MasukShare
บทที่ 4.2ลูกชิ้นแทนใจ
Tanggal publikasi:
2025-10-29 18:44:55“หมดธุระมึงยัง” เจ๋งถามต่อ
“เออ ไปก็ได้วะ แล้วมึงไม่ไปร้องเพลงเหรอวันนี้” เพื่อนลุกออกไปนั่งโต๊ะข้างกันซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างจากนั่งตรงนี้เลย โต๊ะติดกันจนกระซิบยังได้ยิน
“กำลังจะไป”
“โอ้ว พาสาวไปเฝ้า” เพื่อนอีกคนแซวอีกสองสามคนก็แซวกันจนฉันเขิน
“เรื่องของกู”
“เจ๋งมันไม่น่ารักเลยเนอะพี่”
เพื่อนเขาคนหนึ่งยื่นหน้ามาคุยกับฉัน ที่เวลานี้แทบจะไม่กล้ากินก๋วยเตี๋ยวแล้ว ก็มาแซวกันขนาดนี้ใครมันจะไปกล้าคีบเส้นแล้วอ้าปากกินได้ ฉันก็อายเป็นเหมือนกัน เลยได้แต่ยิ้มแห้งเป็นคำตอบ รับบทแฟนเจ๋งคนปากหมาไปเลยยายมีนา
ดีนะที่ฉันกินลูกชิ้นไปแล้วไม่อย่างนั้นคงเสียดายแย่ นี่ไงล่ะคือเหตุผลที่ว่าทำไมเราต้องกินของที่อร่อยที่สุดก่อนเป็นอันดับแรก
“กินไหม”
เจ๋งไม่สนใจคำพูดเพื่อนเขาอีก คีบลูกชิ้นลูกใหญ่มาตรงหน้าก่อนจะวางมันในชามของฉันที่เหลือแต่เส้นเล็กขาวๆ อืดๆ กับผักใบเขียวที่ถูกเขี่ยไปด้านข้าง สร้างความแปลกใจให้ฉันไม่น้อยเลย
“ไม่กินเหรอ”
“แลกกัน” ว่าแล้วเจ๋งก็คีบเส้นฉันไปใส่ในจานตัวเอง แล้วคีบลูกชิ้นอีกสองลูกกลับมาให้กันอีก
“คนอะไรไม่ชอบลูกชิ้น”
เจ๋งไม่ตอบ เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วคีบเส้นเข้าปากอย่างไม่เกรงใจ แม้แต่ผักก็ไม่เหลือ เสียงแซวของเพื่อนก็หายไปแล้วเพราะโดนเจ๋งเย็นชาใส่
“คนอะไรไม่กินผัก”
“คนทั่วไปนี่แหละ คนไม่ชอบลูกชิ้นอะแปลก” ฉันตอกกลับเขา ก็มันจริงนี่ คนไม่กินผักมีเยอะแยะแต่คนไม่กินลูกชิ้นมันหายาก
“มันกินลูกชิ้นพี่แต่มันอยากให้สาวกินมากกว่า”
เสียงเพื่อนเขาแซวมาอีกรอบ คราวนี้ฉันพูดไม่ออก ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ส่วนเจ๋งก็ลุกออกจากโต๊ะอย่างไม่สนใจคำพูดใครทั้งนั้น เขาเดินไปจ่ายค่าก๋วยเตี๋ยวนุ่นแล้ว ปล่อยให้ฉันนั่งหน้าร้อนวาบอยู่คนเดียว
เพิ่มความดีของเจ๋งไปอีกข้อนั่นคือเสียสละลูกชิ้นให้ฉันที่เป็นผู้มีพระคุณของเขาแล้วกัน
“อิ่มยัง”
“อื้อ”
“กูไปนะ”
เจ๋งหันไปบอกเพื่อนแล้วโบกมือให้ ฉันเองก็ยิ้มส่งให้พวกเพื่อนของเขาที่ดูเป็นมิตรทุกคน แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ก่อนหน้านี้ก็มองฉันอยู่
“ทำไมพวกนั้นต้องมองเราขนาดนั้น”
ฉันถามเจ๋งแล้วมองไปที่ผู้หญิงกลุ่มนั้น เขาก็มองตามไป สายตาของเขาไม่สื่ออะไร มองนิ่งๆ ก่อนจะหันมาตอบฉันอย่างไม่ใส่ใจ
“เห็นคนไม่สวยมั้ง”
“เอาดี”
“ขึ้นมา”
สุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบ แต่ก็พอจะรู้ว่ายายพวกนั้นคงเป็นเด็กมหาวิทยาลัย แล้วหนึ่งในนั้นที่มองฉันเหมือนเกลียดกันเข้าไส้นั่นชอบเจ๋งอยู่แน่ ๆ ชีวิตที่สงบสุขของมีนาเริ่มจะไม่สงบแล้วสิ
“วันหลังจะไม่มาด้วยแล้วนะ”
“ทำไม”
“สาวเยอะ กลัวโดนดักตบ”
“หึ”
เสียงหัวเราะดังในลำคออย่างที่เขาชอบทำ เจ้าของร่างสูงนั้นสตาร์ทเครื่องแล้วก็หันมามองฉันอีกทีเป็นเชิงคำถาม ก่อนจะปรายตามองผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ไม่ค่อยชอบใจฉันตั้งแต่เมื่อกี้นี้ เอาเข้าจริงเขาก็คงมีแคร์สาวคนอื่นอยู่บ้างล่ะ
“รีบขึ้นมา ยืนหน้าบึ้งแบบนี้คนอื่นเขาจะเข้าใจว่าเมียงอนผัวอีก”
ฉันจิปากอย่างรำคาญ แต่ก็ยอมขึ้นไปซ้อนรถมอเตอร์ไซส์สีดำเงาของเขา ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมาทางเราเจ๋งก็เอื้อมมือใหญ่มาจับข้อมือของฉันกระชากไปโอบที่เอวตัวเอง
” เจ๋ง!”
” แกล้งๆ เป็นแฟนผมหน่อย”
“จะบ้าหรือไง”
“เดี๋ยวเลี้ยงเบียร์โปรนึง”
ฉันไม่เข้าใจจุดประส่งของเจ๋งนักหรอก แต่ที่พอจะทำให้เข้าใจได้ก็คือข้อเสนอของเขา ไม่ว่าเหตุผลมันจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ ถ้ามีของฟรีเข้ามาเอี่ยวมันก็น่าสนใจทั้งนั้น
“อย่าเบี้ยวแล้วกัน” ฉันบอกกับผู้ชายตรงหน้าก่อนจะขยับแขนอีกข้างไปโอบเอวของเขาไว้ จากนั้นรถก็เคลื่อนออกไป
ไม่ต้องจินตนาการให้มันมาก ก็เห็นเป็นภาพคู่รักที่กอดเอวซ้อนท้ายกันออกไปอย่างหวานชื่น เรื่องแค่นี้เองแลกกับเบียร์หนึ่งโปร. แถมด้วยกลิ่นหอมจางๆ จากตัวผู้ชายที่มีนาไม่ค่อยจะได้สัมผัส มันก็คุ้มไม่เบา
“พี่นี่เห็นแก่ของฟรีฉิบหาย” เจ๋งพูดผ่านลมมาอีกรอบ ขณะเดียวกันก็หัวเราะชอบใจไปด้วย แต่ขอร้องเถอะ
มือที่จับฉันไว้ยังไม่ปล่อยเลย
” ปล่อยมือ “ฉันพยายามจะดึงมือกลับแต่เขาก็ยังคงจับไว้แน่น
“ผมลืมบอกไปว่าต้องกอดเอวถึงร้านเลย”
“เฮ้ย อย่ามาขี้โกง”
เรื่องแบบนี้มีนามันไม่อยากเสียหัวให้ใครด้วย ไอ้เด็กนี่มันโกงกันชัดๆ แล้วจะทำยังไงล่ะ ถ้าปล่อยตอนนี้ก็ไม่ได้ของฟรีสิ กอดก็กอดวะ
“โกงอะไรล่ะ ขับออกมาได้แค่นี้พี่จะปล่อยแล้ว ใครโกง”
“ก็ยังไม่ปล่อยนี่ ยังไงนายก็ต้องเลี้ยง”
เจ๋งหัวเราะในลำคอ ไม่รู้ว่าเพราะความขี้งกของฉันหรือเปล่า แต่ของฟรีนะใครมันจะไม่อยากได้ ถามพวกสาวๆ ที่มองกันเป็นแถวนั่นดู ยังไงก็ตกลง
“เนี่ย ไม่เคยมีใครได้ซ้อนท้ายแล้วกอดเอวผมขนาดนี้เลยนะ พี่โคตรโชคดีเลยจะบอกให้”
ฉันอยากจะล้วงคอเอาลูกชิ้นทั้งเจ็ดลูกที่เพิ่งกินมันเข้าไปออกมาทั้งหมดเพราะทนความหลงตัวเองของเจ๋งไม่ไหวจนพะอืดพะอมไปหมดแล้ว
“จ้า พ่อคนฮอต เสน่ห์แรงเกินต้าน แต่แปลกนะไม่มีแฟน”
