LOGIN"กรี๊ดดด!!!...แรงอีก ฟาดมาแรงๆ เลยผัวขา...กรี๊ดดด!!...แรงอีก...กรี๊ดดดด...เข้ามา เข้ามาในตัวเมียเลย เอาเข้ามาแรงๆ เลยนะ เมียอยากให้ผัวกระแทกแล้ว" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดหลังจากที่เข็มขัดหนังฟาดลงไปบนแผ่นหลังเนียนจนขึ้นรอยแดงเป็นปื้น แต่ก็ยังไม่สาแกใจของผู้ถูกกระทำ ร่ำร้องให้ร่างท้วมสร้างความเจ็บปวดให้มากขึ้นไปอีก เสียงกรีดร้องดังขึ้นสลับเสียงเข็มขัดหนังฟาดกระทบผิวเนื้อ เมื่อความเจ็บปวดสาแกใจก็เรียกร้องหาสิ่งเติมเต็ม สะโพกกลมกลึงส่ายร่อนเรียกหาท่อนลำอย่างยั่วสายตาสร้างความกระสันซ่านสยิวจนร่างท้วมแทบจะอดใจไม่ไหวเร่งปลดเปลื้องพันธนาการให้พ้นทาง
"ได้เลย ผัวจะจัดให้จนเมียต้องร้องขอชีวิต เอาให้หายร่านไปเลย...อ๊า" ไตรทศพูดไปพลางถอดกางเกงของตัวเองออกด้วยความรวดเร็ว มือหนาหยาบกร้านกำรอบท่อนเนื้อขนาดเขื่อง เส้นเลือดปูดโปนรอบๆ ลำ มีปุ่มอยู่หกเจ็ดปุ่มอยู่รอบๆ ปลายหัวหยัก ชักรูดจนท่อนเนื้อแข็งขืน แล้วจัดการนำพาท่อนเนื้อนั้นทะลวงเข้าไปเติมเต็มพรวดเดียวสุดลำโคน
สวบ!!!
"อู้ววววว...ต้องแบบนั้น ถึงใจเมียสุดๆ ไปเลยผัวขา...กระแทกเข้ามาแรงๆ เลยผัวขา...อ๊ะ...อ๊า...ซี๊ดดด...เสียวร่องมาก เน้นๆ เลย...อ๊า...อูยยยย...เสียวมากผัวขา" เสียงร้องครวญครางดังประสานเสียงเนื้อกระทบเนื้อด้วยจังหวะหยาบโลนดังลั่นห้องครัวที่ทั้งคู่ต้องการเปลี่ยนบรรยากาศ โดยถือโอกาสที่ปลาดาวกับปลาทูไปนอนค้างคืนบ้านยาย แต่ทั้งคู่คงหลงลืมหรืออาจจะไม่สนใจเลยก็ได้ว่ายังมีนาวอยู่ที่บ้านอีกคน และห้องนอนของนาวก็อยู่ติดกับห้องครัว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนตลอดระยะเวลาหกปีที่นาวอยู่บ้านหลังนี้
สองมือเล็กยกขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง นั่งชันเข่าชิดติดกำแพงที่มุมหนึ่งของห้อง น้ำใสไหลรินออกจากดวงตาคู่งาม ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฟาดจากวัตถุชนิดหนึ่งลงบนผิวเนื้อ ร่างเล็กเป็นอันต้องสะดุ้งตัวด้วยความกลัวไปทุกครั้ง ทำไมพ่อต้องทำร้ายรัศมี ทำไมรัศมีถึงร่ำร้องให้พ่อของเขากระทำการอันป่าเถื่อน แต่เสียงกรีดร้องของความเจ็บปวดนั้นทำไมถึงระคนไปด้วยความพึงพอใจ หลายครั้งที่เธอเห็นรอยช้ำแดงบนตัวของรัศมีภายใต้ร่มผ้า และรอยช้ำพวกนี้แทบจะไม่เคยจางหายเพราะจะมีรอยใหม่เกิดขึ้นมาเรื่อยๆ และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอจำฝังใจว่า SEX เป็นเรื่องความรุนแรง น่ากลัว
"เมื่อวานนาวบอกว่ามีอะไรจะคุยกับพ่อ" ไตรทศเอ่ยถามนาวขณะกำลังรับประทานอาหารเช้าก่อนออกไปทำงานกับรัศมี ปลาดาว ปลาทู และนาวก็เตรียมไปโรงเรียน
"คือ...คือนาวสอบติดมหาลัย.....ที่กรุงเทพฯ นาวก็....." นาวตอบออกไปอย่างอึกอัก เพราะกลัวว่าจะถูกห้ามไม่ให้ไป แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิด ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบรัศมีก็เอ่ยแทรกขึ้นมา
