38

คุณแพ้พนันฉันแล้ว

          อัญญานั่งเหม่อใจลอยที่ระเบียงห้องนั่งเล่นในที่พัก เสียงน้ำไหลเป็นธาร เสียงนกร้องเพลงเจื้อยแจ้ว เสียงลมพัดใบไม้ร่วงหล่น บรรยากาศดูสงบร่มรื่น ช่วงเวลาแบบนี้เธอต้องใจสงบ แต่ในใจกลับว้าวุ่นคิดถึงแต่เขา สามวันแล้วที่ติดต่อเขาไม่ได้

          “คนใจร้าย จะเลิกกับฉันจริง ๆ ใช่มั้ย ชยางกูรนายมันงี่เง่า” เธอพึมพำคนเดียว สายตาก็ยังไร้ความสุข ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเดิม

          “มานั่งเหม่ออะไรตรงนี้ลูกสาวแม่” กัญญาเดินถือแก้วกาแฟเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวข้าง ๆ “ดื่มกาแฟให้สดชื่นก่อนสิลูก” แม่ของเธอชงกาแฟมาให้

          “ขอบคุณค่ะแม่”

          “คิดถึงก็ไปตามเขาสิลูก” หญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างคนรู้ใจลูก เพราะสามวันมานี้เธอสังเกตเห็นว่าลูกสาวทำหน้าเศร้าตลอดเวลา

อัญญามองหน้าแม่อย่างเขิน ๆ “หนูจะง้อเขาทำไมคะ เขาไม่มีเหตุผลเองนี่คะ”

          “อันไม่รักเขาแล้วเหรอ?”

          “ไม่ค่ะ” คนปากแข็งเอ่ยไม่เต็มเสียง

          “ไม่อยากแต่งงานกับคุณฌอนเหรอ?” เจอคำถามนี้เธอนิ่งไปหลายวิ

          “ไม่...ค่ะ” ปฏิเสธอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก จนแม่ก็แอบยิ้ม

          “แต่แม่อยากได้คุณฌอนเป็นลูกเขยนะ”

          “ทำไมคะ แม่ยังไม่รู้จักเขาดี เขาน่ะเสือผู้หญิงของแท้เลยนะคะ”

          “แต่เขาก็เลือกหนู” คำพูดนี้ของแม่ทำเอาหญิงสาวไปไม่เป็นเลย “แม่ไม่ได้รู้จักนิสัยหรืออดีตของเขามากเท่าลูกหรอกนะ แต่แม่อยากให้ลูกรู้เอาไว้ ว่าแม่ได้ชีวิตใหม่นี้ก็เพราะเขา” อัญญาเลิกคิ้ว “ตอนอยู่ที่มาเลเซีย แม่เคยไปตรวจโรคพบว่าเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด ต้องได้รับการผ่าตัดเร็วที่สุด”

          “จริงเหรอคะ! ทำไมแม่ไม่เคยบอกหนูเลย แล้วต้องใช้เงินเท่าไหร่ หนูพอมีเงินเก็บ เอาเงินหนูไปได้นะคะแม่” อัญญาหน้าตาตื่นตกใจเมื่อได้ยินว่าแม่ป่วย

          “ใจเย็น ๆ ลูก ฟังแม่ให้จบก่อน...ตอนนี้แม่เข้ารับการผ่าตัดมาแล้ว ทุกอย่างผ่านไปด้วยความราบรื่นดี อันสบายใจได้”

          “จริงนะคะแม่”

          “จริงสิจ๊ะ เรื่องนี้ต้องขอบคุณ คุณฌอนเขานะ”

          “อย่าบอกนะคะว่าเขาเป็นคนจ่ายค่ารักษาให้แม่ทั้งหมด”

          “ใช่จ้ะ และไม่ใช่แค่ค่ารักษานะลูก เขายังหาหมอเก่ง ๆ มาดูแลเคสแม่เป็นพิเศษ คอยจัดการเรื่องที่อยู่อาศัยในช่วงหลังการผ่าตัด อีกทั้งเขายังจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลแม่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทั้งที่แม่ไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แต่เขาใส่ใจแม่ขนาดนี้ เพราะเขารักหนูมากนะอัน”

          อัญญาได้รู้ความจริงจากคำกล่าวของแม่ เธอก็อดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้แม้จะพยายามห้ามไม่ให้มันไหลแล้วก็ตาม เขาทำเรื่องนี้โดยที่ไม่เคยปริปากบอกเธอเลย

          “อยากทำอะไรก็ทำเลยนะอัน อย่ามัวแต่ตั้งแง่ใส่กัน เวลาไม่เคยรอใครนะลูก”