เจ๋งหัวเราะอีกแล้ว ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรกับคำพูดของฉันเลย มีแต่ฉันที่นั่งเกาะหนึบอยู่ด้านหลังแล้วหมั่นไส้เขาอยู่คนเดียวจนถึงร้านที่เขาต้องมาร้องเพลง
เขามีเพื่อนอีกสามคนที่เล่นดนตรีด้วยกัน แต่เรียนกันคนละคณะ จับกลุ่มกันมารับงานพิเศษเป็นเวลาปีกว่าแล้ว ฉันไม่รู้จักใครเลยสักคนเพราะไม่ใช่เพื่อนกลุ่มเดียวกับน้องชายตัวเอง
ฉันเคยแกล้งถามเรื่องเจ๋งกับธันวา แต่โดนน้องแซวกลับ หาว่าฉันชอบเจ๋งอีก ข้อมูลที่ได้มาก็เลยมีแค่ พ่อแม่ของเขาเสียไปพร้อมกันเมื่อสองปีก่อน ซึ่งมันก็ตรงกับที่เขาบอก ฉันก็เลยไม่ถามเซ้าซี้ให้ธันวาสงสัยมาก
“ผมไปร้องเพลงแล้วนะ”
“โอเค”
“ผมร้องเพลงถึงสี่ทุ่ม เดี๋ยวมานั่งด้วย”
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นรอยยิ้มของเจ๋ง แต่ครั้งนี้มันรู้สึกแปลกกว่าครั้งไหน เขายิ้มไม่เหมือนทุกที ไม่เหมือนคนกวนประสาทกัน ฉันจึงต้องยิ้มตอบไปเพื่อความสันติ
หลังจากที่เจ๋งหันหลังเดินไปยังเวทีเล็กๆ ฉันถอดเสื้อคลุมแขนยาวออกมาแล้วแล้วคลุมลงที่ท่อนขาแทน ทำให้ท่อนบนนั้นมีเพียงสายเดี่ยวขนมิ้งสีขาวปลิวพลิ้วเมื่อถูกลมพัดมาเบาๆ ถ้าว่ากันตามตรงฉันเป็นคนชอบแต่งตัว แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะมีโอกาสได้ใส่เสื้อผ้าสวยๆ เพราะเวลาเที่ยวก็เริ่มน้อยลง
ไม่ได้ไปดื่มกับเพื่อนสมัยเรียนแต่เป็นเพื่อนที่ทำงานแทน มันก็ไม่เหมาะจะแต่งตัวเยอะไป วันนี้ไม่ต้องสนใจสายตาใครแล้วก็ขอหน่อยแล้วกัน
“สั่งอะไรหรือยังครับ”
“เอ่อ เจ๋งสั่งให้แล้วค่ะ”
พนักงานชายคนนั้นที่เดินเข้ามาถามหันไปมองคนที่ฉันเอ่ยถึง เขาที่กำลังวุ่นวายกับการเตรียมตัว จัดเครื่องดนตรีอยู่ตรงนั้นก็หันมามองพอดี ก่อนจะพยักเพยิดหน้าให้กันเหมือนเข้าใจ แล้วคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็ยิ้มให้ฉันก่อนจะปลีกตัวออกไป
แต่ที่มันยังไม่ไปไหนคือสายตาของคนที่ยืนอยู่บนเวที ไม่มองเปล่า เขาขมวดคิ้วยุ่งเหมือนอยากตำหนิอะไรสักอย่าง จนฉันต้องเลิกคิ้วเป็นคำถาม แต่เจ๋งกลับส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วเบือนหน้าหนี กลับไปสนใจเครื่องดนตรีที่เขาถือต่อ
-----------
อยากเจอผู้ชายปากหมาแต่แบ่งลูกชิ้นให้เราจังเลยค่ะ เราพร้อมจะเทผักให้หมดเลย อิอิ
Bab terbaru
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 7.1 หวั่นไหว
