เกลียด

แต่พอเดินตามกันออกมานอกห้อง ผอ. ก็ไม่ลืมที่จะผายมือไปยังทิศทางหน้าอาคารอำนวยการ ว่าให้ยืนรอคนขับรถมารับที่ตรงนั้น

เมื่อผู้อำนวยการขับรถจากไป หมอปริญญ์ก็กลับมาอยู่เพียงลำพัง ที่อาคารพยาบาลไม่มีใครอยู่เลย ไม่มีแม้ช้างสักเชือก ซึ่งอันนี้พอเข้าใจได้ว่า อาจจะไม่มีช้างที่ดูแลต่อเนื่องค้างคืน แต่ถึงจะมีก็อาจจะอยู่ในคอกที่เตรียมไว้ให้ต่างหาก

มันเกิดขึ้นได้ แต่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นก็คือ ขนาดเจ้าหน้าที่ก็ยังไม่มีสักคน สิ่งมีชีวิตที่มีตัวๆ พอมองเห็นได้ ก็น่าจะมีแค่เธอ และนกเกาะกิ่งไม้อีกสองตัวเท่านั้น

ไม่มีปัญหาๆ

คำๆ นี้ของผู้อำนวยการทำให้เธอถึงกับส่ายหน้ายิ้มขัน

ใครเชื่อก็บ้าแล้ว!

หญิงสาวยืนรออยู่ที่เดิมได้เกือบสิบนาที ก็ค่อยๆ สืบเท้ากลับเข้าสู่ตัวอาคาร

บอร์ดแผนงาน และบอร์ดจิปาถะ ถูกตกแต่งด้วยกระดาษหลากสีแบบฝีมือเด็กประถม ซึ่งมันเคยเหวี่ยงตัวออกจากความน่าสนใจมาตั้งแต่แรกเริ่ม แต่เพราะเวลานี้ ไม่มีสิ่งไหนที่น่าสนใจแม้แต่นิด มันเลยดูมีคุณค่าขึ้นมาทีละนิด ขณะที่คนคิ้วยับย่นเซ็งจัด กำลังขยับเท้าเป็นปู ขนานไปกับบอร์ดติดผนัง เพื่อเดินดูรูปถ่ายการทำงานของคนที่นี่ แต่แล้วหนึ่งในภาพนั้น มันก็ถ่ายติดสัตวแพทย์หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังหันหลังให้กล้อง ขณะยืนเท้าสะเอวแหงนมองครวญช้าง ที่กำลังนั่งอยู่บนคอช้าง

ท่ายืนแบบนี้ ทำท่าเท้าสะเอวแบบนี้ แบบที่แค่ดูจากข้างหลังก็รู้ว่ากำลังหนักใจกับอะไรบางอย่าง มันกำลังเป็นภาพที่ทำให้เลือดในกายของหมอปริญญ์กำลังเดือดจัด

สายตาดวงเดิม รีบตวัดไปให้ถ้วนทั่วทุกรูปที่มีภาพของหมอสาวคนนี้ปรากฏ แต่ให้ตายเหอะ ไม่มีรูปสักรูปที่ให้เห็นหน้า ซึ่งแต่ละรูปก็พร้อมใจไขปริศนา โผล่มาแค่มือบ้าง โผล่มาแค่ขาบ้าง โผล่มาแค่ต้นคอบ้าง เล่นเอาท้องน้อยร้อนวูบวาบด้วยความรู้สึกบางอย่าง

เธออธิบายความชุลมุนของอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริงๆ!

ทำไมเหมือนกันได้ขนาดนี้ แม้กระทั่งสีผิวยังเฉดเดียวกัน ตัวสูงเท่ากันไปอีก...หญิงสาวที่เต็มไปด้วยความสงสัย ยืนหันรีหันขวาง ยกมือขึ้นกัดเล็บกรอดๆ

แล้วในที่สุด สายตาก็ไปปะทะเข้ากับบอร์ดเจ้าหน้าที่ในองค์กร และนึกโกรธมันมาก ที่เห็นแว้บๆ ว่ามีบางรูปหลุดหายออกไป เท้าเริ่มขยับ หัวใจก็เร่งจังหวะกระหน่ำ มือที่ยังค้างอยู่ริมฝีปากเริ่มสั่น จนเจ้าตัวต้องดึงมันออกมาตีเพี๊ยะเพื่อสงบสติอารมณ์