          “ค่ะแม่ งั้นหนูขอไปตามเขานะคะแม่” ตั้งสติได้เธอก็ลุกพรวดเข้าไปบอกแม่พลางกุมมือผู้เป็นแม่ไว้

          “ไปเถอะลูก ต้องง้อลูกเขยคนนี้มาให้ได้นะ แม่จะรอฟังข่าวดี” กัญญาเชียร์และให้กำลังใจลูกเต็มที่

          “ได้ค่ะแม่ หนูไปเก็บกระเป๋าก่อนนะคะ” พูดจบก็วิ่งแจ้นเข้าไปเก็บเสื้อผ้าไปง้อผู้ชายทันที ทีแรกกะจะให้เขากลับมาเอง พอรู้แบบนี้ก็ไม่อยากรีรออะไรแล้ว เผื่อเขาเปลี่ยนใจไปมีสาวอื่น เธอเองที่จะเสียใจที่สุด

         @ บ้านพักดาเลีย

          “ว่าไงนะแก คุณฌอนลาออกตั้งแต่เดือนที่แล้ว!” หญิงสาวเบิกตาโตเมื่อได้ยินข่าวของชยางกูรจากเพื่อนรัก เธอไปหาเขาที่โรงแรมมาแต่ไม่พบ พี่ที่ทำงานบอกว่าชยางกูรลาออกแล้ว เธอไม่เชื่อสนิทใจเลยเข้ามาถามนภัทรให้ชัวร์

          “ใช่ เขาทำเรื่องลาออกตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว คุณฌอนกะจะเซอร์ไพรส์แกเลยไม่ให้ฉันส่งข่าว”

          “เขาบอกว่าจะย้ายไปอยู่ใกล้กับคุณ ทีแรกผมก็ไม่ยอมให้เพื่อนผมออกนะครับ แต่เขาบอกว่าไปซื้อที่แถวรีสอร์ตคุณไว้แล้ว ได้ยินว่าจะสร้างเรือนหอแถวนั้น ไม่คิดว่าพวกคุณจะทะเลาะกัน” นภัทรเอ่ย

          “มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยค่ะ เขาไม่ยอมรับสายฉันเลย อ่านก็ไม่ตอบ ไม่รู้หายไปไหน เขาไม่ได้มาหาคุณธามม์หรือติดต่อเพื่อนในกลุ่มเลยเหรอคะ”

          “ไม่นะครับ ผมก็นึกว่าพวกคุณแฮปปี้กันดีเลยไม่ได้อะไร”

          “แล้วคุณฌอนจะไปอยู่ไหน หรือจะกลับบ้านคะ”

          “ไม่หรอกครับ ฌอนไม่กลับไปที่บ้านพ่อแม่บุญธรรมนานแล้ว เขาไม่อยากยุ่งกับญาติพี่น้องฝั่งนั้น เขาคงมีที่พักผ่อนของเขา”

          พอพูดถึงที่พักผ่อน อัญญาเลยนึกถึงสถานที่หนึ่งขึ้นมาได้

          “จริงสิ อันพอจะเดาได้แล้วค่ะว่าเขาไปไหน”

          “ที่ไหน?” พิ้งค์พราวถาม

          “ไม่ไกลจากที่นี่หรอก ยังไงก็ขอบคุณแกกับคุณธามม์มากนะคะ และขอโทษที่มารบกวน”

          “ไม่เป็นไรเลยแก เพื่อนกันต้องช่วยกันสิ”

          “ขอบใจนะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ อันลานะคะคุณธามม์”

          “ครับ มีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ”

          “ค่ะ”

          “ดะเดี๋ยวแก” พิ้งค์พราวเอ่ยขณะที่อัญญากำลังจะลุก

          “มีอะไรแก”

          “ฉันลืมบอกแก ฉันได้ลูกสาวนะ ที่แกเคยพนันกับคุณฌอนไว้ แกคือผู้ชนะ เพราะฉะนั้นคนแพ้ต้องทำตามที่คนชนะสั่งหนึ่งข้อ หวังว่าลูกของฉันจะช่วยแกได้นะเพื่อน” พิ้งค์พราวยิ้มอย่างมีเลศนัย เพื่อนรักก็เข้าใจทันที แม้จะเป็นการพนันกันสนุกสนานทว่ามันก็พอจะเป็นตัวช่วยให้เธอง้อเขาได้