ตอนที่ 7 หวั่นไหวตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่ฉันไม่ชอบเสียงฟ้าร้องและไฟดับแบบนี้ ยิ่งเสียงฟ้าผ่ามันทำเอาฉันกลัวจนต้องวิ่งไปหาสิ่งที่พึ่งพิงได้ แล้วมันก็เป็นสิ่งเดียวที่มีอยู่ในห้องนี้“กลัวอะไรขนาดนั้น”สิบสี่ปีก่อนคุณตาของฉันถูกฟ้าผ่าจนเสียชีวิตเพราะยืนอยู่กลางทุ่งนา เป็นวันที่ฉันตามติดตาไปด้วยเพราะอยากไปเที่ยวเล่นช่วงปิดเทอม นานครั้งถึงจะไปที่นั่นไปอยู่กับตาและยาย ภาพนั้นมันยังจำไม่เคยลืมเลย สายฟ้าที่ฟาดลงมาสู่ร่างของตาวันนั้นจนท่านล้มลง อยู่ในระยะสายตาที่ฉันมองเห็น ความสว่างสไวนั้นทำให้เห็นความเจ็บปวดในเสี้ยววินาทีของคนที่ฉันรักมันกลายเป็นเหตุการณ์ที่ถูกฝังลงในจิตใจ ทำให้กลัวเสียงฟ้าร้อง เสียงฟ้าผ่า มาตั้งแต่ตอนนั้น หัวใจของฉันมันสั่นไหวทุกครั้งที่ได้ยินมันรู้ตัวอีกทีฉันก็นั่งอยู่บนตักเจ๋ง กอดคอซบหน้าลงกับบ่าแกร่งจนลืมทุกความอึดอัดที่เคยมีต่อเขา เวลานี้มันแทนที่ด้วยความกลัวไปแล้ว“กลัว”เจ๋งไม่ได้พูดอะไรอีก เขาใช้แขนแข็งแรงนั้นโอบกอดฉันเอาไว้ มือหนาลูบลงกลางหลังราวกับต้องการให้ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้น แล้วมันก็ได้ผล ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกดีขึ้นได้ขนาดนี้หรือเพราะอ้อมกอดของเขามันกว้างและอบ
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 6.2หึง?
บริษัทมีเวลาเลิกงานที่สี่โมงเย็น ฉันใช้รถส่วนตัวในการเดินทางไปกลับ ถึงแม้ว่าจะเจอรถติดบ้างแต่ก็สะดวกกว่า ไม่ต้องไปเบียดผู้คนมากมายระหว่างที่รอรถติดก็เพิ่งเห็นข้อความจากเจ๋งที่ส่งมาเมื่อกลางวัน เพราะไม่ได้เปิดดูเลย มีงานเข้าตั้งแต่ช่วงบ่าย ที่แจ้งเตือนมาก็คิดว่าเป็นครามนั่นแหละ จึงไม่ได้สนใจเปิดอ่าน เดี๋ยวเขาจะรู้กันว่าฉันแอบเล่นมือถือตลอดเจ๋ง : เลิกกี่โมง ผมรอที่ล็อบบี้นะตั้งแต่เมื่อคืนที่เกิดเรื่องฉันก็ไม่ได้คุยกับเจ๋งเลย คิดว่าเขาโกรธฉันเสียอีก เพราะปกติเขาจะส่งข้อความมาวอแวกวนประสาทกันไม่เลิกแม้กระทั่งเวลาทำงานมีนา : ใกล้ถึงแล้วฉันตอบแค่นั้นแล้วก็เคลื่อนรถไปข้างหน้า ใช้เวลาจากบริษัทกลับถึงคอนโดก็คงประมาณหนึ่งชั่วโมง ไม่รู้ว่าเขารออยู่ตรงนั้นตั้งแต่ตอนไหน อาจจะเป็นตอนที่ส่งข้อความาหากัน ถ้าเป็นอย่างนั้นคงเกือบสี่ชั่วโมงแล้วเจ๋งมันบ้าหรือเปล่านะ จะรีบกลับมาทำไมทั้งที่รู้ว่าขึ้นห้องไม่ได้“จะรีบกลับมาทำไม” พอเดินเข้ามาที่ล็อบบี้ก็เห็นเจ๋งนั่งรออยู่พร้อมกับโน้ตบุ๊คค่ใจของเขาที่น่าจะใช้ทำงานไปด้วยระหว่างรอฉันจะว่าไปอยู่ตรงนี้รอมันก็ไม่ได้แย่เสียทีเดียวเพราะมีห้องสำหรับให้นั่งเล่น
เผลอใจรักเด็กวิศวะ ตอนที่ 6 เว้นระยะห่าง
