LOGINนางจึงตัดสินใจตัดบทอย่างเย็นชา “เช่นนั้น…ท่านแม่ก็ทำตามที่ท่านอ๋องว่าเถิด” ตามที่ท่านอ๋องว่ามิใช่การไม่ให้นางมาเหยียบที่จวนอ๋องอวี้หนิงหรอกหรือ? เยี่ยนหมิงเย่ผู้กระดิกหูแอบฟังถึงกับตกตะลึงกับการขับไล่ตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม “เจ้า!” เยี่ยนฮูหยินเองก็ถึงกับหน้าถอดสี ก่อนที่โทสะจะพลุ่งพล่านขึ้นมาในพริบตา วาจาของบุตรสาวมิใช่เพียงปฏิเสธ หากแต่ราวกับตบหน้านางต่อหน้าผู้คน และยังตีความได้ชัดเจนว่าไม่ต้องการให้นางเหยียบย่างเข้ามาในจวนอ๋องแห่งนี้อีก “ดี! ในเมื่อเจ้าเอ่ยเช่นนี้ ก็จงเป็นไปตามนั้น!” น้ำเสียงแข็งกร้าวสั่นสะท้านด้วยความคับแค้น “ต่อไปนี้เรื่องของเจ้า ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก!” สิ้นคำร่างในอาภรณ์ผ้าไหมเต็มยศก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ก่อนหมุนกายจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึมครึมที่กดทับผู้คนในลานแทบหายใจไม่ออก แน่นอนว่าสตรีหัวแข็งเช่นเยี่ยนหมิงเย่ย่อมไม่คิดไล่ตามไปงอนง้อ นางเพียงปรายหางตามายังน้องสาวต่างมารดา สายตานั้นแฝงทั้งความสังเวชและความระอาอย่างไม่คิดปิดบัง “เจ้ากลับเรือนของเจ้าไปได้แล้ว” “เจ้าค่ะท่านพี่ น้องทราบแล้ว” พี่หญิงว่าอย่างไร ข้าก็ว่าอย่างนั้น… เยี่ยนหมิงเย่พยักหน้ารับเล็กน้อย สีหน้าคล้ายพอใจอยู่ลึก ๆ ก่อนจะหมุนกายจากไป ทิ้งอีกฝ่ายไว้กลางลานกว้าง ครั้นไร้ผู้คนจับจ้อง เยี่ยนหนิงเย่จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตามองตามแผ่นหลังงามสง่านั้นไปอย่างไม่ปิดบังความชื่นชม สมแล้วที่เป็นนางเอกของเรื่อง… ทั้งเด็ดขาด เยือกเย็น และเปี่ยมด้วยไหวพริบ ช่างเป็นสตรีที่น่ามองยิ่งนัก แต่อย่างไรก็ตาม หากนางเลือกได้ก็ขอเว้นระยะห่างความสัมพันธ์...ยิ่งห่างแบบห่างไกล ๆ ยิ่งดี ช่วงเวลาหลังจากนั้นเยี่ยนหนิงเย่แทบจะปิดเรือน ไม่ออกไปพบผู้ใดใช้ชีวิตวนเวียนอยู่เพียงระหว่างกินกับนอนใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายตามความตั้งใจ ครั้นความเบื่อหน่ายเริ่มก่อตัว นางจึงหันมาจัดการพื้นที่เล็ก ๆ ภายในเรือนของตน ด้านหลังซึ่งเดิมเคยรกร้างเต็มไปด้วยวัชพืชและดินแข็งกระด้าง ค่อย ๆ ถูกพลิกฟื้นขึ้นทีละน้อย นางกับสาวใช้ช่วยกันขุดพรวนดิน ถอนหญ้า เก็บก้อนหินออกอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับมิใช่เพียงปรับปรุงผืนดิน หากแต่กำลังจัดระเบียบความคิดในใจตนไปพร้อมกัน วันแล้ววันเล่าพื้นที่แห้งแล้งค่อย ๆ เปลี่ยนโฉม กลายเป็นแปลงดินเรียบสม่ำเสมอ เยี่ยนหนิงเย่คิดถึงผักที่ตั้งใจจะปลูกและเมนูอาหารที่อยากจะทำ ภายในใจจึงเต้นระริกอย่างมีความสุข นางจึงสั่งให้สาวใช้นำเงินออกไปซื้อเมล็ดผักสวนครัว อีกทั้งยังสั่งซื้อมูลสัตว์กลับมา คำสั่งนั้นสร้างความตกตะลึงให้คนทั้งเรือนเป็นอย่างยิ่ง มูลสัตว์หรือ? เหล่าบ่าวไพร่ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มิอาจเข้าใจว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์คิดสิ่งใดอยู่ ทว่าเยี่ยนหนิงเย่ยังคงมีสติ ยังไม่ถึงกับนำมูลสัตว์กลับเข้ามาหมักภายในเรือน มิเช่นนั้นกลิ่นคงตลบอบอวลไปทั่วจวนอ๋องเป็นแน่ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจใช้เงินสินเดิมส่วนหนึ่งไปซื้อที่ดินผืนเล็กซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง นับว่าโชคดีที่ในยุคสมัยนี้ราคาที่ดินยังมิสูงนัก นอกจากนั้นนางยังจ้างคนดูแลสถานที่แห่งนั้น ตั้งเป็นโรงหมักปุ๋ยแยกออกจากเรือนพักอย่างชัดเจน ยามนี้บ่าวไพร่ในเรือนถึงกับเหงื่อตก มิรู้ว่าพระชายารองของพวกตนกำลังเล่นอันใดอยู่ เสียงทอดถอนหายใจมีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ในหัววนเวียนแต่ว่าติดตามเจ้านายเช่นนี้มิใช่อนาคตจะมืดมนหรอกหรือ? ยังดีสถานะนางแม้เป็นเพียงพระชายารอง และเรือนยังห่างไกลกับผู้อื่นอยู่โข จึงมิค่อยมีผู้ใดให้ความสนใจนัก “โชคดีจริง ๆ ...” เยี่ยนหนิงเย่พึมพำแผ่วเบาอยู่ในลำคอ ดวงตารูปดอกท้อค่อย ๆ หลับลง พลางเอนกายรับสายลมด้วยอารมณ์แช่มชื่น อากาศในยุคสมัยนี้ช่างบริสุทธิ์ยิ่ง เพียงสูดลมหายใจเข้าก็รู้สึกปลอดโปร่ง ผิดแผกจากยุคสมัยที่นางจากมาที่เต็มไปด้วยมลภาวะ “โชคดีอันใดหรือเจ้าคะ พระชายารอง?” เสี่ยวฝู่เอ่ยถามอย่างฉงน มือยังคงนวดฝ่าเท้าให้นายหญิงมิหยุด “เจ้าลองคิดดูสิ เรือนของพวกเราอยู่ห่างจากเรือนอื่นไกลโข แม้จะเล็กคับแคบไปบ้าง แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่มีครัวเล็ก ๆ ให้ใช้ ที่ดินด้านหลังก็รกร้างว่างเปล่า มีสิ่งให้พวกเราลงมือทำได้อีกมาก” นางกล่าวทั้งที่หลับตาพริ้ม สีหน้าผ่อนคลายราวกับโลกนี้ปราศจากเรื่องทุกข์ร้อน ได้ฟังดังนั้น เสี่ยวฝู่ถึงกับลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใจทั้งร้อนรนทั้งกังวล พระชายารองของนางเป็นอันใดไปกันแน่ วัน ๆ เอาแต่ครุ่นคิดเรื่องปลูกผัก ใช้ชีวิตกินบ้าง นอนบ้างอย่างเรียบง่าย สตรีที่ออกเรือนแล้ว มิใช่ควรทุ่มเทเอาอกเอาใจพระสวามีเป็นหลักหรอกหรือ? สามีคือท้องฟ้า ภรรยาคือดิน หรือในสำนวนที่นักปราชญ์กล่าวภรรยาคือดิน นั้นหมายถึงให้ภรรยาปลูกข้าวปลูกผักเลี้ยงทุกคน? เสี่ยวฝู่คิดอย่างมึนงง ทว่าภายในใจกลับเถียงกันไม่หยุด เพราะพฤติกรรมของเจ้านายสาวคล้ายกับสตรีชราในหมู่บ้านชนบทเสียมากกว่า “พระชายารองเจ้าคะ เอ่อ...บ่าวว่า พวกเราควรหาโอกาสไปพบท่านอ๋องบ้างดีหรือไม่เจ้าคะ?” น้ำเสียงของเสี่ยวฝู่เต็มไปด้วยความห่วงใย แม้จะพยายามเอ่ยอย่างระมัดระวัง แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ผู้ฟังขนลุกวาบขึ้นมาทันที
หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ
ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว
ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ
ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส
ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก
“พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้