          พรึบ! ผ้าม่านถูกเปิดออกเป็นสองฝั่งโดยชายหนุ่มร่างสูง สายตาของเขาทอดมองวิวทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่าไร้อารมณ์ แม้ตอนนี้จะเป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ แต่ฟ้ากลับมืดครึ้มราวกับจะมีฝน

          ชยางกูรค้างที่รีสอร์ตบนเนินเขาแห่งนี้ได้สี่วันสามคืนแล้ว อารมณ์ของเขายังไม่มีวี่แววที่จะกลับมาดีขึ้นเลย ถึงแม้ที่นี่จะเป็นที่ที่ทำให้เขาสบายใจก็ตาม จิตใจตอนนี้กลับครุ่นคิดถึงแต่เรื่องของอัญญา ทว่าเมื่อแฟนสาวโทรหรือส่งข้อความมาก็ไม่ตอบรับ

          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูมาจากด้านนอก ชายหนุ่มไม่ได้แปลกใจเพราะเขาเป็นคนสั่งอาหารมาทานที่ห้องคงจะเป็นเด็กเสิร์ฟ จึงเดินไปเปิดประตู ทว่าเมื่อเปิดออกคนตรงหน้ากลับไม่ใช่เด็กที่เคยมาส่งอาหารในทุกวัน

          “อัญญา...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาแอบซ่อนความดีใจเอาไว้ “คุณมาได้ยังไง”

          “ฉันเอาอาหารมาให้ค่ะ ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ” ที่เธอหมายถึงคงไม่ใช่รออาหาร

          หญิงสาวถือวิสาสะเดินเข้าห้องมาพร้อมกับถาดอาหาร เลือกวางไว้บนโต๊ะอาหารขนาดเล็กสำหรับรับประทานอาหาร

          เธอมองไปรอบห้องก่อนจะหันกลับมาหาเขา “คงไม่ได้พาใครมานอนค้างด้วยหรอกใช่มั้ยคะ”

          “ถ้าจะถามหาผู้หญิง เธอกลับไปแล้ว เสียดายคุณมาช้าไปแค่นิดเดียวเลยไม่ได้เจอกันกับเธอ” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างยียวนด้วยท่าทีนิ่งเฉย จนหญิงสาวเริ่มมีอารมณ์ขุ่นเคือง

          “เป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่น่าล่ะฉันโทรหาคุณถึงไม่รับสาย งั้นฉันก็คงไม่รบกวนคุณแล้ว ขอให้สนุกกับผู้หญิงคนใหม่นะคะคุณชยางกูร” อัญญาเชิดหน้าเดินตรงไปที่ประตู ไหนบอกจะมาง้อเขาทำไมงอนเขาอีกแล้ว

          “ผมคิดว่าคุณมาง้อผมซะอีก” เขาเอ่ยขึ้นก่อนที่ร่างบางจะถึงประตู ทำให้เธอหยุดและหันกลับมาอีกครั้ง

          “ไม่ได้พูดว่ามาง้อ ฉันแค่จะมาบอกอะไรคุณสักสองสามอย่าง หนึ่งคือ ขอบคุณที่ช่วยดูแลแม่ฉันมาตลอด ฉันซาบซึ้งใจมาก สอง ฉันกับเชฟแดเนียลเราไม่ได้เป็นอะไรกัน อีกอย่างเชฟเขามีคนที่ชอบแล้วคือพี่แก้วตาที่อยู่แผนกการเงิน ทำงานอยู่ที่นั่นแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่อง สามคือ ขอบคุณที่คุณให้คำปรึกษาฉันเรื่องธุรกิจมาตลอดจนผ่านพ้นวิกฤติไปได้”

          “ไม่ต้องขอบคุณ เพราะผมเต็มใจทำ”

          “ต้องพูดค่ะ อ้อ...มีอีกอย่างที่ฉันต้องมาทวงสิทธิ์ของฉัน” อัญญาเดินเข้ามาใกล้เขาเชิดหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ตาต่อตาฟันต่อฟัน

          “อะไร”

          “เพื่อนของฉันกับเพื่อนของคุณได้ลูกสาว”

          “แล้วยังไง”

          “ลืมรึไง เราพนันกันไว้ ฉันทายว่าลูกสาว คุณแพ้พนันต้องทำตามที่คนชนะสั่งหนึ่งข้อ”

          “จะให้ผมทำอะไร”

          หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นอีกเพื่อให้สบตากับเขาใกล้ขึ้น แค่ได้อยู่ใกล้เขาอีกครั้งหัวใจเธอก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะปกติ สิ่งที่เตรียมไว้ในใจถ้าขอไปมันจะน่าอายไปไหม แต่มาถึงขั้นนี้แล้วต้องใจกล้าพูดออกไป