ตอนที่ 6 เว้นระยะห่างฉันออกมาทำงานตั้งแต่เจ็ดโมงกว่า ส่วนเจ๋งนั้นยังไม่ตื่น ไม่รู้ว่าเขาหลับอยู่จริงๆ หรือแกล้งหลับเพราะไม่อยากคุยกับฉันกันแน่ เพราะปกติถ้าฉันตื่นมาต้องเห็นเขาตื่นรอแล้ว เท่าที่เห็นเขามาเกือบครึ่งดือน เจ๋งไม่ใช่คนตื่นสายเลย“มีนา”เสียงของใครบางคนเรียกฉันไว้ พอหันไปมองก็ต้องแปลกใจที่เป็นคราม ผู้ชายเมื่อคืนนี้ ทั้งที่ปกติไม่เคยเห็นเขาอยู่ในบริษัทมาก่อน“คราม”“นึกว่าจะลาป่วย” เขาแซว คงเป็นเพราะเห็นฉันกลับดึกเมื่อคืน“ไม่ขนาดนั้น คอเกรดเอ” ฉันตอบพลางขำ ทั้งที่เมื่อคืนก็เมาเอาเรื่องแต่ก็พอมีสติถ้าเป็นเมื่อก่อนเวลาไปดื่มกับเพื่อนรับรองว่าถึงไหนถึงกันแน่นอน แต่มีผู้ชายอยู่ด้วยในห้องอีกคนฉันก็ไม่กล้าเมาขนาดนั้น ถึงแม้ว่าเจ๋งจะเอ่ยปากบอกว่าฉันมันไม่สวย ไม่ทำอะไรฉันก็เถอะ มันก็ไม่แน่หรอกนะ“สรุปเมื่อคืน เพื่อนหรือแฟน” ครามถามกันตรงๆ แต่ก็สื่อทางสายตาว่าเขาแค่แซว“น้องน่ะ”“ใช่เหรอ เขามองเราตาขวางขนาดนั้น แถมยังร้องเพลงให้อีก” ครามหัวเราะเบาๆ“จริงๆ ไม่ใช่แฟน” ฉันตอบแล้วยิ้ม เราทั้งคู่เดินเข้าลิฟต์มาด้วยกันเวลานี้มีคนทยอยเข้ามาเรื่อย จนคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้ กระทั่งถึงชั้นสาม
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 5.2ขอเตือน
เจ๋งพาซ้อนมอเตอร์ไซด์ออกจากร้านแล้วขับช้าๆ รับลมเย็นยามค่ำคืนบนท้องถนนที่เวลานี้รถราบางตากว่าตอนกลางวัน มีแสงไฟเรียงรายอยู่ด้านข้างเพราะมีร้านข้างทางมาเปิดเพื่อรับลูกค้าที่กลับมาจากการท่องราตรี บางร้านเปิดตั้งแต่ดึกถึงเช้ากันเลย“หิวข้าว ขอแวะซื้อแป๊บนึงได้ไหม”“ทานนี่ก็ได้ เดี๋ยวนั่งรอ”“พี่กินไหม”“ไม่ กินเข้าไปคงอ๊วกแตก”บอกตามตรงตอนนี้ฉันก็เมาแล้วเพียงแต่พยายามทำตัวเหมือนไม่เมามาก ให้เจ๋งต้องเยอะเย้ยกัน ถ้าไอ้เด็กนี่รู้เข้ามีหวังหัวเราะเยาะแน่ แต่จะทำยังไงไม่ให้เขารู้นี่สิ แค่จะก้าวขาลงจากรถก็คิดว่าคงได้ล้ม“ลงมาสิ” เจ๋งยืนมองฉันที่ไม่ยอมลงจากรถมอเตอร์ไซด์เสียที“นั่งรอ ตรงนี้แหละ”“พี่เป็นไร” เจ๋งไม่ยอมง่ายๆ เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วขมวดคิ้วมองหน้ากันจนฉันต้องรีบหันหน้าหนีเพราะตอนนี้ตาปรือมาก เรียกสติกลับมาหลายรอบแล้วด้วย“เปล่า ไม่อยากลงไป จะนั่งรอตรงนี้แหละ” ว่าแล้วก็ขยับแขนขึ้นมากอดอก มองนั่นมองนี่เรื่อยเปื่อย แต่ไม่มองหน้าเจ๋งหรอก“เมา?”“บ้า!”“งั้นก็ลงมา ไปนั่งตรงนั้น”“บอกว่าจะนั่งตรงนี้”“ดื้อจังวะ” เจ๋งไม่พูดเปล่า เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้แล้วตวัดแขนรวบเอวฉันก่อนจะอุ้มลงไปยืนบน
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 5.1อย่ายุ่งกับเมียชาวบ้าน
