เปลี่ยนแผน

ทำเหมือนห่วง ทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่ากิดากานต์นอนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาลมาตั้งสามวัน เขาเรียกว่าห่วงประสาอะไร ไม่เห็นโผล่หัวไปเยี่ยมสักวัน!

ผิดหวังอยู่ลึกๆ แล้วถุงผ้าสีเทาก็ถูกจับโยนเข้าไปในตู้เอกสารข้างผนังไปอย่างไม่ใยดี...

อารมณ์ของเธอขุ่นมัวตั้งแต่เช้า กาแฟดำยามเช้าน่าจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาได้...เกล็ดกาแฟสำเร็จรูปถูกตักออกจากขวดด้วยใจจดจ่อ ทีละช้อนอย่างเชื่องช้า แล้วตามด้วยน้ำร้อนจัด ไอขาวพวยพุ่งลอยขึ้นเหนือแก้วกาแฟอย่างอ้อยอิ่ง

เสียงโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อดังขึ้น  แต่มันก็ไม่ได้ทำลายอารมณ์ที่กำลังจะดีขึ้นให้หม่นลง เพราะปลายสายคือผู้ช่วยที่รู้ใจ

“มีอะไรบ๊อบบี้โทรมาแต่เช้า”

“อาทิตย์นี้ บ้านดอนย่านาง คุณแม่ว่างมั้ยคะ” สาวสองผมทองผิวเป็นสีขาวจัด กรอกเสียงผ่านมือถือมาอย่างรู้ใจ

และทุกครั้งคำตอบที่ผู้ช่วยคิดว่าจะได้ก็คือ...กี่โมง?

กิดากานต์ไม่มีทางปฏิเสธกิจกรรมที่แสนชื่นชอบเหล่านี้ไปได้!

“คิดดูก่อน”

มีคนผิดหวังในคำตอบไปแล้วหนึ่ง แต่เขาก็ยังจะกรีดเสียงตามออกมาอีกว่า “ไม่ได้นะแม่ รอบนี้เค้าจัดเต็ม ลุงอู๊ดก็รับปากแล้วด้วย คุณแม่จะมาชิ่งอย่างนี้ไม่ได้นะคะ”

“ก็บอกว่าคิดดูก่อน แต่ก็ไม่ได้บอกว่าไม่นี่” กิดากานต์ตอบพร้อมกับเผลอกดยิ้มลงมุมปากไปไม่รู้ตัว

“งานนี้จะขาดแม่ไม่ได้นะคะ มันเป็นงานรับน้องใหม่ เอาให้สุดเหวี่ยงกันเลยค่ะคุณแม่!”

“ปริญญ์เค้าไม่ไปหรอก”

เจ้าของใบหน้าที่เปลี่ยนมาเคร่งขรึมบอกออกมาในทันที

“คุณแม๊เป็นหัวหน้า คุณแม๊สั่งได้ค่ะ”

“เค้าไม่ชอบอะไรพวกนี้ เปลี่ยนแผนอื่นซะเถอะ”

“แล้วรถแห่มันไม่สนุกตรงไหนอ่ะแม๊ ถ้ามีพวกเราหมอปริญญ์ต้องชอบสิคะแม๊”

“เอางี้ ถ้าบี้ชวนหมอปริญญ์ได้ ฉันก็จะไป” กิดากานต์กัดฟันบอกออกไปแล้วกดวางสายทันที

ฉับพลันอารมณ์แย่ๆ ก็ถูกตีขุ่นข้นขลั่กขึ้นมาเลยทีเดียว จากที่คิดว่ามันจะดีอยู่แล้ว...รถแห่งานบุญคือกิจกรรมโปรดของพวกเราชาวโรงพยาบาลช้าง กิดากานต์คือสาวสวยที่มีอีกด้านที่หลายคนคาดไม่ถึง เธอชอบความลูกทุ่งโจ๊ะๆ ฟังเพลงหมอลำเช้าเย็น แถมร้องคลอได้เพราะไม่แพ้ต้นฉบับ มันเป็นความชอบที่หลงใหลมาตั้งแต่เด็กๆ

และเป็นเหตุผลเด็ด ที่ทำให้เธอต้องเลิกกับปริญญ์...

