35

นั่นพ่อค่ะ...ที่รัก

         หนึ่งเดือนผ่านไป

          เวลาไม่เคยหยุดเดิน ความรักที่ชยางกูรมีให้อัญญาก็เช่นกัน ตลอดเวลาที่คบกันไม่มีวันไหนที่ชายหนุ่มจะไม่เสิร์ฟขนมจีบให้เธอเลย ช่วงแรกอาจจะยังไม่เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา ทำอะไรต้องคอยแอบ แต่สองอาทิตย์ก่อนนี้เอง เขาได้เข้าไปเห็นช็อตที่เชฟแดเนียลกำลังใส่ผ้ากันเปื้อนให้แฟนสาวในห้องครัว วันต่อมาชายหนุ่มขี้หึงรีบมาประกาศถึงในครัวเรื่องที่เขาคบกับอัญญา

          จากตอนแรกที่รู้กันเป็นบางกลุ่มตอนนี้น่าจะรู้กันทุกคนแล้ว แรงหึงทำให้เขากล้าได้กล้าเสียจริง ๆ แม้จะถูกเบื้องบนตำหนิเขาก็ไม่สนใจ เดินหน้าโชว์ความหวานอย่างไม่อายใคร ล่าสุดแฟนสาวกลับบ้านมาหายายกับน้องสาวที่กรุงเทพฯ เขาก็อยากตามมาด้วยทั้งที่ตัวเองมีประชุมใหญ่ ทว่าอัญญาไม่ยอมให้เขาเสียการเสียงานจึงสั่งให้เขาอยู่ทำงานของตัวเองให้เต็มที่ ถ้าไม่ทำตามที่เธอบอกเธอยื่นคำขาดจะไม่คบกับเขาต่อ ชายหนุ่มจึงยอมฟัง

คนไม่เคยคบใครอะเนอะ

          “ยาย...ดึกแล้วไปนอนเถอะจ้ะ เดี๋ยวทางนี้อันกับยัยรัญญ์จะจัดการให้เอง” อัญญาเหลือบดูนาฬิกาที่แขวนอยู่ผนังบ้านจึงบอกให้ยายขึ้นไปพักผ่อน

          แต่ยายหอมยังคงขะมักเขม้นตัดใบตองไว้สำหรับห่อขนมพรุ่งนี้เช้า

          “แกนั่นแหละไปพัก เดินทางมาเหนื่อย ๆ อุตส่าห์ได้หยุดกลับมาบ้านทั้งทีต้องมาทำงานอีก” ยายห่วงหลานมาก

          “อันไม่เหนื่อยเลยจ้ะยาย ที่มาเพราะคิดถึงยาย ไม่ได้ตั้งใจมาพักผ่อน”

          “ปล่อยให้ยายทำเถอะพี่ เดี๋ยวแกจะนอนไม่หลับ” รัญญาที่นั่งข้าง ๆ พี่สาวเอ่ย

          อัญญาได้แต่ถอนหายใจ บอกยังไงยายก็ดื้อไม่ยอมฟัง จนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงในที่สุดงานตัดและพับใบตองก็เสร็จ หลานทั้งสองช่วยกันเก็บกวาดบ้านจนสะอาดเหมือนเดิม

          “เสร็จแล้วยายก็ไปนอนได้แล้วนะจ๊ะ” อัญญาหันไปบอกยาย

          “เออ ๆ ยายรู้แล้ว”

          ครืด...เสียงรถยนต์จอดที่หน้าบ้านเช่าของยายหอม

          “รถใครมาเหรอพี่? ใช่รถแฟนพี่รึเปล่า” รัญญาชะเง้อดูรถที่จอดเทียบหน้าบ้าน พี่สาวของเธอก็มองตาม

          “ไม่น่าใช่นะ” สองสาวเลิกคิ้วสงสัยว่ารถกระบะสีขาวสี่ประตูเป็นของใคร ทำไมมาจอดหน้าบ้านของพวกเธอ

          “เดี๋ยวพี่ลงไปดูเอง” หญิงสาวอาสาเดินลงไปดู

          “ไม่ทราบว่ามาหาใครคะ” อัญญาเปิดประตูรั้วออกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามชายวัยกลางคนที่ยืนมองเข้าไปในบ้านเช่าของเธอราวกับมองหาใคร

          “คือ...อันเหรอ?” เขาหันมาหาอัญญา พอเห็นหน้าเธอก็คลี่ยิ้มและเอ่ยชื่อเธอ แววตาดูปลื้มใจที่ได้เห็นหน้าหญิงสาว

          “ค่ะ” อัญญาแปลกใจทำไมชายคนนี้รู้จักชื่อเธอ พยายามมองหน้าเขาให้ชัด เป็นเพราะมืดค่ำ แสงไฟหน้าบ้านก็พอสลัวจึงมองเห็นหน้าผู้มาเยือนได้ไม่ชัด