"จะไปเรียนทำไปกรุงเทพกรุงเทิบ เดี๋ยวได้ใจแตกพอดี ไปอยู่นู่นไหนจะค่าหอ ค่านู่นค่านี่สารพัด สิ้นเปลือง เรียนมันแถวนี้ก็พอ" รัศมีบอกอย่างไม่สบอารมณ์
"ใช่ค่ะ ถ้าไปแล้วใครจะซักผ้า รีดผ้าให้ดาว ดาวทำไม่ได้นะแม่ เดี๋ยวมือดาวด้านหมด" ปลาดาวเห็นด้วยกับคนเป็นแม่
"ของทูด้วย" ปลาทูเอ่ยขึ้นอีกคน
"นาวนั่งรถเมล์ไปกลับก็ได้นะคะ ถึงจะนั่งหลายต่อหน่อย แต่นาวไหวค่ะ แล้วมหาลัยที่นาวสอบได้ก็มีทุนการศึกษาให้ นาวจะไม่รบกวนเงินของน้ารัศมีกับพ่อเลย" นาวขอร้องอ้อนวอน
"ยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วย แกต้องเรียนที่นี่" รัศมียืนกรานเสียงแข็ง
"พ่อว่านาวเรียนราชภัฏก็ดีนะ ใกล้บ้านไม่ต้องเดินทางให้เหนื่อยด้วย ตามนี้นะนาวพ่อไปส่งของก่อน ปลาดาว ปลาทูอิ่มหรือยังพ่อจะได้ไปส่งที่โรงเรียนก่อน" ไตรทศตัดบทก่อนจะลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร
"เดี๋ยวแฟนดาวมารับ ลุงกับแม่ไปก่อนเลย"
"ทูไปกับพ่อ"
"เก็บล้างด้วยนะก่อนไปโรงเรียน" รัศมีหันมาสั่งนาวก่อนจะเดินตามไตรทศกับปลาทูไป
"ตื่นๆ นะ อย่าฝันเลยว่าจะได้โบยบินออกไปอย่างใจนึก" ปลาดาวตบมือสองสามทีเรียกสตินาวที่นั่งซึมนิ่ง เบ้ปากใส่ มองอย่างสมน้ำหน้าก่อนจะเดินออกไป
"อึก...ฮืออออออ" ทันทีที่ทุกคนออกไปกันหมด ความอัดอั้นที่มีก็ระเบิดออกมา นาวฟุบหน้ากับแขนทั้งสองข้างบนโต๊ะ ปลดปล่อยห้วงอารมณ์ทุกสิ่งอย่างระบายออกมาผ่านน้ำตา เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้
1 เดือนต่อมา
"แม่ อีนาวมันหนีไปแล้ว" เสียงปลาดาวตะโกนเรียกคนเป็นแม่ลั่นบ้าน เมื่อตื่นเช้ามาแล้วไม่มีอาหารบนโต๊ะอย่างเคยจึงเดินมาหานาวที่ห้อง ตั้งใจจะด่ากราดที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาหุงหาอาหารเตรียมไว้ให้กับทุกคน แต่ก็เจอเพียงความว่างเปล่า มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่วางทิ้งไว้
"ดูนังลูกไม่รักดีของทศมันทำ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ อีนังเนรคุณ" รัศมีโยนแผ่นกระดาษใส่หน้าไตรทศด้วยความกราดเกรี้ยวเมื่ออ่านข้อความของนาวจบ
"ดาวว่ามันต้องหนีตามผู้ชายไปแน่ๆ เลยแม่"
"นาวไม่ใช่คนอย่างนั้นดาวก็รู้ ผมว่าปล่อยดาวไปเถอะ เดี๋ยวไม่มีเงินก็กลับมาเอง" ไตรทศว่าเพราะรู้นิสัยของลูกสาวดี ถ้าเป็นปลาดาวที่หายไป แล้วบอกว่าหนีตามผู้ชายไปยังจะน่าเชื่อกว่า ก่อนจะลุกเดินขึ้นห้องนอนไม่อยากจะรับฟังอะไรอีกแล้ว ด้วยรู้ดีว่าตนเองไม่เคยดูแลลูก ไม่เคยปกป้องลูก ทั้งที่ในความเป็นจริงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่เขาจะไปตามตัวนาวกลับมา การที่หนีไปอาจจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับนาวก็ได้
