บทที่ 7 เส้นบางๆ ระหว่างเรา

“คนเลว หยุดเลย อ๊าย ขยะแขยงนะจะบอกให้ ปล่อย!”

หล่อนผลักอกเขาอย่างแรง แต่เบนโอบแขนไปรอบเอวบางดึงมาแนบร่างสูงของเขามากขึ้น รู้สึกสะใจที่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยของหล่อน คงกลัวแฟนจะออกมาเห็นล่ะสิ หึ!

เบนไม่แน่ใจว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนทำไมเขาถึงอยากจะแกล้งหล่อนอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหล่อนกับผู้ชายผมทองในห้องนอนของเขา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับเข้าไปในห้องนอนนั้นอีกเลย

โจซิเฟียดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของเขา ใช้ขวดน้ำในมือทุบไปบนแผงอกกำยำ ปึ๊ก! เบนสูดปากเจ็บแต่ก็ไม่ยอมปล่อย แขนล่ำสันรัดเอวเล็กแน่นกว่าเดิมจนร่างกายส่วนล่างแนบชิดกัน โจซิเฟียเงยหน้าทำตาโตตกใจปนหวาดหวั่น

“ปล่อยโจเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นโจจะเรียกเชอร์ล็อก!” หล่อนเอ่ยขู่ดวงตาเอาเรื่อง เบนหรี่ตามอง

“กล้าจริงเหรอ?”

เขาแกล้งทำหน้ากวนประสาทต่อ ปลายนิ้วเชยคางหล่อนขึ้น โจซิเฟียเห็นดวงตาสีน้ำตาลประกายทองของเขาเป็นประกายกล้าพราวพรายในระยะใกล้เพียงลมหายใจกั้น ปากหยักจุดยิ้มกริ่มอยู่เหนือปากของหล่อน

“เรารู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้วนะโจ”

เขาเอ่ยถามแผ่วเบา โจซิเฟียไม่เข้าใจอารมณ์ของเขาและไม่อาจเดาได้ว่าเขากำลังจะมาไม้ไหนกับหล่อน แต่ที่แน่ๆ เวลานี้หัวใจของหล่อนถีบตัวเต้นรัวเร็วอย่างหาจังหวะไม่ได้ไปกับความใกล้ชิดและบรรยากาศแห่งกลางคืนยามตีสามเช่นนี้

“ไม่รู้ ไม่เคยใส่ใจนับ”

หล่อนข่มเสียงไม่แสดงความหวั่นไหวตอบเสียงสะบัดออกมา เบนยิ้มมากขึ้น จ้องสำรวจใบหน้านวลในระยะใกล้ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่เขาจำได้ทุกรายละเอียด ทำไมถึงเป็นแบบนั้นก็ไม่รู้ สายตาเข้มไล้ไปบนกลีบปากบางที่เขาเคยลิ้มลองมานับได้ก็สามครั้งในเวลาสิบสามปีที่รู้จากกันมา

“คุณชอบทำท่าแบบนี้ใส่ผมจัง ทำไม แล้วเวลาทำก็รู้ว่าผมจะต้องจูบคุณเป็นการเอาคืน”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้ พร้อมทำหน้ารอคำตอบ

“อย่ามาไร้สาระเบนจามิน ดื่มมาเยอะหรือยังไงคืนนี้ โจเบื่อเล่นเกมกับคุณแล้วนะ พอเถอะ ต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมันเหมือนที่ผ่านมานั่นแหละดีแล้ว โจขอพักผ่อนชาร์ตแบตอย่างสงบสักอาทิตย์เถอะนะ ขอร้องล่ะ”

หล่อนเอ่ยออกมาพร้อมกับถอนใจ เบนเลิกคิ้วขึ้นกับประโยคขอสงบศึกของหล่อน

“คำถามแรก ผมไม่ได้ดื่ม กำลังเซ็ง คุณก็มาพอดี อาทิตย์นี้ผมคงจะสนุกดีพิลึก ว่าแต่แฟนคุณนั่นน่ะ รู้จักกันนานแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถามในสิ่งที่กำลังกวนใจอยู่

“นานแล้ว เขาเป็นคนดี โจรักเขา ไม่แน่ปีนี้โจอาจจะแต่งงานถ้าเขาเอ่ยปาก”

หล่อนรีบแต่งเรื่องเพื่อให้เขาหยุดรังแก เบนชะงักนิ่งไป ก่อนจะถอนหายใจเงยหน้าขึ้นและยอมปล่อยมือจากเอวเล็ก ร่างสูงหันหลังเดินไปยังโซฟา

“ตอนเช้าผมจะถามเรื่องคีย์การ์ดให้” เขาเอ่ยออกมาก่อนจะล้มตัวลงนอนและเงียบเสียงไป

โจซิเฟียถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หัวใจยังคงเต้นแรงกับบทสนทนา พบกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาทำให้หัวใจของหล่อนทำงานหนักยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอนเพื่อการกุศลเสียอีก

หญิงสาวดีใจที่เขาเชื่อหล่อนเสียสนิทเรื่องเชอร์ล็อก ต่อไปนี้นังเชอร์จะเป็นยันต์กันผีเจ้าที่โรงแรมแกรนด์เอ็มซีให้โจซิเฟียจนกว่าเขาหรือหล่อนจะเลิกแล้วต่อกัน อาจจะด้วยการที่เขาแต่งงานมีครอบครัวไป หรือไม่ก็โจซิเฟียเองที่แต่งงาน โจซิเฟียรีบถือขวดน้ำเดินกลับเข้าห้องและรีบล็อกประตู

“ไปเอาน้ำแค่นี้ทำไมไปเป็นชาติยะหล่อน”

เสียงนังเชอร์เอ่ยถามพร้อมกับที่โจซิเฟียโยนขวดน้ำไปให้ เชอร์ล็อกยกมือขึ้นรับแทบไม่ทัน

“เฮ้ย เกือบโดนหน้าฉัน เป็นอะไรไปยะหน้าแดงเชียวแม่คุ๊ณ อย่าบอกนะว่าหล่อนกับอนาคตผัวฉันแอบอะจิ๊อะจ๊ะ อะเจ๊าะอะแจ๊ะ จะกรึ๊บจะอึ๊บกันข้างนอกนั่นน่ะ”

นังเชอร์ทำเสียงแปร๋นถามก่อนจะแกะขวดน้ำยกขึ้นดื่ม โจซิเฟียอ้าปากหวอกับภาษาที่แปลออกมาแล้วไม่เข้าข่ายอยู่ในพจนานุกรมฉบับใดๆ ทั้งสิ้นในจักรวาลนี้ หญิงสาวเดินไปเปิดกระเป๋าดึงเสื้อผ้าที่จะใส่ออกมา

“แกต้องช่วยฉันนังเชอร์”

“ช่วยอะไรยะ” เชอร์ล็อกถามทันที

“คืนนี้เราจะเมคเลิฟกัน”

“ว้อท!” เชอร์ล็อกเผลอทำเสียงดังถามตาเหลือกด้วยความตะลึง ณ จังงัง กับประโยคของโจซิเฟีย