สาวใช้อุ่นเตียง

ขณะที่ตู้ชิงชิงสวมเสื้อผ้าอยู่นั้น จางอวิ๋นอวี้ก็เดินไปสำรวจแผ่นกระดาษที่นางอธิษฐานขอพร ในเศษกระดาษที่ขาดกระจายมีร่องรอยเผาไหม้นั้น มีร่องรอยของน้ำหมึกใจความว่า

‘ข้าอยากพบเจอท่านเทพเซียนผู้นั้นที่ป่าไผ่สวรรค์บนเขาเทพประทานแห่งนี้อีกครั้ง’

มุมปากของจางอวิ๋นอวี้ยกขึ้นอย่างน่าหวาดกลัว “ช่างเพ้อฝันเสียจริง”

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังกวาดสายตาสำรวจด้วยความสนใจ เหตุใดกระดาษเหล่านี้ถึงระเบิดคล้ายกับถูกฉีกทึ้งแทบทุกแผ่น

เขาจำได้ว่า ช่วงที่เขาเสร็จกิจเมื่อคืน กระดาษแผ่นสุดท้ายก็ระเบิดส่งแสงระยิบระยับเป็นฉากหลังที่งดงามพอดี

ราวกับว่า ตั้งแต่เริ่มมีสัมพันธ์กับตู้ชิงชิง กระดาษอธิษฐานแผ่นแรกก็ระเบิด และเมื่อเสร็จสมทั้งคู่ ก็ถึงกระดาษแผ่นสุดท้ายพอดิบพอดี

ช่างบังเอิญเสียจริง

“เพราะว่าเจ้าเพ้อฝันถึงเทพเซียน เป็นผีแต่ไม่เจียมตัว กระดาษเหล่านี้เลยระเบิดจนหมด อ่อ หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเจ้ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับข้า คำอธิษฐานของเจ้าจึงเป็นโมฆะไปแล้ว”

จางอวิ๋นอวี้พูดพลางเหลือบตามองสตรีที่ดวงหน้าเศร้าหมอง นางไม่ต่อปากต่อคำของเขาแต่อย่างใด เท้าเรียวเดินมาอยู่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบเชียบ

เขาจึงไม่กล่าวสิ่งใดอีก พาสตรีกลับมาอีกฝั่งของบึงใหญ่ท่ามกลางป่าไผ่อีกครั้ง

คนทั้งสองเดินตามกันไปจนถึงเชิงเขา พบกับเจ้าหน้าที่ของศาลต้าหลี่ ลูกน้องที่ติดตามจางอวิ๋นอวี้มานั่งรออยู่

ส่วนเกาถงฟื้นคืนสติแล้ว แต่ยังนั่งสีหน้าเลื่อนลอย

“เขาไม่เป็นอะไร ถือว่าเจ้าโชคดีแล้ว” จางอวิ๋นอวี้พูดกับสตรีเสียงเบา

ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา บุรุษทั้งกลุ่มต่างมองไปยังหัวหน้าตนเอง ทุกสายตาแสดงออกถึงความโล่งใจที่เห็นจางอวิ๋นอวี้กลับมาโดยปลอดภัย แต่เมื่อมองไปด้านหลังของเขานั้น แต่ละคนล้วนจับจ้องไปที่สตรีรูปร่างอ้อนแอ้นบอบบาง ใบหน้างดงามล่มเมือง

ช่างงามยิ่งนัก

นางเป็นใคร ทำไมนางถึงตามใต้เท้ากลับมา

หรือว่านางเป็นผีสาวตนนั้นหรือ

จางอวิ๋นอวี้ราวกับรู้ใจของลูกน้อง เขาแนะนำตู้ชิงชิงให้ทุกคนฟังอย่างสั้นๆ “ผีสาวถูกข้าปราบแล้ว นางผู้นี้เป็นมนุษย์ที่ถูกผีตนนั้นจับตัวเป็นทาส”

บุรุษโกหกคำโต ก่อนเขาจะกล่าวเช่นนี้ เขารับรู้ได้ว่าตอนนี้ตู้ชิงชิงมีกายเนื้อที่คล้ายกับมนุษย์จนแทบแยกไม่ออก