"ทศ!!! ทศจะนิ่งแบบนี้ไม่ได้นะ ทศต้องไปตามนังนาวกับมา ทศ!!" รัศมีตะโกนลั่นบ้านที่คนเป็นสามีทำนิ่งเฉย ไม่ได้ดั่งใจเธอ
"แม่!! แล้วต่อไปใครจะหุงข้าว ทำกับข้าว ไหนจะงานบ้าน ซักผ้า รีดผ้าอีก" ปลาดาวโวยวายขึ้นมาอีก
"โอ๊ย!!! ยัยดาวแกอย่าพึ่งพูดอะไรมากได้ไหม ทศ! เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง" รัศมีตวาดลูกสาวอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ก่อนจะเดินกระทืบเท้าปึงปังตามไตรทศไป
"นาว...นาว" เสียงหวานเอ่ยเรียก แต่เหมือนคนที่ถูกเรียกสติจะหลุดลอยไปสู่โลกอันโหดร้ายอีกแล้ว เพราะดวงตาคู่งามมีน้ำใสไหลรินออกมา มือบางจับไหล่คนเป็นเพื่อนเขย่าเบาๆ เพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา
"หะ...ห้ะ...อีฟมีอะไร" นาวยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มนวลทั้งสองข้างอย่างลวกๆ อีฟเดินมานั่งตรงข้าม มองหน้าเพื่อน
"นาวคิดเรื่องที่ผ่านมาอีกแล้วใช่ไหม อีฟบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปคิด นาวก้าวเท้าออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว เริ่มต้นใหม่ได้แล้วนาว" อีฟยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาให้นาวอย่างเบามือ
"พออยู่คนเดียวมันก็อดคิดไม่ได้"
"เมื่อไหร่กันนะที่นาวจะมีความสุขจริงๆ กับเขาสักที"
"อีฟไงที่ทำให้นาวมีความสุขอย่างทุกวันนี้ ถ้าไม่มีอีฟนาวคงไม่กล้าที่จะก้าวเท้าออกมาจากบ้านหลังนั้น ขอบคุณนะ" นาวเอ่ยอย่างรู้สึกขอบคุณอีฟจากใจจริง เพราะอีฟคือคนที่พูดให้เธอกล้าที่จะเดินออกมาจากโลกอันโหดร้าย
อีฟคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของนาว เรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ ม.1 อีฟรับรู้เรื่องราวชีวิตของนาวมาตลอด เช่นเดียวกับนาวที่รู้เรื่องราวชีวิตของอีฟที่มีแม่เลี้ยงเหมือนกัน แต่แม่เลี้ยงของอีฟไม่เหมือนรัศมี เธอรักและดูแลอีฟอย่างดี แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ไม่ได้สวยหรูไปทั้งหมด เพราะแม่เลี้ยงกับพี่ชายของเธอลักลอบมีความสัมพันธ์กัน อีฟได้บังเอิญรับรู้ และต้องการที่จะออกมาจากความสัมพันธ์ทับซ้อนนี้ ทั้งคู่สอบติดมหาวิทยาลัย ได้ทุนการศึกษาเหมือนกัน จึงตัดสินใจจับมือกันเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อมาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยของรัฐแห่งนี้
"นาวขอบคุณอีฟรอบที่ล้านแล้วมั่งตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้วนะ เพราะต่อจากนี้ไปชีวิตของเราสองคนจะมีแต่ดีขึ้น พร้อมจะฟังข่าวดียัง"
"พร้อมแล้ว" นาวพยักหน้าหงึกหงักด้วยความใคร่รู้
"บริษัทโมเดลลิ่งที่เราไปยื่นใบสมัครไว้ติดต่อกลับมาแล้วนะ พรุ่งนี้เขาให้เราสองคนเข้าไปแคสติ้ง" อีฟฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