          “พ่อเอง จำพ่อได้มั้ยลูก” น้ำเสียงสั่นเครือปลาบปลื้มใจที่ได้เจอหน้าลูกสาวอีกครั้ง

         พ่อชา ปรีชา อิสระเมืองมาน ชายวัย 52 ปี พ่อแท้ ๆ ของอัญญาและรัญญา หลังจากแยกทางกับกัญญา เขาก็ไปมีครอบครัวใหม่ไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย ไม่รู้ว่าชีวิตเป็นยังไงบ้าง

          “พ่อ?” อัญญาไม่อยากเชื่อว่าชายตรงหน้าจะเป็นพ่อ แต่เธอยังจำหน้าตาของพ่อได้ดี แม้ห่างกันไปหลายปี ใบหน้าของพ่อยังคงตราตรึงในความทรงจำของเธอเสมอ

          “สบายดีมั้ยลูก” คนเป็นพ่อเอ่ยเสียงแผ่วเบาถามไถ่ลูกสาว แววตาดูภูมิใจในตัวลูกสาวมาก เธอสวยเหมือนแม่ไม่มีผิด ตอนสาว ๆ กัญญาก็สวยแบบนี้

          “สบายดีค่ะ แล้วพ่อล่ะคะ สบายดีมั้ย?” น้ำเสียงสั่นเครือจนเกือบจะร้องไห้ เพราะเธอคิดถึงพ่อมาก ไม่ได้โกรธพ่อเลยที่ไม่ติดต่อกลับมา เธอรู้เหตุผลที่ทำให้พ่อไม่กล้ามาหาเธอและน้องสาวดี แม่ประกาศกร้าวว่าไม่ให้พ่อมาหาเธอกับน้องสาว ครั้งหนึ่งก่อนที่แม่จะไปทำงานพ่อเคยแอบเอาเงินมาให้อัญญา แต่แม่จับได้รีบเผาเงินก้อนนั้นทิ้ง ทั้งที่อยู่กันแบบอดอยากแม่ก็ยังทำ ไม่รู้ว่าแม่เกลียดอะไรพ่อนักหนา หลายครั้งที่ต้องย้ายบ้านหนีพ่อ ตอนนั้นเธอยังรู้สึกเห็นใจพ่ออยู่เลย แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้

          “พ่อไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ก่อนตายเลยอยากมาหาลูก ขอพ่อกอดหน่อยได้มั้ยลูก” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยอย่างคนไร้แรงกำลัง คำพูดของพ่อทำเอาใจหญิงสาวหล่นวูบทำไมพ่อพูดถึงความตาย

          “ได้ค่ะ” เธอไม่ได้ถามอะไรเพิ่มพลางเดินเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อ ทันใดที่ทั้งสองสวมกอดกัน น้ำตาของทั้งคู่ก็พลันไหลเอ่ออย่างห้ามไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันอาจจะเป็นการกระทำที่ดูสองมาตรฐานที่เธอแสดงออกกับแม่ช่างแตกต่างกับคนเป็นพ่อ เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

          “ลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ” พ่อลูกยังคงกอดกันไม่ปล่อย ไออุ่นนี้ที่เธอยังตั้งตารอมาหลายปี หวังว่าสักวันพ่อจะตามหาพวกเธอเจอ ในที่สุดก็ได้เจอกันจริง ๆ

          “หนูคิดว่าพ่อจะไม่ตามหาพวกเราแล้ว”

          “ไม่มีทาง พ่อตามหาลูกกับน้องตลอด”

          “ขอบคุณนะคะพ่อ” อัญญาร่ำไห้กอดพ่อไม่ยอมปล่อย

          ขณะนั้นมีรถยนต์หรูขับมาจอดท้ายรถกระบะสีขาว เจ้าของรถรีบลงจากรถด้วยอาการหัวร้อน ปิดประตูรถเสียงดังปัง เดินหน้านิ่วคิ้วขมวดตรงมาหาสองพ่อลูก

          “นี่มันอะไรกันอัญญา!” ถามด้วยน้ำเสียงเคืองขุ่น ถลึงตาใส่ว่าที่พ่อตาอย่างไม่แยแส กัดฟันกรอด ในใจแทบอยากจะพุ่งเข้าต่อยชายวัยกลางคนที่กล้ามายืนกอดแฟนตัวเองถึงหน้าบ้านเธอ

          “คุณฌอน...คุณมาทำไมคะ?” อัญญาคลายกอดจากพ่อ

          “ทำไมผมจะมาไม่ได้ หรือที่คุณห้ามไม่ให้ผมมาส่งเพราะแบบนี้เองเหรอ ไม่ยักรู้ว่าคุณชอบคนแก่คราวพ่อ แล้วที่ผ่านมาจะหนีไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นทำไม” ชยางกูรหึงจนเลือดขึ้นหน้าไม่ยอมฟังอะไร เข้าใจผิดไปเองแถมเอ่ยออกมาแต่ละคำ ทำเอาอัญญาถึงกับโกรธหน้าแดง

          “คุณฌอน!”