แถมร่างกายก็เริ่มมีความอบอุ่น คงเพราะได้รับน้ำรักจากเขามากกระมัง

แค่ต้องป้องกันมิให้นางได้รับบาดเจ็บ เพราะหากนางเกิดบาดแผลแต่ไม่มีโลหิตไหลออกมา เช่นนั้นก็ไม่สามารถปิดบังความจริงได้

“อ่อ” เกาถงพยักหน้ารับคำ แม้ว่าเขาจะคุ้นหน้าของตู้ชิงชิง สตรีที่ตนเห็นเมื่อวานอยู่บ้าง แต่ตอนนั้นก็ค่อนข้างมืดมิด เขาจึงไม่แน่ใจว่าเป็นสตรีนางเดียวกันหรือไม่

บางทีผีสาวอาจแปลงร่างให้รูปร่างหน้าตาเหมือนสตรีที่อยู่ตรงหน้านี้ก็เป็นได้

“หากเจ้าดีขึ้นแล้ว เราจะได้กลับเมืองหลวง” จางอวิ๋นอวี้พูดกับเกาหงก่อนพาตู้ชิงชิงไปยังรถม้า

...............

ระหว่างการเดินทาง ตู้ชิงชิงแอบเปิดผ้าม่านที่หน้าต่างรถม้าเพื่อมองทิวทัศน์ด้านนอกอยู่บ่อยครั้ง นางไม่ได้ออกนอกบริเวณเขาเทพประทานตลอดสองร้อยกว่าปีที่ผ่านมา

แม้บรรยากาศจะไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ในแต่ละบริเวณล้วนใช้ชีวิตอย่างมีสีสัน ดูคึกคักและมีชีวิตชีวา

เมื่อใกล้ถึงเมืองหลวง รถม้าของจางอวิ๋นอวี้ก็จอดข้างศาลต้าหลี่ เขาปล่อยให้ตู้ชิงชิงรออยู่บนรถโดยมีเมิ่งหลู่เฝ้าอยู่ด้านหน้า ทว่าเขาก็ยังไม่ไว้วางใจ ใช้เชือกหงสือผูกที่ข้อเท้านางกับโครงรถม้า

เพราะเชือกหงสือคือเชือกพิเศษที่เมื่อผูกปมแล้ว หากไม่ใช่เจ้าของเชือกก็ไม่สามารถแก้ปมได้

ตู้ชิงชิงจึงนำผ้ามาคาดปิดครึ่งใบหน้าเพื่อไม่ให้ถูกแสงแดดมากนัก จากนั้นแง้มม่านหน้าต่างเพื่อดูผู้คนและรถม้าที่สัญจรไปมา

“ไม่ได้เข้าเมืองมาเกือบสามร้อยปี เจริญขึ้นผิดหูผิดตา” สตรีพูดพลางเหลือบมองด้วยความเพลิดเพลิน

“หยุด”

เสียงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นจากรถม้าคันที่กำลังจะเคลื่อนผ่าน ผู้ที่ส่งเสียงเปิดม่านออก เขามองตู้ชิงชิงด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

“แม่นางผู้นี้ ไม่ทราบว่าท่านคือ...”

ตู้ชิงชิงไม่ตอบ นางรีบปิดม่านทันที

“แม่นาง อย่าไร้มารยาทกับข้าอย่างนี้สิ” บุรุษผู้นั้นยิ้มกว้างสายตาหยอกเย้า นิ้วเรียวส่งสัญญาณให้คนขับรถม้าไปจอดเทียบข้างรถม้าของจางอวิ๋นอวี้ ให้หน้าต่างเสมอกัน

หลังจากนั้น เขาก็ใช้ฝักกระบี่ยื่นออกจากหน้าต่างรถม้าตนเองเพื่อเปิดม่านหน้าต่างดูตู้ชิงชิงที่นั่งหลบอยู่ด้านใน

“เห็นแค่ดวงตาก็รู้ว่างามยิ่งนัก เจ้าสนใจมานั่งรถเล่นกับข้าหรือไม่”

