36

หน้าที่ใหม่

(18+)

          หลังจากชยางกูรนั่งคุกเข่าสำนึกผิดต่อหน้าว่าที่พ่อตาประมาณห้านาทีเห็นจะได้ ปรีชาจึงให้เขาลุกขึ้น อัญญาจึงเชิญพ่อกับแฟนหนุ่มเข้ามาในบ้าน

          พ่อปรีชาได้เจอกับรัญญาก็หลั่งน้ำตาอีกรอบ ส่วนรัญญาก็ดีใจที่ได้เจอพ่ออีกครั้ง อัญญาจำต้องปลุกยายให้ตื่นกลางดึก เพราะอดีตลูกเขยมาเยี่ยม

          ยายหอมดีใจมาก โผเข้ากอดปรีชา เพราะยายหอมเองก็รู้สึกผิดต่อเขา เป็นเพราะลูกสาวตัวเองที่อยากเลิกกับปรีชา ยายหอมไม่ได้อยากให้ครอบครัวของลูกสาวแตกแยก

          ชยางกูรแปลกใจที่ทุกคนต้อนรับปรีชาเป็นอย่างดี ผิดกับตอนที่แม่ของอัญญามา ทุกคนไม่ดีใจขนาดนี้ นึกแล้วก็เห็นใจน้ากัญญา ป่านนี้เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

          “คุณฌอน พ่อหนุ่ม ฌอน!” ยายหอมเรียกชยางกูรที่เอาแต่เหม่อลอยจนไม่ได้ยินเสียงใครเลย

          “ครับ! ครับคุณยาย” จนสะดุ้งตื่น

          “ไง...ฉันอุตส่าห์เอ็นดูคุณ ไม่คิดว่าจะกล้าพาหลานฉันชิงสุกก่อนห่าม” ยายหอมคงรู้เรื่องนี้จากปากปรีชา

          “ผมขอโทษครับที่ทำให้น้องเสียหาย ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างนะครับคุณยายคุณพ่อ”

          “ผมยังไม่กล้ายกยัยอันให้ผู้ชายคนนี้หรอกครับคุณแม่ แม้จะเจอกันแค่ครั้งเดียว แต่ก็พอจะรู้ว่าเขาอารมณ์รุนแรง ใช้อารมณ์ ไม่ยับยั้งชั่งใจ ไม่มีเหตุผล”

          “คุณพ่อครับ คือตอนนั้นผมหึงมากไปหน่อย ต่อไปผมจะปรับปรุงตัวเองครับ” ชายหนุ่มลุกจากโซฟาตัวใหม่ ที่เขานั่นแหละจัดการซื้อมาให้ใหม่ คุกเข่าต่อหน้าผู้ใหญ่อีกรอบ

          “พ่อคะ ที่จริงคุณฌอนเขาไม่เคยตบตีอันเลยนะคะ ครั้งนี้เขาคงขาดสติไปนิดนึง” อัญญาช่วยแก้ตัวให้กับแฟนหนุ่ม

          “ไม่รู้ล่ะ ยังไงพ่อก็อยากให้ลูกดูเขาไปก่อน อย่าพึ่งวู่วามแต่งงาน”

          “งั้นยายก็เห็นด้วยกับพ่อชา”

          “ไม่ให้ผมแต่งงานกับน้องเหรอครับ ผมยินดียกขันหมากมาสู่ขอน้องพรุ่งนี้ก็ได้นะครับ”

          “ไม่ต้องรีบ ดูกันไปยาว ๆ” พ่อปรีชายื่นคำขาด ทำเอาชยางกูรกับอัญญาไม่กล้าเอ่ยอะไรต่อเลย

          “อืม...ว่าแต่พ่อชา ตอนนี้ทำอะไรอยู่ล่ะ”

          คนไม่ได้เจอหน้ากันพูดคุยถามไถ่กันนานพอสมควร จึงได้รู้ว่าปรีชาย้ายไปอยู่ที่นครนายก เขาแต่งงานใหม่แต่ไม่มีลูก ภรรยาเสียชีวิตเกือบจะครบปีแล้ว เขาได้รับมรดกจากภรรยาเป็นรีสอร์ตเล็ก ๆ ใกล้ลำธาร ทว่าตอนนี้กำลังจะกลายเป็นรีสอร์ตร้างเพราะแทบจะไม่มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนไปเยี่ยมชม ส่วนตัวปรีชาก็ไม่เชี่ยวชาญงานด้านบริหารสักเท่าไหร่ มีแต่ภรรยาที่เป็นคนจัดการตอนยังมีชีวิตอยู่

          ที่เขามาวันนี้ไม่ใช่แค่มาเยี่ยมลูก เขาอยากให้อัญญาไปบริหารงานช่วยเขา เพราะตัวเองก็ป่วยออด ๆ แอด ๆ สามวันดีสี่วันไข้ ไม่อยากปล่อยขายให้คนอื่น เห็นว่าลูกสาวจบด้านนี้ก็น่าจะมีความรู้เข้าไปบริหารให้รีสอร์ตกลับมาฟื้นตัวอีกครั้ง

          “อันสนใจไปอยู่กับพ่อมั้ยลูก” ปรีชาถามย้ำอีกครั้ง

          อัญญามองหน้าทุกคนที่รอฟังคำตอบจากเธออย่างใจจดใจจ่อ โดยเฉพาะชยางกูร เขาไม่อยากห่างกับเธอ แต่ถ้ามันเป็นโอกาสที่จะทำให้เธอเติบโตขึ้นเขาก็พร้อมสนับสนุนเต็มที่

          “เอ่อคือ...อันสนใจแค่เรื่องทำอาหาร ไม่ค่อยถนัดงานบริหารเลยค่ะพ่อ คิดว่า...”