ตอนที่ 5 อย่ามายุ่งกับเมียชาวบ้านเจ๋งขึ้นร้องเพลงแล้ว เพิ่งรู้ว่าเวลาเขาร้องเพลงอยู่บนนั้นมันมีเสน่ห์มากมายขนาดนี้ ทั้งหน้าตา ทั้งเสียงร้อง ทำเอาสาวๆ หลงกันทั้งร้าน ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะมีคนชอบมากมาย เดินไปทางไหนกับเขาฉันก็ต้องเจอกับแรงอาฆาตแค้นเจ๋งถนัดร้องเพลงช้า ส่วนมากจะเป็นเพลงเศร้าซึ้งๆ ซึ่งมันยิ่งสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ชวนให้หลงใหลของเขา ระดับเจ๋งไปเป็นดาราหรือนักร้องได้เลย จะไม่มีแมวมองมาเห็นบ้างเลยหรือ น่าแปลกแต่ความเป็นเจ๋งก็ทำให้ฉันคาดไม่ถึงมาหลายเรื่องแล้ว ตั้งแต่เรื่องเพื่อนที่เยอะมากมาย ไหนจะเรื่องผู้หญิงที่ฉันคิดมาตลอดว่าคนปากหมาแบบนี้คงไม่มีใครคบ สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ นี่มันหนุ่มฮอตของมหาวิทยาลัยชัดๆ“ขอโทษนะครับ”“คะ”ขณะที่นั่งมองคนหน้าเวทีกำลังร้องเพลงอยู่ จนลืมสนใจสิ่งรอบข้างเพราะเคลิ้มกับเพลงที่เจ๋งกำลังร้อง ปลายนิ้วของใครบางคนก็มาสะกิดที่ไหล่ซ้าย เล่นเอาฉันตกใจรีบหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกำลังโน้มหน้าลงมาแล้วส่งยิ้มให้“มาคนเดียวเหรอ”“คือ เปล่าค่ะ มากับเพื่อน”“ออ ขอชนแก้วได้ไหม”ฉันไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร ก็แค่ชนแก้ว จึงพย
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 4.2ลูกชิ้นแทนใจ
“หมดธุระมึงยัง” เจ๋งถามต่อ“เออ ไปก็ได้วะ แล้วมึงไม่ไปร้องเพลงเหรอวันนี้” เพื่อนลุกออกไปนั่งโต๊ะข้างกันซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างจากนั่งตรงนี้เลย โต๊ะติดกันจนกระซิบยังได้ยิน“กำลังจะไป”“โอ้ว พาสาวไปเฝ้า” เพื่อนอีกคนแซวอีกสองสามคนก็แซวกันจนฉันเขิน“เรื่องของกู”“เจ๋งมันไม่น่ารักเลยเนอะพี่”เพื่อนเขาคนหนึ่งยื่นหน้ามาคุยกับฉัน ที่เวลานี้แทบจะไม่กล้ากินก๋วยเตี๋ยวแล้ว ก็มาแซวกันขนาดนี้ใครมันจะไปกล้าคีบเส้นแล้วอ้าปากกินได้ ฉันก็อายเป็นเหมือนกัน เลยได้แต่ยิ้มแห้งเป็นคำตอบ รับบทแฟนเจ๋งคนปากหมาไปเลยยายมีนาดีนะที่ฉันกินลูกชิ้นไปแล้วไม่อย่างนั้นคงเสียดายแย่ นี่ไงล่ะคือเหตุผลที่ว่าทำไมเราต้องกินของที่อร่อยที่สุดก่อนเป็นอันดับแรก“กินไหม”เจ๋งไม่สนใจคำพูดเพื่อนเขาอีก คีบลูกชิ้นลูกใหญ่มาตรงหน้าก่อนจะวางมันในชามของฉันที่เหลือแต่เส้นเล็กขาวๆ อืดๆ กับผักใบเขียวที่ถูกเขี่ยไปด้านข้าง สร้างความแปลกใจให้ฉันไม่น้อยเลย“ไม่กินเหรอ”“แลกกัน” ว่าแล้วเจ๋งก็คีบเส้นฉันไปใส่ในจานตัวเอง แล้วคีบลูกชิ้นอีกสองลูกกลับมาให้กันอีก“คนอะไรไม่ชอบลูกชิ้น”เจ๋งไม่ตอบ เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วคีบเส้นเข้าปากอย่างไม่เกรงใจ แม้แต่ผั
