บทที่ 2.3มีแฟนยัง?

เจ๋งพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเขาก็หลบไปนั่งโซฟา ที่ของตัวเองก่อนจะหยิบกีตาร์ตัวหนึ่งที่เขาพกมาด้วยนั้นมาเล่น ทำให้ห้องที่เคยเงียบสงบในเวลานี้มีเสียงเพลงเพราะๆ จากเขาดังประกอบขึ้นมา

ฉันเดินไปเปิดแอร์ให้เจ๋งก่อนจะเอาเสื้อผ้าของตัวเองไปจัดการหลังจากนั้นก็กลับมานอนเล่นอยู่บนเตียงที่มีกระจกกั้นกับด้านนอกที่เจ๋งนั่งอยู่ นอนฟังเขาเล่นเพลงพลางเล่นมือถือดูอะไรเรื่อยเปื่อย ยอมรับเลยว่าเสียงของเขาเพราะมาก ทำให้ฉันคิดว่านี่เป็นข้อดีอย่างหนึ่งที่พาผู้ชายคนนี้มาอาศัยอยู่ด้วย มีคนร้องเพลงให้ฟัง

“รบกวนพี่หรือเปล่า”

“ไม่ มีคนร้องเพลงให้ฟังก็ดี” ฉันบอกแล้วยิ้มก่อนจะปล่อยมือถือวางข้างหมอนแล้วขยับแขนมาหนุนนอนมองนักร้องที่เริ่มร้องเพลงต่อ

ฉันเปิดอ่านข้อความของพี่ออย รุ่นพี่ในที่ทำงานที่ส่งมาให้ตั้งแต่เมื่อคืนถามว่ากลับถึงห้องหรือยัง แล้วฉันก็ตอบกลับข้อความนั้นไปแล้วทั้งที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอบมันไปตอนไหน

มีนา : เมื่อคืนหนูกลับยังไงอะพี่ เมาจนจำไม่ได้เลย

ออย : ยายคนนี้ ก็เราแยกกันที่ร้าน มีนาบอกพี่ว่าจะเรียกแท็กซี่ไง

ฉันปวดขมับเพราะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เหมือนภาพเหตุการณ์เหล่านั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นเลย แล้วใครกันนะที่เป็นคนทำอย่างที่เจ๋งว่า

“เจ๋ง ตอนที่นายเจอฉันเมื่อ มีใครตามมาด้วยไหม”

ฉันเดินไปถามเจ๋งที่กำลังร้องเพลงอยู่จนเขาต้องหยุดแล้ววางกีตาร์ลงกับพื้น ก่อนจะหันมามองฉัน

“พี่เดินออกจากร้านไป แล้วก็เดินกลับมา ส่วนเพื่อนพี่ก็น่าจะกลับกันหมดแล้วเหลือคนนึงที่ผมเห็นยืนอยู่หน้าร้าน”

“ใคร”

“คนที่ดูแก่ๆ สุดในกลุ่ม”

หัวใจฉันเต้นแรงมากที่ได้ยินแบบนั้น เพราะถ้าเป็นแบบที่เจ๋งว่าเขาคนนั้นคือพี่ต้าหัวหน้าของฉันที่ตัวฉันเองก็กำลังสงสัยอยู่เหมือนกัน

“ขอบคุณนะ”

“รู้แล้วเหรอว่าใครทำ”

“ไม่แน่ใจว่าใช่ไหม แต่ก็คงกล่าวหามันไม่ได้หรอก”

“ระวังตัวด้วยแล้วกัน” เจ๋งบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบสีหน้าของเขานิ่งและจริงจังมากอย่างกับเป็นผัวฉันเลย

ฉันพยักหน้าให้เจ๋งแล้วเดินกลับมาที่เดิม กระโดดขึ้นเตียงไปนอนฟังเสียงเจ๋งที่รองเพลงกล่อมกัน

จนกระทั่งผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

พอตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายก็เห็นเจ๋งจัดของตัวเองเสร็จแล้ว เขานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวพร้อมกับคอมพิวเตอร์โตบุ๊คของตัวเอง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนฉันไม่อยากถามเพื่อรบกวน เดือนสุดท้ายของการเรียนมหาวิทยาลัยงานก็คงดุเดือดเอาเรื่อง

พอเห็นแบบนั้นฉันจึงค่อยๆ ย่องเดินผ่านเขาไป กลับกลายเป็นเขาที่คงเห็นความเคลื่อนไหวของฉันแล้วทักขึ้นมาแทน