“จะสั่นทำไมวะ”

โอเคได้ เธอชนะค่ะปริญญ์ ที่ทำให้มันหยุดสั่น แต่เปลี่ยนมาเป็นเข่าอ่อนแทบทรุดลงตรงหน้าบอร์ดเจ้าหน้าที่นั่นแหละ

สพ.ญ. กิดากานต์ ไอยตระกูล

ชื่อไม่คุ้น แต่ใบหน้านั้นโคลนนิ่งกันมาทุกองศา!

“พี่...อูน”

พลันม่านน้ำตาก็บดบังภาพเบื้องหน้าให้พร่าเลือน ปริญญ์รีบหมุนตัวหนีจากพลังที่กระแทกเข้าหัวใจจนต้องยอบตัวลงนั่งยอง

ชื่อที่เห็นไม่ได้ทำให้ติดใจ แต่ทว่านามสกุลที่ไม่ใช่ของแฟนเก่าคนนั้น มันทำให้เธอครวญครางออกมาในใจ

แต่งงานไปแล้วจริงๆ หรือ!?

รู้สึกจุกๆ อยู่ในอก มันมีทั้งดีใจและผิดหวัง มันปวดมันหน่วงไปทั้งกายใจ ไม่สามารถจัดการความรู้สึกให้เป็นปกติได้ในทันที

เพราะผู้หญิงคนนั้น เคยมีอิทธิพลต่อจิตใจของหมอปริญญ์อย่างมาก มากเท่าที่ทำให้เธอกลายเป็นคนที่อีกคนเคยตราหน้า หลายใจ หยำเป ไม่มีความรับผิดชอบ

เธอทำแบบนั้นมาหมดแล้วจริงๆ ใช้ชีวิตหัวหกก้นขวิด เพื่อเรียกร้องความสนใจคนที่ไม่คิดจะหันกลับมามองกันอีก แล้วการกลับมาเจอกันครั้งนี้ เธอควรจะต้องวางตัวอย่างไร

ว่าแต่...มันใช่พี่จริงๆ รึเปล่าเหอะ

ร่างบอบบางค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นไปมองที่รูปนั้นอีกครั้ง

แต่คีย์ยังเกลียดพี่อยู่นะ เกลียดมากๆ! 

โชคชะตากำลังเล่นตลกขั้นรุนแรง ปริญญ์เอาแต่ยืนเขย่าขา อยู่ไม่สุข หนังนิ้วโป้งถูกกัดแทะด้วยความรู้สึกว้าวุ่น อารมณ์นี้ไม่ต่างจากตอนดักรอหมอรุ่นพี่ที่ตัวเองเคยแอบชอบ

หมออาภา คือคนนั้นที่เธอเคยตกหลุมรัก ผู้หญิงคนที่มีรอยยิ้มให้กับทุกสรรพสัตว์ และยังใจดีคอยสอนและดูแลกันตลอดเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันที่ลำปาง

แต่สิ่งเหล่านั้นมันกลับเป็นเพียงความลวง รักต่างวัยมันมีอยู่ช่องว่างหนึ่งคือความเกรงใจมากเป็นพิเศษ แต่ถ้าช่องว่างนั้นมันถูกทำลายลงด้วยความไม่เชื่อใจ มันก็มีแต่จะตอบแทนกันด้วยความเจ็บปวดที่อีกฝ่ายจะต้องได้รับมากกว่า

ใบหน้าสวยสง่านั้นคงทำให้หัวใจใครเจ็บปวดมานักต่อนัก คนอะไรกัน แค่มองเห็นด้านหลังก็รู้ว่าสวย เห็นแค่ปลายนิ้วก็ทำให้ใจเต้นแรงได้ แต่ทุกความรู้สึกที่กล่าวมา ปริญญ์อยากจะจารึกมันเอาไว้เป็นเพียงความทรงจำ เธอจะต้องไม่หลงมัวเมาไปกับสิ่งที่ไม่จริงนั้นอีกเด็ดขาด