"ข่าวดีสุดๆ ถ้าได้งานนี้นาวจะได้มีเงินมาช่วยอีฟจ่ายค่าห้องสักที ทุกวันนี้นาวเหมือนตัวภาระของอีฟเลย"
"พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกละ นาวต้องคิดถึงแต่วันข้างหน้าสิ ทำหน้าสวยๆ เข้าไว้ ว่าแล้วก็ไปเซเว่นซื้อที่มาร์คหน้ากันดีกว่า พรุ่งนี้หน้าจะได้เด้งๆ" อีฟดึงมือนาวให้ลุกขึ้นตามเธอมา จับจูงมือกันออกไปเดินตามล่าฝัน ฝันที่อยากมีชีวิตที่ดีงาม สดใส ไม่ขุ่นหมองเหมือนน้ำครำอย่างที่ผ่านมา
"ขอบคุงฮับพี่พาฝังคงฉวย" มาวินในวัยสามขวบหอมแก้มนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของพี่สาว เมื่อพี่สาวช่วยสวมใส่ถุงเท้าให้ตนเองเสร็จ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วจุ๊บปากของพี่สาวไปอีกที ซึ่งเป็นการกระทำที่ทุกคนในครอบครัวคุ้นชินเมื่อพาฝันทำอะไรให้มาวิน หรือต้องการออดอ้อนร้องขอให้พาฝันทำอะไรให้"มาวินรอพี่ใส่ถุงเท้าก่อนอย่าพึ่งไป เดี๋ยวล้ม" พาฝันในวัยเจ็ดขวบบอกน้องชายด้วยความเป็นห่วง ความเป็นห่วงที่มีให้น้องชายตลอดเวลา ไม่ว่ามาวินจะทำอะไร เล่นอะไร พาฝันก็จะคอยดูไม่ห่างด้วยกลัวว่าน้องชายจะได้รับบาดเจ็บ และไม่ยอมให้ใครมารังแกน้องชายตนเองเป็นอันขาด อย่างวันที่มาวินไปโรงเรียนวันแรก แล้วมีรุ่นพี่ผลักจนล่ม พาฝันก็จัดการเด็กคนนั้นจนร้องไห้ไปฟ้องคุณครู"มาวิงไปก่องได้ฮับ พี่พาฝังไม่ต้องเปงห่วง" มาวินบอกคนเป็นพี่ ก่อนจะวิ่งกระโดดลงไปในบ่อบอลหลากสีของสวนสนุกภายในห้างสรรพสินค้า"ปุณณ์ไปซื้อน้ำให้พาฝันกับมาวินก่อน ของนาวเป็นนมปั่นเหมือนเดิมนะ ช่วงนี้งดมัจฉะลาเต้ไปก่อนนะครับ" ปุณณ์เอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใยคุณแม่ที่มีอายุครรภ์สามสิบหกสัปดาห์ใกล้คลอดเต็มที ขณะที่นาวจับจ้องไปที่ลูกน้อยทั้งสองด้วยความปลาบปลื้มที่พี่น้องรักและดูแ
งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของปุณณ์กับนาวถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูระดับห้าดาวอย่าง ไลลาลิณ ริเวอร์ไซด์ แบงคอก โฮเต็ล โรงแรมของเดย์ที่ตอนนี้อยู่ภายใต้ความดูแลของอธิ ลูกชายคนเล็กของแทนไท ซึ่งใช้เป็นสถานที่จัดงานสำคัญของครอบครับแทบทุกงานห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ที่จุคนได้ถึงห้าพันคนถูกเนรมิตให้เป็นเมืองน้ำแข็งในธีมงานแต่ง Frozen งานตกแต่งที่เน้นสีโทนเย็นคือเงิน ขาว ฟ้า น้ำเงิน ม่วง ซึ่งเป็นสีของท้องฟ้าและบรรยากาศเหมือนกับฤดูหนาวยามค่ำคืนบวกเข้ากับกลิตเตอร์ที่ส่องแสงวูบวาบวิบวับ ดูน่ารักเหมือนกับเกล็ดน้ำแข็งและดวงดาวผสมผสานกัน ส่วนโต๊ะอาหารเน้นโทนสีอ่อน โดยใช้สีฟ้าขาวเป็นหลัก ภาชนะใช้เป็นเครื่องแก้ว ส่วนพวกช้อนส้อมเป็นเครื่องเงิน ส่วนเค้กเป็นเค้กขนาดใหญ่จำนวนเก้าชั้นสรรสร้างให้เป็นปราสาทน้ำแข็ง ประดับของตกแต่งสไตล์เกล็ดน้ำแข็งเพื่อให้เข้ากับธีม ธีมงานที่เอาใจพาฝัน ลูกสาวคนเก่งของพ่อปุณณ์ แม่นาว เจ้าบ่าวเจ้าสาวของงานในค่ำคืนนี้ในคำคืนสุดแสนพิเศษเจ้าสาวแสนสวยอยู่ในชุดเดรสกรุยกรายทรงหางปลาตัดต่อช่วงอกถึงคอแบบ illusion ในโทนสีฟ้าโดยเน้นดีเทลที่คริสตัลสวารอฟสกี้เปล่งประกายระยิบระยับทั้งชุดอย่างประณีตเพื่
