LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
ส่งผลให้ศศินที่เห็นเช่นนั้น เบิกตากว้างอย่างตกใจเต็มที่ แล้วจึงรีบพูดออกไปว่า “เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนดินฟังเราก่อน ขอร้องล่ะ”ได้ยินเช่นนั้นไอดินจึงทอดถอนลมหายใจออกมา แล้วเหลียวหน้าหันไปพูดกับอีกฝ่ายว่า “แกก็รู้นี่ศิน ตอนนี้เราเกลียดคนคนนี้มากแค่ไหน ทำไมกันทำไมแกถึงพาเขามาที่นี่”ทว่าไอดินพูดได้เพียงแค่น
ส่งผลให้ดีแลนที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย อดไม่ได้ที่จะกลอกกลิ้งสายตาไปมาอย่างใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนเจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นแล้วถามออกไปว่า “ว่าแต่แกเถอะไปมีความแค้นกับคุณหญิงชลนิภาอะไรนักหนา ทำไมเขาถึงต้องมาเล่นงานพวกแกด้วยอยู่คนละเมืองไม่ใช่หรือไง”เจ้าขุนจึงตอบกลับไปว่า “ฉันก็บอกแกแล้วว่าฉันเองก็ไม่รู้
คิดได้เพียงแค่นั้นเจ้าขุนจึงรีบขับรถไปที่บ้านของดีแลนทันที แม้จะไม่ค่อยถูกโรคกับอีกฝ่ายก็ตามทีแต่อย่างไรเสียก็ดีกว่าที่ไอดินจะไปพึ่งพาพี่ชายบุญธรรมคนนั้นพอขับรถไปถึงที่หมาย และยังไม่ทันที่จะได้ยื่นขาข้างหนึ่งลงมาจากรถของตัวเองเสียด้วยซ้ำ ก็มีเสียงของศศินดังให้ได้ยินทันใด “แกจะมาที่นี่ทำไมวะไอ้ขุน”
บทที่24เจ้านายกับคำเตือนของคุณลุงใจร้ายท่ามกลางแสงแดดแรงกล้าในยามที่ดวงตะวันอยู่บนฟากฟ้า เจ้าขุนที่ขับรถมาถึงจุดหมายปลายทาง ก็สาวเท้าลงไปก่อนจะขอเข้าพบกับนัทชัยหรือสารวัตรนัท สารวัตรคนใหม่ที่เพิ่งมาประจำการที่สถานีตำรวจประจำเมืองเอได้ไม่นานพอก้าวขาเข้ามาได้ก็มีเสียงของสารวัตรหนุ่มที่นั่งอยู่ทาง