ปริญญ์บอกไม่ชอบไลฟ์สไตล์นี้ของเธอ หล่อนบอกชอบ R&B Kpop และทนอยู่กับเธอไม่ได้อีกต่อไป หากยังจะเปิดฟังแต่เพลงหมอลำลูกทุ่ง ที่แฟนเด็กไม่เคยอิน และรำคาญอย่างสุดๆ

แก้วกาแฟถูกปล่อยให้เย็น สองมือกำแน่นเข้าหากันอยู่นาน แต่ก็ยังไม่คลายอารมณ์โกรธระคนอับอาย ต่อเหตุผลเลิกราที่สุดบ้า และนั่นก็ทำให้เธอสูญเสียความมั่นใจ จนเป็นสาเหตุที่ต้องใส่หูฟังแทบตลอดเวลา

เธอไม่กล้าจะฟังเพลงที่ชอบต่อหน้าคนอื่นอีกเลย แต่ก็โชคดีเหลือเกินที่โรงพยาบาลช้างแห่งนี้ สามารถทำให้เธอพอจะเผยตัวตนความชอบออกมาได้บ้าง

แต่ถ้าปริญญ์เอาตัวเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้ของเธออีกครั้ง เธอควรจะทำตัวยังไงดี ขนาดเมื่อกี้บ๊อบบี้ชวนเธอก็ยังไม่กล้าจะตอบรับในทันที

ปมชีวิตของผู้คน มันมีเล็กใหญ่แตกต่างกัน แต่ทว่าในความเจ็บช้ำหม่นหมองเหล่านั้น มันคงไม่แตกต่างกันเสียเท่าใด

กาแฟยังไม่ทันถูกจิบ สายเรียกเข้าจากบ๊อบบี้ก็ดังเข้ามาอีกครั้ง

“อื้อ...ว่ายังไง”

“หมอปริญญ์ตกลงค่ะแม่!”

“ฮะ!? ว่ายังไงนะ”

“แม่ฟังไม่ผิดค่ะ หมอปริญญ์บอกจะไปด้วย ไปเต้นรถแห่กับพวกเราด้วยค่ะแม๊”

“เค้ารู้จักรู้เปล่าเหอะว่ารถแห่คืออะไร”

“หมอรู้ค่ะ ตกลงคุณแม่ไปนะค้า”

คราวนี้บ๊อบบี้เป็นฝ่ายชิงตัดสายก่อน ปล่อยให้อีกคนได้แต่นั่งมึนงงสับสน ปริญญ์ไม่มีทางรู้แน่ๆ ว่ารถแห่นั้นคืออะไร

จะให้โทรบอกโทรห้าม ก็ไม่เหลือเบอร์ในมือถือกันอีกแล้ว ดังนั้นคนเดือดจึงรีบเดินออกจากห้องทำงาน สะโพกที่ยังไม่หายดี ทำให้การเดินเร็วของกิดากานต์ต้องหยุดพักครึ่งทาง เพราะความปวดมันเล่นงานให้ต้องขบฟันเข้าหากันแน่น แต่ก็พยายามฝืนใจเดินเข้าสู่อาคารพยาบาล ซึ่งตอนนี้มีครวญช้างเพิ่งจะนำช้างเข้ามาทำการล้างแผล แต่ระหว่างที่หมอปริญญ์กำลังเตรียมยาอยู่นั้น

คนที่มากมายความฟุ้งในหัว ก็พาตัวเองไปยืนเคียงข้างทั้งเสียงถอนหายใจฟืดฟาด จนอีกคนที่ยังสวมแว่นดำหันมามอง