          “คุณเป็นแฟนอัญญาเหรอ?” ปรีชาเอ่ยถามแฟนหนุ่มของลูกสาว เขายังไม่อยากเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง อยากลองเชิงดูพฤติกรรมของว่าที่ลูกเขยสักหน่อย

          “ใช่ จะเรียกอีกอย่างว่าผัวเลยก็ได้นะ” เขาตอบเสียงแข็งอย่างไม่อายปาก และไม่คิดว่าแฟนสาวจะอายด้วย จนเธอเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก ก็ต่อหน้าพ่อตัวเองนี่นา

          “หยุดบ้าได้แล้วคุณฌอน เราแต่งงานกันแล้วเหรอถึงมาเรียกอันว่าเมีย” 

          “เข้าหอกันแล้วก็เหมือนแต่งนั่นแหละ เหลือแค่เข้าพิธีรดน้ำสังข์ก็เป็นอันสมบูรณ์แบบ” เขาพูดอวดเบ่งเชิงข่มชายตรงหน้าที่คิดว่าเป็นเสี่ยมาจีบอัญญา จะบอกว่าผู้หญิงคนนี้ของตรูครับ

          “แล้วไง คุณคิดว่าระหว่างผมกับคุณ เธอจะเลือกใคร” ปรีชาอยากจะแกล้งชายหนุ่มสักหน่อย

          “พ...” อัญญากำลังจะเรียกพ่อ แต่ปรีชาส่งซิกขยิบตาห้ามลูกสาวเอาไว้ทัน พ่อลูกมองตาก็รู้ทันกัน เธอเข้าใจได้ในทันทีว่าพ่อจะทำอะไร

          “ฮึ แก่แล้วก็กลับไปเลี้ยงหลานดีกว่ามั้ยลุง เธอต้องเลือกผมอยู่แล้ว”

          “อัญญา ตอบเขาไปสิว่าหนูจะเลือกใคร” ปรีชาให้ลูกสาวตอบ

          “เอ่อ...หนูเลือก” อัญญาชี้นิ้วไปที่พ่อตัวเอง ทำเอาชายหนุ่มถึงกับหน้าชาไปเลย

          “อัญญา...นี่คุณ” เขาแทบไม่อยากเชื่อตาตัวเอง ผู้หญิงที่รักมากและคิดว่าเธอก็รักเขามากจะเลือกคนแก่คราวพ่อ

          “เห็นมั้ย เธอไม่เลือกคุณหรอก กลับไปซะเถอะ” คำพูดของพ่อทำเอาอัญญาถึงกลับหันขวับ พ่อคงไม่ไล่เขาไปจริง ๆ ใช่มั้ย เธอแค่แกล้งเขาเล่น ๆ เองนะ

          “ไม่กลับโว้ย!” เขาตอบกลับปรีชาด้วยท่าทางฉุนเฉียวราวกับจะพร้อมบวกจนอัญญาตกใจ

          “คุณฌอน พูดดีดีไม่เป็นรึไง”

          “ก็คุณเลือกมันทำไมล่ะ” ตายแล้ว คำนี้หนักกว่าเมื่อกี้อีก

          “ก็ผมเป็นพ่อเธอ เธอก็ต้องเลือกพ่ออยู่แล้ว”

          “พ่อแล้วไงวะ พะ...พ่อเหรอ?” กว่าจะได้สติก็เผลอหลุดคำหยาบออกมาแล้ว เป็นเรื่องแล้วชยางกูร “พ่อเหรออัญญา เมื่อกี้เขาบอกว่าเป็นพ่อของคุณเหรอ?”

          “ใช่ นี่พ่ออันเอง” อัญญาตอบพลางพยักหน้า

          “ทำไมคุณไม่บอกผม” ชายหนุ่มหน้าเสีย ไม่กล้าแม้จะมองตาว่าที่พ่อตา

          “ก็คุณใครที่ไหนล่ะ ลงรถมาก็เอาแต่พูดเองเออเอง”

          “ผู้ชายอารมณ์ร้อนแบบนี้ พ่อว่าลูกควรพิจารณาใหม่นะ” ปรีชาเชือดนิ่ม ๆ แต่เจ็บจี้ดถึงทรวง

          “เอ่อ...คุณพ่อครับ...คือ ผมขอโทษนะครับ ผมไม่รู้” เขารีบนั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่อแฟน สำนึกผิดกับสิ่งที่ทำไปเมื่อครู่

          “ถ้าแต่งงานกับลูกสาวผมไป เกิดลูกผมทำให้คุณไม่พอใจอะไรขึ้นมา จะไม่ทำร้ายลูกผมเหรอ”

          “ไม่มีทางครับคุณพ่อ ผมรักเธอมาก ไม่ว่าจะทางจิตใจหรือร่างกายก็ไม่กล้าทำร้ายเธอแน่นอนครับ”

          “พูดใครก็พูดได้ แต่จะทำได้มั้ยก็อีกเรื่องหนึ่ง” พ่อปรีชาเด็ดเดี่ยวดูขึงขังจริงจังกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก ทำเอาชายหนุ่มไปไม่เป็นเลย