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 3.2ส่งท้าย
“ก็นึกว่านายจะไปร้านเลย ทำงานเสร็จแล้วหรือไง”“เสร็จแล้ว อีกหลายชั่วโมงเลยกว่าจะได้ร้องค่อยไปตอนทุ่มกว่า”“ออ”“รบกวนพี่หรือเปล่า” เจ๋งถามขณะที่เราสองคนเดินเข้ามาในลิฟต์แล้วมันก็มีแค่เราสองคนวันนี้เขาแต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนยาวขากระบอกเก่าๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกอับหรือมันเป็นแนวของเข
เผลอใจรักเด็กวิศวะ ตอนที่ 3 ลองทำให้ดูหน่อย
ตอนที่ 3 ลองทำให้ดูหน่อยหลายวันต่อมาเจ๋งเข้ามาอยู่ด้วยหลายวันแล้วเราทั้งคู่ต่างคนต่างใช้ชีวิต เจอกันแค่ตอนดึกและเช้าของวันจันทร์ถึงศุกร์ เพราะเขาจะไปเรียนแล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ตรงไหนระหว่างรอไปทำงานต่อ จะกลับมาตอนหลังเที่ยงคืนส่วนฉันก็ยังทำงานที่เดิม แต่ฉันก็ไม่กล้าไว้ใจผู้ชายคนไหนอ
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 2.3มีแฟนยัง?
เจ๋งพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเขาก็หลบไปนั่งโซฟา ที่ของตัวเองก่อนจะหยิบกีตาร์ตัวหนึ่งที่เขาพกมาด้วยนั้นมาเล่น ทำให้ห้องที่เคยเงียบสงบในเวลานี้มีเสียงเพลงเพราะๆ จากเขาดังประกอบขึ้นมาฉันเดินไปเปิดแอร์ให้เจ๋งก่อนจะเอาเสื้อผ้าของตัวเองไปจัดการหลังจากนั้นก็กลับมานอนเล่นอยู่บนเตียงที่มีกระจกกั้นกับด้านนอกท
เผลอใจรักเด็กวิศวะ บทที่ 2.2 หิ้วผู้ชายกลับห้อง
ฉันนั่งฟังเจ๋งพูดไปน้ำเสียงของเขามันแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ฉันไม่แน่ใจว่ามันคือความโกรธหรือความน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง“ถ้าลำบากขนาดนี้ แล้วก่อนหน้านี้นายใช้ชีวิตยังไง”“พ่อแม่ผมเสียไปตอนปีสอง อยู่ได้เพราะเงินเก็บที่พวกเขาเคยให้กับงานพิเศษ แต่ติดปัญหาตรงที่น้องผมมันต้องเข้ามหาลัย ค่าใช้จ่าย
Anda juga akan menyukai
เล่ห์รักพายุร้าย
Re-match I รีแมทช์85.7K Dibacaคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์229.8K Dibacaเด็กเสี่ย
C155.3K Dibacaคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว293.4K DibacaHeart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ
มุนดัล199 Dibacaคลั่งรักเมียเด็กจอมดื้อ
จินต์พิชา708 Dibacaแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์101 Dibacaตั้งใจมาฆ่า แต่ดันมารัก
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ212 Dibaca