          “คุณปรึกษาผมได้นะ อย่าลืมสิ แฟนคุณเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงนะ” เขากระซิบบอกเธอ

          “แต่อัน...”

          “ถ้าคุณคิดถึงผม เดี๋ยวผมจะหาเวลาไปหาบ่อย ๆ” เขาทึกทักว่าเธอไม่อยากไปเพราะตัวเอง

          “บ้า ใครคิดถึงเรื่องนี้กัน”

          “ไม่คิดถึงผมเหรอ”

          “อะแฮ่ม...” ยายหอมทำเสียงกระแอม ทนฟังหนุ่มสาวแอบจีบกันไม่ได้

          “ยายว่าอันควรไปนะลูก ไม่เก่งก็เรียนรู้ได้ เอาสิ่งที่หลานถนัดนั่นแหละไปปรับใช้ ถ้าหลานไปยายก็จะไปด้วย เราย้ายไปที่นั่นกันหมดเลย”

          “ดีเลยครับคุณแม่ ผมจะให้รัญญ์ไปทำบัญชีช่วยอัญญา”

          “ยายก็จะไปกับหนูเหรอจ๊ะ”

          “ไปสิ ยายรู้ว่าหลานห่วงยายกับยัยรัญญ์”

          “งั้นก็ได้ค่ะพ่อ พวกเราจะไปกับพ่อ สามคนพ่อคงเลี้ยงไหวนะคะ”

          “สบายมากลูก” ปรีชายิ้มหวานดีใจและโล่งใจที่ลูกสาวยอมช่วย

          “ขับรถกลับดี ๆ นะคะ ทีหลังถ้ามีเวลาไม่มากก็ไม่ต้องขับรถมาไกลขนาดนี้นะคะ” อัญญามาส่งแฟนหนุ่มหน้าบ้านหลังจากส่งพ่อขึ้นรถกลับที่พักแล้ว

          เขายื่นมือไปจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นมาจับอย่างถนุถนอม

          “ผมคิดถึงคุณนี่ ไม่น่าเชื่อเพียงแค่วันเดียวแฟนของผมจะได้ขึ้นเป็นจีเอ็มซะแล้ว”

          “อย่าพูดเว่อร์สิคะ จีเอ็มอะไรกัน”

          “ถึงจะเป็นรีสอร์ตเล็ก ๆ แต่ถ้าบริหารจัดการให้ดี ไม่แน่นะผลประกอบการอาจจะดีกว่าผมก็ได้”

          “อันคงต้องปรึกษาคุณแล้ว”

          “ได้เสมอ แต่ผมคงต้องคิดค่าตอบแทนหน่อยนะ”

          “ขี้เหนียว กับแฟนก็คิดเหรอคะ”

          “ไม่ได้จะคิดเป็นเงินตรา แต่...” เขาไม่พูดต่อเพียงแต่ส่งสายตาเจ้าเล่ห์เป็นนัยแทน ซึ่งเธอก็เข้าใจในทันที

          “ถ้าเรื่องนี้ไม่มีปัญหาค่ะ เพราะอันก็ชอบ...” อัญญาตอบกลับเขาด้วยสายตาเซ็กซี่เย้ายวนกวนต่อมกามารมณ์สั่นเช่นกัน “ชอบคุณเหมือนกัน”

          “ฮึ ๆ” เขาฉีกยิ้มอย่างพอใจที่เธอทันเขา “เอาไว้ผมจะไปหาทุกวันนะครับ ไปรับค่าตอบแทน”

          “ถ้าจะขนาดนั้นก็ลาออกมาอยู่ด้วยกันเถอะค่ะ”

          “ได้สิ ออกพรุ่งนี้ยังได้เลย” หญิงสาวแค่พูดเล่นแต่ดูแววตาของชายหนุ่มท่าจะเอาจริง

          “ไม่ได้ค่ะ อันแค่พูดเล่น ตำแหน่งคุณคิดจะลาออกก็ออกได้ง่าย ๆ รึไงคะ คุณอยู่ที่นั่นล่ะดีแล้ว”

          “แต่ผมอยากมีครอบครัวแล้ว ผมจริงจังนะ”

          “อย่าพึ่งพูดไปไกลขนาดนั้นเลยค่ะ ให้กาลเวลาและระยะทางพิสูจน์ดีกว่า บางทีห่างกันไปคุณฌอนอาจจะหมดรักอันไปเองก็ได้นะคะ”