เธอเอาแต่ยืนกระวนกระวายตัวร้อนผะผ่าวอยู่หน้าบอร์ดนั้นอีกเกือบครึ่งชั่วโมง ความคิดต่างๆ นานา โถมกระหน่ำ แต่ก็สงบตัวเองได้ทัน เมื่อลุงอู๊ดขับรถกะบะสี่ประตูสีบลอนด์เงินเข้ามาจอดหน้าอาคารอำนวยการ

ทั้งสองทำความรู้จักกันในเวลาอันรวดเร็ว แล้วก็นั่งเคียงข้างกันออกมาจากโรงพยาบาล โดยที่มีคำถามแรกมาจากคนที่คิดว่าจิตใจสงบเพียงพอแล้วว่า

“หมออูนแต่งงานแล้วเหรอคะ” ปริญญ์รัวปากถามกับคนที่ยังไม่คุ้นเคย แต่เพราะความอยากรู้มันล้นใจ เธอจึงควบคุมปากตัวเองไม่ได้จริงๆ

พร้อมกันนั้น ลุงอู๊ดก็ถึงกับทำตาโตตกใจ ก่อนจะยิ้มปากกว้างถามกลับมาด้วยความประหลาดใจว่า

“รู้จักกับหมอมาก่อนเหรอครับ”

“มะ...เอ่อ ทะ ทำ ทำไมเหรอคะ”

ไม่แนบเนียนเอาเสียเลย จะตอบว่าไม่ก็ไม่ไปสิ แต่พอคิดอีกที...มันจะหนีความจริงได้อย่างไร หากคนรู้ว่าเคยทำงานด้วยกันที่ลำปาง

ร้อนตัวเป็นเหตุสังเกตได้ ทว่าใบหน้าเก้อๆ กลับเอาแต่มองหน้ารอคำตอบ

“ก็ที่นี่ไม่มีใครเรียกหมอกิว่าหมออูน มีแค่ผมที่เรียก”

“แล้วทำไมลุงอู๊ดถึงเรียกละคะ”

“เมียผมเคยทำงานที่บ้านหมออูนครับ เรียกอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว”

“อะ...อ๋อ หมอเองก็เคยทำงานที่เดียวกันค่ะ” เธอตอบเสียงแห้งออกมา

แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี คำถามนี้จึงเกิดขึ้นอีกครั้ง

“แต่งรึยังคะ”

“ยังเป็นนางสาวอยู่เลยนะครับ”

“นางสาวก็แต่งได้ป่ะคะ”

คำถามวนๆ กวนๆ ดูไม่สบอารมณ์มันดูค่อนข้างข้ามขั้นการเพิ่งทำความรู้สึกเกินไป แต่หมอปริญญ์ก็ห้ามความอยากรู้ของตัวเองไม่ได้จริงๆ

“ก็ใช่นะครับ”

“แล้วแต่งยังอ่ะ ไหนบอกว่าเมียลุงเคยทำงานบ้านหมออูนไงคะ”

“เคยจริงครับ แต่เรื่องส่วนตัวแบบนั้น คนที่นี่ก็ไม่เคยพูดกัน เพราะหมอเองก็ทำตัวเหมือนโสดนะครับ”

“สรุป ไม่มีใครรู้เหรอคะ”

“ไม่มีใครรู้เรื่องส่วนตัวหมอขนาดนั้นหรอกครับ” ลุงอู๊ดบอกหน้าจืด

“แต่ก็ไม่มีใครวนเวียนหรือเคยมาค้างใช่มั้ยคะ”

“ไม่ครับ แต่หมอก็กลับบ้านบ่อยนะครับ”

“..............................”

จุกขึ้นมากลางอกอย่างแปลกประหลาด อยู่ๆ ปริญญ์ก็นึกโกรธคนที่พยายามชี้นำไปให้เธอคิดในสิ่งที่ไม่อยากยอมรับ ก็ไม่ได้อยากได้เขาแล้ว แต่อาการหวงก้างนี่มันคืออะไร ควรจะยินดีสิที่อาจจะมีใครคนอื่นที่ดูแลหมออูนดีกว่าเธอ