ระหว่างรอเวลาที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อทำพิธีสงฆ์ และจะต่อด้วยพิธีหลั่งน้ำพระพุทธมนต์และประสาทพร ทุกคนก็ต่างพักผ่อนกันตามอัธยาศัย บ้างก็พูดคุย บ้างก็ดื่มน้ำ บ้างก็รับประทานของว่าง อาหาร โดยมีอาหารจากโรงแรมห้าดาวที่จัดเตรียมไว้สำหรับทุกคนให้ได้รองท้องระหว่างรอเวลาตามกำหนดการ โดยที่จัดให้มีพิธีสงฆ์ในช่วงเวลาเพล เพื่อความสะดวกของทุกคนมาวินเป็นที่สนใจจากญาติๆ เป็นพิเศษ ที่ต่างเข้ามาเชยชม หยอกล้อ เพราะเป็นน้องเล็กสุด แล้วมาวินยังเป็นเด็กอารมณ์ดี ยิ้มแย้มให้กับทุกคน อีกทั้งยังจ้ำม่ำช่างเจรจา ส่วนพาฝันก็ยังคงเกาะติดฟลินต์ไม่ห่าง ร้องขอให้คนตัวโตอุ้มตลอดเวลา แม้แต่ตอนนี้ที่ตนต้องเข้าไปเปลี่ยนชุดก็ยังต้องให้ฟลินต์อยู่ใกล้ๆ ด้วยส่วนแทนรัก แทนคุณ ก็ชอบดูนั่นดูนี่ ตื่นตาตื่นใจไปกับทุกสิ่งทุกอย่าง วิ่งเล่นไปถ้วนทั่วบริเวณตามนิสัยเด็กอยากรู้อยากเห็น อยากจับอยากทดลองไปเสียทุกอย่าง โดยมีบอดี้การ์ดสามคนที่อยู่ในชุดเสื้อผ้ามันแขนสั้นกับโจงกระเบนสีน้ำตาลทองมีผ้าคาดเอวสีเดียวกับโจงกระเบนเพื่อให้เข้ากับงาน หากให้ใส่สูทชุดดำก็จะดูถมึงทึงเกินไป ชาวบ้านจะเกรงกลัวเสียเปล่าๆ ทั้งสามคอยตามติดดูแล
นาวมาอยู่ที่บ้านสวนเมืองกาญก่อนสามวัน ด้วยวิไลถือเคล็ดคือก่อนแต่งงานสามวัน เจ้าบ่าวและเจ้าสาวไม่ควรเจอกันเพราะจะทำให้ชีวิตคู่มีอุปสรรค ซึ่งทุกคนก็พร้อมเข้าใจยกเว้นเพียงคนเดียวนั่นก็คือว่าที่เจ้าบ่าว ที่ต้องห่างทั้งลูก ทั้งว่าที่เจ้าสาว เพราะไม่เคยต้องห่างกันข้ามวันข้ามคืนมาก่อนนับตั้งแต่นาวย้ายเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ทำเอาลูกสาวอย่างพาฝันว่าพ่องอแงเป็นเด็กน้อยบ้านกลางสวนของนาวหลังนี้ถูกปรับปรุง รีโนเวทใหม่ทั้งหมดจนแทบไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิม จากบ้านครึ่งไม้ครึ่งปูนโดยชั้นบนเป็นพนังไม้ส่วนชั้นล่างเป็นโครงสร้างปูนที่มีอายุมากกว่าสามสิบปี นับตั้งแต่งานศพของวิภาปุณณ์กับนาวกับปรับปรุงบ้านหลังนี้มาเรื่อยๆ แต่ยังคงโครงสร้างเดิมเอาไว้ แต่ทำการปรับเปลี่ยนดีไซน์ตัวบ้านให้ทันสมัยยิ่งขึ้น โดยส่วนของชั้นบนถูกเปลี่ยนให้เป็นผนังไม้แนวนอนโทนสีเทา พร้อมด้วยหลังคาเพิงหมาแหงนที่มีกันสาดอยู่ด้านหน้า พร้อมระแนงเหล็กดีไซน์สวยงามเป็นจุดดึงสายตา การตกแต่งภายในเต็มไปด้วยบรรยากาศหรูหรา ด้วยพนังโทนสีเทาและขาว พร้อมด้วยพื้นหินอ่อนสุดหรู พื้นที่ใช้สอยภายในถูกออกแบบใหม่ให้มีความโปร่งโล่งมากขึ้น ทำให้อากาศถ่ายเ
