Share

บทที่6

last update Tanggal publikasi: 2026-07-10 13:21:04

นางเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าพระชายารองเป็นอันใดไปแล้ว ตั้งแต่ตกน้ำฟื้นขึ้นมา อีกฝ่ายก็เอาแต่กินกับนอน แทบไม่ยอมก้าวออกจากเรือนสักก้าว อีกทั้งยังอ้างว่าป่วยอยู่ร่ำไป

“ทำไมเล่า?” เสี่ยวเถาก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าลังเลก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“เพราะครั้งนี้…พระชายาเอกทรงมีรับสั่งให้คนมารอรับถึงหน้าเรือนแล้วเจ้าค่ะ”

เยี่ยนหนิงเย่ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

นางเอกผู้ทะลุมิติถึงขั้นส่งคนมารับนางเลยหรือเนี่ย?

ช่างบังคับฝืนใจคนแท้

เยี่ยนหนิงเย่เอนกายพิงพนักอย่างเกียจคร้าน ทว่าแววตากลับฉายแววครุ่นคิด

ถ้านางจำไม่ผิดในนิยายเดิม พระชายาเอกผู้นั้นหาใช่คนที่จะเสียเวลาเรียกใครง่าย ๆ หากลงมือถึงขั้นนี้แล้ว เกรงว่ายังไงนางคงเลี่ยงไม่ได้

“แล้วคนที่มาเป็นผู้ใด?” นางเอ่ยถามอย่างไม่รีบร้อน

“เป็นสาวใช้ข้างกายพระชายาเอกเจ้าค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น เยี่ยนหนิงเย่ก็หลุบตาลงครู่หนึ่ง สมกับเป็นพี่หญิงที่แสนฉลาดของร่างเดิมโดยแท้ นางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

ไปก็ไป..มีอันใดน่ากลัวกัน

“ดูท่าครานี้ ข้าจะหลบไม่พ้นเสียแล้ว” นางเอ่ยเนิบช้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจนัก เสี่ยวเถารีบก้าวเข้ามาพยุงทันที

“เช่นนั้น…ให้บ่าวไปเตรียมอาภรณ์ให้ท่านใหม่ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

เยี่ยนหนิงเย่ยกมือห้ามเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

“ไม่จำเป็น แต่งอย่างคนป่วยนี่แหละดีแล้ว” นางยกยิ้มบาง ๆ มุมปาก

“ในเมื่อพวกเขาอยากพบคนป่วย…ข้าก็จะไปในสภาพคนป่วยให้ดูชัด ๆ”

เมื่อใกล้ถึงบริเวณเรือนของเยี่ยนหมิงเย่ ผู้เป็นพระชายาเอกแห่งจวนอ๋องอวี้หนิง เยี่ยนหนิงเย่จึงชะลอฝีเท้าลง มือเล็กจับแขนสาวใช้คนสนิทไว้อย่างเรียบร้อย ท่าทางอ่อนช้อยผิดจากความคล่องแคล่วที่นางมีติดตัวมาแต่เดิม

ท่องไว้หนิงหนิง

อยู่ให้เป็น เย็นให้พอ รอให้ได้...

ดวงตาดอกท้อเหลือบมองสำรวจโดยรอบอย่างแนบเนียน แนวรั้วทอดยาวมั่นคงเป็นระเบียบ ลานสวนเบื้องหน้าดูโอ่อ่าตระการตาเต็มไปด้วยพรรณไม้นานาชนิดที่ออกดอกหลากสีสันสลับกันอย่างงดงาม ไม่ว่าจะเป็นไม้หายากหรือไม้มงคลล้วนมีครบครัน แสดงให้เห็นถึงฐานะและอำนาจของเจ้าของเรือนได้เป็นอย่างดีงดงามยิ่งกว่าบทบรรยายในนิยายเสียอีก

สองเท้าเมื่อก้าวย่างเข้ามายังเรือนหลัก เฟอร์นิเจอร์ภายในหรูหราฟุ้งเฟ้อ กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยไปตามอากาศ เยี่ยนหนิงเย่ตื่นเต้นเล็กน้อย และเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดร่างเดิมถึงมีลักษณะระทมทุกข์ เก็บกดถึงเพียงนั้น

ดูได้แต่เฉพาะเรือนพักและเครื่องเรือน เรือนที่นางอาศัยอยู่ในยามนี้เทียบกับพี่สาวเรียกว่าซอมซ่อก็ยังนับว่าให้เกียรติเกินไป และหากเทียบกับสินเดิมยามแต่งเข้าจวนอ๋อง ร่างเดิมของนางแทบไม่อาจเทียบพี่สาวได้แม้แต่น้อย

แต่แล้วจะโทษผู้ใดได้เล่า?