“ผมซื้อข้าวเผื่อพี่แล้ว แอบหยิบคีย์การ์ดพี่ออกไปเมื่อกี้” เขาบอกแล้วชี้ไปที่ข้าวกล่องซึ่งวางอยู่ข้างตัว

“ขอบใจนะ เท่าไหร่ เดี๋ยวเอาเงินให้”

“ผมเลี้ยง”

“ไม่เป็นไร” เขาก็ไม่มีเงินฉันไม่อยากไปทำให้ลำบากเพิ่ม แต่เจ๋งก็คงเกรงใจถึงอยากเลี้ยง

“กินไปเถอะ นานทีผมจะเลี้ยงสาวสักคน”

ฉันเลือกที่จะเงียบกับประโยคนั้นของเขา ไม่รู้สิ มันบอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกยังไง เจ๋งเป็นผู้ชายในแบบที่ฉันไม่เคยเจอ หน้าตาก็ดีมากแต่นิสัยเขาโผงผาง พูดก็ไม่น่าฟังนั่น แต่คนแบบนี้ก็ดูจริงใจมากทีเดียว

“ปกติมีแต่สาวเลี้ยงว่างั้น”

“...” เจ๋งไม่ตอบ แต่กลับหัวเราะในลำคอ แปลว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธกับคำพูดฉันเสียทีเดียว

ถ้าบอกว่ามีสาวเปย์ก็เชื่อเพราะเขาหน้าตาดีมากจริงๆ ระดับดารานายแบบวัยรุ่นตอนนี้เลย แถมยังมีดีกรีเป็นถึงนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังอีก แต่ก็แปลก...

“นายไม่มีแฟนเหรอ”

“ถามทำไม”

“ก็สงสัย หน้าตาก็ดีทำไมไม่มีแฟน” ฉันไม่ได้อยากชมนักหรอก พูดไปตามเนื้อผ้า เนื้อผ้ามันดีจริงก็ว่าดี

“แล้วพี่ล่ะ ทำไมถึงไม่มีแฟน”

“ก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ”

“ผมก็เหมือนกัน”

เจ๋งตอบแล้วเลื่อนสายตาจากหน้าจอมาที่หน้าฉัน ตอนที่กำลังตักข้าวคำโตใส่ปากเพราะหิว ก็เวลานี้มันเกือบบ่ายสองแล้ว อยู่ ๆ ก็รู้สึกอายขึ้นมา เจ๋งเล่นจ้องมาตาแทบไม่กะพริบภาพที่อ้าปากก่อนหน้านี้คงทุเรศมาก

“ไม่แปลกใจที่ไม่มีแฟน กินข้าวยังทุเรศเลย”

“โอ๊ย!”

เพราะฉุนกับคำที่เพิ่งถูกต่อว่าฉันจึงกัดข้าวไปเต็มแรงแต่ดันกัดโดนลิ้นตัวเองจนได้ ไอ้ลิ้นบ้านี่ก็ไม่รู้จักที่รู้จักทางเลย เจ็บเป็นบ้า

“หึ” เจ๋งหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดันน้ำเย็นในแก้วมาให้

“ถ้าจะอยู่กันอย่างสันติก็ช่วยพูดอะไรที่มันเข้าหู ที่ไม่มีแฟนเพราะฉันยังไม่อยากมีเถอะ คนจีบก็เยอะนายจะไปรู้อะไร”

เขาไม่พูดอะไรสักคำมีแต่หัวเราะในลำคอพร้อมกับปรายตามองฉันอย่างกับเห็นเป็นตัวตลกที่หลงตัวเอง ถึงแม้เจ๋งจะไม่พูดแต่ฉันก็พอจะอ่านสายตานั้นได้ มันใช่แน่!

“ก็ดีแล้วที่ไม่มี เดี๋ยวผัวพี่มาต่อยหน้าผม”

“นายก็ด้วย อย่าให้สาวๆ นายมาทำฉันเดือดร้อนแล้วกัน”

“ไม่ต้องห่วง ผมปกป้องพี่อยู่แล้ว” เจ๋งพูดทั้งที่สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอ มือก็ขยับยุกยิกทำงานไป แต่คำพูดเขามันทำฉันพูดไม่ออก จนอีกฝ่ายต้องละสายตากลับมาที่ฉันอีกครั้ง “อะไร”

“เปล่า”