“กระหม่อมพานางนั่งรถเล่นได้ ไม่รบกวนองค์ชายสี่หรอกพะย่ะค่ะ” เสียงของจางอวิ๋นอวี้ดังขึ้น เขามายืนด้านข้างรถม้า ก่อนกระโดดขึ้นไปนั่งเก้าอี้ตำแหน่งตรงหน้าต่างรถม้าบานนั้น

ใช้ร่างกายตนเองบังร่างของตู้ชิงชิง ไม่ใช่ชายคนดังกล่าวเห็น

“อ่อ นางเป็นญาติหรือเป็นคู่หมั้นคู่หมายของใต้เท้าจางอย่างนั้นหรอกหรือ” บุรุษลดความเจ้าชู้ลงสองส่วน แต่ยังถามด้วยท่าทางที่ไม่เกรงกลัว

บุรุษผู้นี้ก็คือองค์ชายสี่เหอควาน โอรสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เขาช่วยงานที่กรมอาญา จึงมีงานหลายส่วนขัดแย้งกับจางอวิ๋นอวี้

เรียกได้ว่าไม่ค่อยถูกชะตากันเท่าใดนัก

“องค์ชายสี่อย่ายุ่งกับนางเลยพะย่ะค่ะ นางเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของกระหม่อม” จางอวิ๋นอวี้พูดน้ำเสียงราบเรียบปราศจากคลื่นอารมณ์ใดๆ

“โอ้ สาวใช้อุ่นเตียงอย่างนั้นหรือ ข้าไม่รังเกียจใช้ของร่วมกับเจ้าหรอก ให้ข้าเล่นสนุกกับนางสักสองสามคืนได้หรือไม่” องค์ชายเหอควานตาเป็นประกาย พูดออกมาอย่างไม่อายปาก

“แต่กระหม่อมไม่ชอบใช้ของร่วมกับผู้อื่น ขออภัย” จางอวิ๋นอวี้ปิดผ้าม่าน เขาสั่งให้สารถีขับรถม้าออกโดยไม่สนใจอีกฝ่าย

เมื่อรถม้าเริ่มออกตัวนั้น นัยน์ตาหงส์ลึกลับน่าหวาดกลัวก็จ้องจับผิดตู้ชิงชิง

“เจ้าคิดจะใช้องค์ชายสี่เข้ามาช่วยเหลือหรือ”

“เปล่า ข้าไม่ได้รู้จักเขาเสียหน่อย จะขอความช่วยเหลือไปทำไม” ตู้ชิงชิงพูดพลางกระเถิบกายซุกอีกฝั่งของรถม้า

“นั่นเพราะว่าเจ้าอยากเป็นอิสระ และคิดว่าผู้ที่กล้ามาตอแยคนบนรถม้าของข้าได้ย่อมมีอำนาจน่ะสิ”

จางอวิ๋นอวี้พูดเสียงขรึม เขาเอื้อมมือจับตัวตู้ชิงชิงแล้วกระชากร่างบางมาตรงกลางรถม้า

ตู้ชิงชิงที่ถูกดึงเสียหลัก นางล้มอยู่ในท่าทางที่หน้าอกเกือบจะแนบติดพื้น ส่วนสะโพกลอยโด่งงอนเด่น

“อยากมากนักหรือไงที่ล้มท่านี้ คิดยั่วข้าอย่างนั้นหรือ” จางอวิ๋นอวี้เอ่ย มือหนาที่แต่เดิมจะดึงตู้ชิงชิงให้ขึ้นมานั่งข้างกายเปลี่ยนเป็นแหวกเสื้อผ้าตรงสะโพกของนาง แล้วดึงกางเกงด้านในออกจนหมด

ทำให้กลีบเนื้อนุ่มที่แนบสนิทปรากฏต่อสายตาจางอวิ๋นอวี้อีกครั้ง

บุรุษกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขายังไม่ลืมว่าสอดใส่ในท่านี้ทำให้เข้าไปได้ลึกมาก

“อยู่นิ่งๆ อย่าร้องเสียงดัง” เขาสั่งตู้ชิงชิงก่อนลงมือทำตามที่ร่างกายต้องการ