เยี่ยนหมิงเย่เป็นถึงบุตรีภรรยาเอกหาใช่บุตรอนุเหมือนเช่นร่างเดิม ไหนจะสถานะของเยี่ยนฮูหยินเองก็มิใช่สามัญชนธรรมดา หากเป็นถึงบุตรีสายตรงของตระกูลโหวผู้ร่วมก่อตั้งราชวงศ์

ส่วนเยี่ยนหนิงเย่นะหรือ มารดาเป็นเพียงสาวใช้คนสนิทข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเยี่ยนเท่านั้น

หากวันนั้นเยี่ยนจิ้งฝานมิได้เมามายจนเข้าห้องผิด ทำให้มารดาของนางตั้งครรภ์ เกรงว่าในใต้หล้านี้คงไม่มีอนุอิงถือกำเนิดขึ้น

เกิดเป็นคนควรรู้ประมาณตน ไม่นำตนไปเปรียบเทียบแก่ผู้อื่นให้ใจเป็นทุกข์ น่าเสียดายร่างเดิมไม่เข้าใจหลักเกณฑ์ชีวิตข้อนี้ ตลอดชีวิตตัวประกอบผู้จืดจางจึงเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม สุดท้ายตรอมใจตายโดยปราศจากการได้เสพสุขบนโลกมนุษย์

ไม่เป็นไรนะ...นางสัญญานางจะใช้ร่างนี้เสพสุขในตำแหน่งพระชายารองให้ดี

เยี่ยนหนิงเย่ชะงักฝีเท้าอยู่หน้าห้องรับแขกด้านใน เสียงหัวเราะแผ่วเบาและถ้อยคำสนทนาลอยลอดออกมาเป็นระยะ คล้ายว่าคนด้านในกำลังมีแขกอยู่ นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความลังเลผุดขึ้นในใจ เกรงว่าหากผลีผลามเข้าไปจะเสียมารยาทเอาได้ ทว่าคนภายในห้องราวกับล่วงรู้ว่านางมาถึงแล้ว ประตูจึงถูกเปิดออกโดยสาวใช้จากเรือนหมิงหัว

เยี่ยนหนิงเย่ประคองกายก้าวเข้าไปภายในอย่างระมัดระวัง ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับแขกผู้มาเยือน

ใบหน้าอันคุ้นเคยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต อาภรณ์ที่สวมใส่ล้วนตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นเลิศ ฐานะและรสนิยมปรากฏชัดโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยจะเป็นผู้ใดได้อีก หากไม่ใช่เยี่ยนฮูหยิน

เยี่ยนหนิงเย่รีบย่อตัวคารวะสตรีเบื้องหน้าทั้งสองที่มีฐานะสูงกว่าในทันที ในขณะที่เยี่ยนฮูหยินกวาดสายตามองคุณหนูสามแห่งสกุลเยี่ยนด้วยแววตาอ่านไม่ออก

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินมาว่าเมื่อหลายวันก่อนเจ้าตกน้ำ” น้ำเสียงของนางราบเรียบ แฝงความห่างเหินโดยไม่คิดปิดบัง ทำให้แผ่นหลังของเยี่ยนหนิงเย่พลันเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตามเนื้อเรื่องเดิมเยี่ยนฮูหยินเป็นสตรีประเภทน้ำนิ่งไหลลึก แม้จะมีเมตตาอยู่บ้าง ทว่ากลับมอบให้เฉพาะบุตรธิดาในอุทรของตน หรือก็คือคุณชายใหญ่และคุณหนูรองของสกุลเยี่ยน ส่วนผู้อื่นล้วนเป็นเพียงเงาที่คอยรับใช้คนทั้งสองเท่านั้น

“แค่ก ๆ … ลูกป่วยนอนซมมาหลายวัน วันนี้จึงค่อยทุเลาลงเจ้าค่ะ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทพิเศษ

    หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่65

    ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่64

    ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่63

    ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่62

    ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่61

    “พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status