39

รักต้องง้อ

(18+)

          “ตกลงจะให้ผมทำอะไร” อัญญาไม่ยอมเอ่ยออกมาสักที เอาแต่จ้องหน้าสบตาเขาอยู่หลายวินาทีแล้ว

          “ฉัน...ขอให้คุณยกขันหมากไปสู่ขอฉันภายในเดือนหน้า” ในที่สุดเธอก็กล้าเอ่ยปาก เป็นคำขอที่ทำให้ใจของเขาแทบจะละลายลงตรงนั้น ก่อนหน้านี้กลัวแทบแย่ ว่าเธอจะขอเลิก พอได้ยินประโยคนี้หัวใจพองโตคล้ายกับกำลังเต้นเฉลิมฉลองกันยกใหญ่ แต่เขายังเก็บอาการดีใจเอาไว้ก่อน

          “นี่คุณกำลังขอผมแต่งงานเหรอ?”

          “ใช่ที่ไหนกัน ฉันสั่งให้คุณไปขอฉันแต่งงานต่างหาก”

          “มัดมือชกผมเหรอ?”

          “ใช่ จะคิดอย่างนั้นก็ได้”

          “ไม่โกรธผมแล้วเหรอที่ผมพาสาวอื่นมานอนค้างด้วย”

คำพูดนี้ของเขาทำให้อัญญาโกรธขึ้นมาจริง ๆ เดิมที คิดว่าเขาแค่แกล้งพูดให้เธอโมโหเท่านั้น

          “นี่คุณมีคนอื่นจริงเหรอ?”

          “....” เขาแกล้งไม่ตอบ เอาแต่ทำหน้านิ่ง จนแฟนสาวคิดว่าเป็นเรื่องจริง

          “คนสารเลว!” อัญญาจะง้างมือตบเขา ทว่าชายหนุ่มคว้าเอาไว้ทันแล้วรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขนแกร่ง จากนั้นพาเธอไปในห้องนอน

          “ปล่อยฉันนะไอ้คนใจหมา ฉันไม่แต่งงานกับผู้ชายหลายใจสำส่อนอย่างคุณแล้ว” อัญญายังหาคำมาด่าเขาไม่หยุด จนเขาขึ้นคร่อมร่างเธอเอาไว้ สองฝ่ามือหนาจับแขนเล็กตึงไว้เหนือศีรษะ

          “ฟังผมก่อนสิที่รัก ผมแค่ล้อเล่น ด่าแรงเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้ม หญิงสาวจึงยอมนิ่ง

          “ตกลงคุณเป็นคนยังไงกันแน่”

          “ผมรักคุณจะตาย รักจนไม่กล้าเปิดใจเปิดกายให้ใครมาเชยชม แค่อยากยั่วอารมณ์ของคุณบ้าง โทษฐานที่คุณแอบคุยกับเชฟนั่น ไม่ยอมบอกผม รู้มั้ยว่าผมน้อยใจนะ”

          “รู้ แต่ก็ไม่ควรหายไปแบบนี้นี่คะ อย่างน้อยก็รับสายกันบ้างก็ยังดี”

          “ผมขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำอีก”

          “ดีค่ะ”

          “ตกลงคุณมาง้อผมหรือผมง้อคุณกันแน่”

          “อันขอโทษค่ะเรื่องเชฟแดเนียล ที่ไม่ได้บอกแค่กลัวว่าคุณจะหึง ลืมนึกไปว่าไม่บอกยิ่งหึงหนักกว่า ต่อไปมีอะไร สัญญาว่าอันจะบอกคุณทุกเรื่อง”

          “ครับ”

          “คุณก็เหมือนกันนะคะ มีอะไรต้องบอกอันทุกเรื่องเหมือนกัน ถ้าแม่ไม่เล่าให้ฟังคงไม่รู้ว่าคุณทำเพื่อเราขนาดนี้”

          “เรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าอยากตอบแทน ก็ทำได้นะ” แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ทว่าเจือไปด้วยเสน่ห์เหลือล้นจากสายตาคม

          “อยากได้อะไรละคะ” หญิงสาวถามหยั่งเชิงทั้งที่ก็รู้ใจเขาอยู่แล้ว

          ชายหนุ่มก้มกระซิบแนบใบหูของเธอ “คุณเท่านั้นที่ผมอยากได้” จากนั้นจึงหันกลับมาสบตากับเธออีกครั้ง นัยน์ตาลุกวาวฉายแววเย้ายวนใจให้อีกฝ่ายหวั่นไหว

          “แล้วจะรออะไรละคะ” หญิงสาวก็ส่งสายตาโปรยเสน่ห์ยั่วเขาเช่นกัน

          ฝ่ามือหนาค่อย ๆ เลื่อนมาที่ใบหน้าหวาน นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยสัมผัสไปที่ริมฝีปากล่างของเธอไปมาชวนให้ใจเต้นแรง ตาคู่คมสบตาคู่สวยไม่กะพริบ วินาทีนี้หัวใจของทั้งคู่เต้นระส่ำพอกัน

          ริมฝีปากหนาประกบเม้มดูดริมฝีปากเธอแผ่วเบา หญิงสาวหลับตาพริ้มตอบรับการจูบที่ลึกซึ้งเป็นอย่างดี อบอุ่นละมุนหัวใจเกินคำบรรยาย ทั้งความคิดถึงทั้งความรักที่มีให้กัน การจูบจึงเนิ่นนานดูพิถีพิถันมากกว่าครั้งไหน ๆ 