          “ไม่มีวัน แฟนผมน่ารักขนาดนี้ มีแต่จะคิดถึงทุกวันน่ะสิ”

          “ปากหวาน”

          “ไม่ปฏิเสธครับ วันนี้หวานกว่าทุกวันด้วยนะชิมดูมั้ย” ชายหนุ่มทำปากจู๋ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แฟนสาว อัญญาจึงสู้กลับด้วยการจุ๊บตอบไปหนึ่งที

          “ไม่เห็นจะหวานเลย ขี้โม้”

          “ทำแค่นี้จะไปรับรสอะไร” ชยางกูรกำลังจะโน้มหน้าก้มจูบอัญญา ทว่าหญิงสาวยกมือดันอกของเขาออกห่างพลางมองเข้าไปในบ้าน กลัวยายกับน้องสาวจะแอบดู

          “หยุดเลยนะคะ เดี๋ยวยายมาเห็น”

          ชายหนุ่มยอมเธอด้วยสีหน้าผิดหวัง “โอเคครับ งั้นผมกลับนะ ฝันดีครับที่รัก”

          “ฝันดีค่ะ” อัญญาโบกมือลา

          ชยางกูรเข้าไปในรถทำท่าทีหาของบางอย่าง นานหลายวินาทีจนอัญญาที่รอให้รถเคลื่อนตัวไปสงสัยทำไมเขาไม่ขับออกไปเสียที

          ทันใดนั้นเขาจึงลดกระจกรถลง

          “ผมหาโทรศัพท์ไม่เจอ คุณช่วยผมหาหน่อยได้มั้ย”

          “คุณนี่จริง ๆ เลย” บ่นแต่ก็เปิดประตูรถเข้าไปหาช่วย “หาดีแล้วเหรอคะ”

          “ดีแล้ว ไม่รู้มันไปอยู่ไหน” ชายหนุ่มทำท่าก้มหาตามซอกตามมุม

          “เดี๋ยวอันขึ้นไปเอาโทรศัพท์โทรหาให้ รอแป๊บหนึ่งน...” หญิงสาวกำลังจะเอื้อมมือเปิดประตู ทันใดนั้นชายหนุ่มกลับดึงร่างเธอเอาไว้

          “เดี๋ยวก่อน” เขายกสมาร์ตโฟนขึ้น “มันไม่ได้หายไปไหนหรอก” ฉีกยิ้มกรุ้มกริ่มแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์จอมวางแผน

          “คุณหลอกอัน”

          หมับ..จุ๊บ...ชายหนุ่มไม่ตอบ รีบดึงหญิงสาวเข้ามาแนบชิดพร้อมกับใช้ปากจูบแผ่วเบา

          “ทำไงได้ขับรถมาตั้งไกล ได้จูบสักสิบนาทีก็ยังดี” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาชวนคล้อยตาม ซึ่งมันก็ได้ผลเธอไม่อาจปฏิเสธได้ อยู่ในรถคงไม่มีใครเห็น

          อัญญายิ้มหวานให้เขา มือหนึ่งข้างพลางลูบไล้ไปที่สันกรามคมอย่างยียวน ก่อนจะสัมผัสริมฝีปากหนาช้า ๆ ชายหนุ่มเม้มตอบรับการจูบของแฟนสาวอย่างชำนาญ พวกเขาค่อย ๆ ตักตวงความวาบหวามกันทีละนิด ๆ จนเมื่อถึงขีดจำกัดหนึ่งของร่างกายจูบแสนหวานเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดูดดื่มและลึกซึ้ง ปลายลิ้นตวัดกวัดแกว่งกันไปมา

          “อืม...” มีเสียงของความพอใจเบา ๆ ทั้งเขาและเธอเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน ประหนึ่งว่าจูบนี้ช่างเร้าใจเหลือเกิน

อยากจะถอดแล้วสอดใส่ตรงนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป แต่ก็ทำไม่ได้

          เมื่อมือหนาเริ่มซุกซนจะรุกล้ำเข้าไปใต้ร่มผ้า

          “อย่าค่ะ” อัญญารีบผละเขาออก “วันนี้ดึกมากแล้ว อันว่าคุณฌอนรีบกลับเถอะนะคะ” ไม่ใช่ว่าไม่อยากแต่ตอนนี้ตรงนี้คงไม่ใช่สถานที่เหมาะสมสักเท่าไหร่ที่จะทำกิจกรรมเริงรักกัน เธอจึงรีบบอกให้แฟนหนุ่มกลับ

          “โอเคครับ กลับก็กลับ แล้วเจอกันที่โรงแรมนะครับที่รัก” แม้จะทำหน้างอแต่ก็ยอมทำตามที่แฟนสาวขอร้อง

          ส่งชยางกูรกลับอัญญาก็เข้าบ้านนอนพักผ่อน ส่วนเรื่องลาออกเธอต้องกลับไปทำเรื่องลาออกล่วงหน้าอีกหนึ่งเดือน คงกลับไปกับพ่อตอนนี้ยังไม่ได้

ไม่อยากจะเชื่อว่าจู่ ๆ ชีวิตจะพลิกผันถึงเพียงนี้