“คีย์กำลังจะล้างแผลให้คุณยายสร้อย ช่วงนี้พี่ไม่ต้องออกมาก็ได้นะ ให้หายดีก่อนแล้วค่อยออกมา”

“ยกเลิกนัดกับบ๊อบบี้ซะ”

คำเด็ดขาด ส่งผลให้คนฟังถอนหายใจเอือมระอา

“พี่อูนจะทำลายความสุขคนอื่นทำไม”

“พี่บอกว่าให้ยกเลิกไง คีย์รู้จักเหรอว่าเค้าจะชวนไปไหน”

“ไปเที่ยวรถแห่ แล้วมันแปลกตรงไหนเหรอคะ”

“เค้าไม่เรียกว่าเที่ยว”

“ไม่ต่างกันหรอก” ปริญญ์ตอบโต้ไปอย่างไร้อารมณ์ ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังปั่นให้มันร้อนเป็นไฟ

“หมอลำลูกทุ่ง สิ่งที่คีย์เกลียดทั้งนั้น ได้โปรดอย่าเอาตัวเข้ามาอยู่ในโลกของพี่อีกเลยนะ”

ตอนท้ายในน้ำเสียงกึ่งขอร้องนั้น มันทำเอาอีกคนถึงกับวางขวดยาลงกับโต๊ะ แล้วหันไปคุยกันทั้งตัว

“โลกของพี่กับคีย์มันอยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอ”

“จำไม่ได้รึไงว่าพี่เคยถามแบบนี้กับคีย์มาก่อน เฮอะ! เราอยู่ใกล้กันไม่ได้ แต่นี่อะไร คีย์จะโผล่มาที่นี่ทำไม!?” กิดากานต์กัดฟันพูดให้เบาที่สุด แต่ก็เร้นไว้ด้วยความเจ็บปวดที่สุดเช่นกัน

"ถ้ารู้ว่าพี่ทำงานอยู่ที่นี่ คีย์ก็คงไม่เลือกมา"

"รู้แล้วก็ทำเรื่องย้ายออกไปซะสิ"

"ถ้าคีย์ผิด คีย์จะไป แต่นี่พี่อูนเป็นคนผิดเต็มๆ"

"พี่ผิดอะไร"

"ก็พี่เล่นเปลี่ยนชื่อจนคีย์เข้าใจผิด จะเปลี่ยนทำไม"

"เปลี่ยนเอาความจัญไรออกจากชีวิต แต่คิดว่าคงจะไม่ได้ผลซะละมั้ง"

"รู้ตัวป่ะ พี่น่ะเหมาะกับความจัญไรแบบนี้แหละ"

“ยกเลิกนัดเค้าซะ! จะไปฉลองอะไรที่ไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่อะไรแบบนั้น”

“พี่ก็เป็นแบบนี้ พอเถียงไม่ได้ ก็มีแต่จะเผด็จการใส่” ปริญญ์พูดออกมาเหมือนระอาใจ แต่ก็อดที่จะอมยิ้มออกมานิดๆ  ไม่ได้ มันเลยกลายเป็นท่ากวนประสาทที่ทำให้อีกคนเค้นเสียงออกมาว่า “แต่พี่ก็ไม่เคยทำได้สำเร็จไม่ใช่เหรอ”

“สำเร็จทุกครั้งมากกว่า แต่ครั้งนี้คีย์จะดื้อแล้วนะ”

กิดากานต์ถึงขั้นยกมือกุมขมับ รีบหลับตาสะกดจิตสะกดใจไม่ให้ตะโกนแหกปากออกมา

“ตามใจ! ถ้าไม่ชอบหรือรำคาญยังไง พี่ก็จะไม่สนใจอะไรแล้ว เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“งั้นที่ผ่านมาที่คอยห้ามแบบนั้น เรียกว่าสนใจกันได้มั้ยคะ”

“เรียกว่าเธอจะทำให้พี่หมดสนุกต่างหากล่ะ”