          เพียงชั่วครู่เท่านั้น ทั้งคู่ก็ปลดเปลื้องเครื่องนุ่งห่มของกันและกันออกจนหมด ให้ไอร้อนจากร่างกายจูนเข้าหากันอย่างแนบชิด

ฝ่ามือหนาเคล้าคลึงสองเต้าอย่างเบามือ ลิ้นอุ่นแฉะตวัดยอดอกอวบไปมาวนเวียนอยู่อย่างนั้นจนเจ้าของอกส่งเสียงครวญครางเผลอดิ้นพล่านไปตามกามารมณ์ ปากหยักดูดกลืนกินยอดดอกบัวงามราวกับเป็นทารกเข้าเต้าครั้งแรก

          เมื่ออิ่มเอิบจนสมใจ ลิ้นอุ่นเลื่อนไล้ลงมาเรื่อย ๆ หยุดอยู่ที่กลีบกุหลาบงามไร้ที่ติ เขาใช้สองนิ้วสอดแทรกเข้าช่องสวาทชักเข้าชักออกจนดอกไม้งามปล่อยน้ำหวานหยาดเยิ้มเต็มสองนิ้ว ไม่ต่างกับด้านนอกที่เปียกแฉะไปด้วยหยาดน้ำฝน บรรยากาศสุดแสนโรแมนติกนี้ยิ่งช่วยปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มหญิงสาวได้เป็นอย่างดี

          “อ่า!” เสียงครางสั่นสะท้านเมื่อท่อนเอ็นแกร่งเข้าสู่ร่างกายอุ่น สะโพกแอ่นขึ้นเล็กน้อยตอบรับทุกท่วงท่าที่ถาโถม หัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงกระแทก มือเรียวควานหาที่ยึดเกาะจวบจนชายหนุ่มโน้มหน้าเข้าใกล้ เธอกอดคอเขาเอาไว้แน่น ไม่พอยังใช้เล็บจิกลงไหล่ของเขาจนเกิดรอยแดง

          ช่วยไม่ได้ก็เธอเสียวซ่านไปทั้งตัว มันวาบหวามจนต้องฝากรอยประทับเอาไว้

          ฝนตกฟ้าร้องทีไรหัวใจของอัญญาแทบจะหยุดเต้น เธอไม่ชอบเสียงของมันนัก ก็เคยลั่นวาจาว่าถ้าอ้าขาให้ผู้ชายคนนี้ขอให้ฟ้าผ่าน่ะสิ นี่ถือเป็นการเย้ยฟ้าท้าฝนรึเปล่านะ แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าจะตายเพราะคำพูดพล่อย ๆ เธอคงตายไปนานแล้ว ไม่ว่าท้องฟ้าจะมืดมิดเสียงฟ้าจะคำรามพายุจะหมุนจนหลังคาเปิด ยังไงก็ไม่อาจหยุดความต้องการนี้ของเธอและเขาไปได้ เข้าถึงอารมณ์รักขนาดนี้ ฟ้าถล่มจนโลกมลายเขาและเธอก็ไม่ลดความร้อนแรงลงแม้แต่น้อย

          ผ่านไปหลายนาทีชายหญิงยังคงผลัดเปลี่ยนขึ้นบนลงล่างแลกเปลี่ยนลมหายใจกันเป็นครั้งคราว สะโพกสอบเร่งจังหวะถี่และแรงอยู่บนกายแกร่งที่นอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่าง หญิงสาวเป็นผู้คุมเกม ทว่าก็ไม่เชิงว่าทั้งหมด เพราะสองมือหนาก็กอบกุมดอกบัวงามเอาไว้เต็มมือ เขานวดเบา ๆ ไปจนถึงบีบเคล้นหนักขึ้นจากความมันเขี้ยว

          มันนุ่มนิ่มน่าฟัดจนเขาต้องดีดกายลุกนั่ง เบียดหน้าเข้าหาก่อนจะใช้ปากสัมผัสอีกครั้ง ทำแบบนี้หลายรอบนับไม่ถ้วน แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่เคยเบื่อ

          และจังหวะนี้เองที่ทั้งคู่ใกล้สู่จุดหมาย ชายหนุ่มกอดเธอเอาไว้แน่น สองตาสบกัน จากนั้นก็เริ่มโหมรันอีกครั้ง คราวนี้จังหวะและการเคลื่อนไหวจะเร็วถี่หนักขึ้น จนในที่สุด...

          “อื้อ/อ่า” น้ำหวานของชายหนุ่มหลั่งไหลเข้าสู่กายอุ่น แถมยังเอ่อล้นออกมาเปื้อนเรียวขาและผ้าห่มผืนหนา สุขสมใจเขาแล้ว

          “เฮอ ๆ ...” เสียงหายใจแรงของเธอจนสองเต้ากระเพื่อมไหว

ชยางกูรซบหน้าลงที่อกอุ่น กอดเธออยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย ก็เขารักของเขา มันคือช่วงเวลาที่รอคอยมาหลายวัน ความอึดอัดที่เคยเกิดขึ้นในใจถูกทำลายจนหมดสิ้น ไม่ใช่เพราะได้ร่วมรักกับเธอ แต่เขาโล่งใจตั้งแต่เปิดประตูออกไปแล้วเห็นหน้าเธอแล้ว เอาจริง ๆ ความโกรธความน้อยใจพลันหายไปหมดแล้ว ที่ยังตีหน้าเศร้าแค่แกล้งทำให้เธอสนใจแค่นั้นแหละ

          รักเธอจนหัวปักหัวปำ

          หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

          ยอมทุกอย่างก็เห็นจะมีแค่เธอคนนี้

          ...