"ถึงไทยแล้วโทรหาผมด้วยนะครับ" ฟลินต์บอกคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่กอดรัดลำคอแกร่ง พร้อมทั้งซบใบหน้ากับบ่ากว้างซึ่งเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ที่ออกจากคอนโดมิเนียม มายังท่าอากาศยานนานาชาติมาเก๊า"ฟลินต์ไปส่งพาฝันที่ไทยไม่ได้เหรอ " น้ำเสียงของพาฝันเศร้าเบาแผ่วไร้ชีวิตชีวา"วันแต่งงานคุณพ่อคุณแม่ของคุณหนูเราก็ได้เจอกันอีกไงครับ" ความจริงตัวเขาเองก็อยากอยู่ใกล้คุณหนูของเขา อยากทำหน้าที่บอดี้การ์ดดูแลเจ้านายตัวน้อย ยิ่งตลอดระยะเวลาเจ็ดวันที่อยู่มาเก๊าก็ยิ่งทำให้เขาไม่อยากอยู่ห่างจากพาฝันเลย เรียกได้ว่ามาทำให้เขาหลงใหลในความน่ารักน่าเอ็นดู ช่างออดอ้อน แล้วก็ต้องจากกันให้เขาคิดถึงเหมือนครั้งที่เดินทางมาที่นี่ครั้งแรก แต่ด้วยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบทำให้เขาต้องทำใจและทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุดให้สมกับความไว้วางใจของเจ้านายทั้งหลาย"นะฟลินต์นะ ไปส่งพาฝันที่ไทยนะ" พาฝันยังคงออดอ้อน"ผมมีเรียนน่ะสิครับ""ยังไงก็ไม่ได้สินะ""คุณหนูก็วีดีโอคอลหาผมได้ทุกวันเหมือนเดิมไงครับ เราก็ได้เห็นหน้ากันทุกวัน""แต่กอดแบบนี้ไม่ได้ไง" พาฝันโอบกระชับแขนเล็กแน่นขึ้นไปอีก"ถ้างั้นเรามากอดกันแน่นๆ เลยนะครับ" ฟลินต์กระชับว
"พาฝันอยากไปทำงานกับฟลินต์ด้วยค่ะคุณพ่อ" หลังจากถ่ายภาพพรีเวดดิ้งเซตของวันแรกเสร็จ เมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมที่พัก ฟลินต์ขอตัวกลับห้องไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้าไปทำงานที่กาสิโนทันที ส่วนสองพี่น้องฝาแฝด แทนรัก แทนคุณ หลังจากอาบน้ำเสร็จก็หลับไปแทบจะในทันที เพราะต่างสะลึมสะลือมาตั้งแต่ระหว่างทางที่นั่งรถกลับมา พาฝันออดอ้อนคนเป็นพ่อร้องขออยากตามฟลินต์ไปทำงานที่กาสิโนด้วย"กาสิโนเป็นสถานที่ที่เด็กน้อยอยากพาฝันไม่ควรเข้าไป พาฝันเข้าใจไหมครับ" ปุณณ์เอ่ยกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"พาฝันเข้าใจค่ะ แต่พาฝันก็ยังอยากไปอยู่ดี ฟลินต์ปกป้องพาฝันได้ คุณพ่อให้พาฝันไปกับฟลินต์ไม่ได้เหรอคะ""ไม่ได้ครับ" ปุณณ์ตอบลูกสาวด้วยน้ำเสียงเน้นหนัก เช่นเดียวกับสีหน้าที่จริงจังเน้นย้ำคำพูดตนเองทำเอาพาฝันหน้าจ๋อย แววตาหม่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด"แต่พาฝันอยากไปนี่คะคุณพ่อ พาฝันอยากอยู่กับฟลินต์ตลอดเวลาที่พาฝันอยู่ที่นี่ ตอนนี้ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ก็เท่ากับว่าพาฝันจะเหลือเวลาอีกแค่ห้าวัน พอพาฝันกลับบ้านก็อีกตั้งสามเดือน กว่าจะถึงงานแต่งงานของคุณพ่อคุณแม่ พาฝันถึงจะได้เจอฟลินต์อีก หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่







