั่ง... หากเจ้ารับปากข้าแล้วล่ะก็... ข้าก็จะ... ไม่ทำอะไรพวกเขา”

พานเยี่ยนซินรู้สึกสับสน จนสมองของนางคิดสิ่งใดไม่ออก เพื่อบุญคุณ เพื่อคนที่นางรักอย่างนั้นหรือ เมื่อคิดถึงท่านพี่ที่แสนดีของนางแล้วพานเยี่ยนซินก็มิอาจทำร้ายเขาได้ กับอาเสว่เองก็เช่นกัน

“เจ้าค่ะ... เจ้าค่ะ ลูกเข้าใจแล้ว”