เยื่อใย

เดชะบุญฟิล์มดำของเธอทำให้อีกฝ่ายคงไม่มีทางเห็นหน้าเจื่อนๆ ของกันได้ เฝือกอ่อนที่ดามคออยู่ของกิดากานต์ทำให้ความเป็นห่วงที่พยายามกลบมันไว้ กลับเผยตัวตนออกมาจนรู้สึกหมั่นไส้ตัวเอง

เมื่อไรเธอจะควบคุมตัวเองได้เสียที เธอเกลียดเลือดลมฟุ้งซ่านนี้เต็มทน เกลียดที่ใบหน้าสวยๆ นั้นยังทำให้ใจเต้นแรงได้เสมอ

ให้ตายเหอะ เธอลืมรักที่ผ่านมาทั้งเจ็ดคนไปได้อย่างไร พวกหล่อนๆ ทั้งหลาย เธอจำได้แค่ชื่อ ไม่เหมือนผู้หญิงคนนั้นที่ยังหมุนตัวมองกันมาจนรถเข้าจอดที่โรงจอดรถ

“ป้ายทะเบียนกรุงเทพนี่”

“อ๋อใช่ หมอปริญญ์เคยบอกว่าเคยทำงานกับหมออูนมาก่อนนี่นา”

ได้ยินอย่างนั้น กิดากานต์ก็ถึงกับกัดฟันแน่น หลับตาปิดลงเพื่อควบคุมสติ เพียงชั่วขณะก็ลืมตาขึ้นมาถามกันชัดๆ ว่า

“ปริญญ์ พุทธพัลลภ?”

“ใช่ครับ”

“....................”

หญิงสาวทำเพียงแสยะยิ้ม อารมณ์ใดๆ ไม่หลงเหลือ ตัวมันชา ขามันสั่น ใจเต้นรัว เหมือนเกลียดกลัวอะไรสักสิ่ง แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะหมุนตัวกลับ หากแต่ยังอยากยืนตั้งรับรออยู่ตรงนี้

หญิงวัยสามสิบแปด เธอผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควร เลยไม่คิดจะหนี อยากอยู่ตรงนี้ รออยู่ตรงนี้ รักครั้งนั้นเธอไม่ได้ผิด คนที่ควรจะไปจากที่นี่ไม่ใช่เธอ แต่เป็นคนที่เพิ่งจะโผล่มาใหม่ต่างหาก

และการโผล่ออกมาจากรถ พร้อมกับแว่นกันแดดสีดำ มันช่วยปกปิดแววตากันได้ดีทีเดียว แต่เมื่อการประจันหน้าครั้งแรกได้เริ่มขึ้น แม้จะมีระยะที่ห่างกันหลายสิบเมตร

แต่ความซีดเจื่อนของใบหน้าปริญญ์ที่เห็นมาแต่ไกล ก็ส่งผลให้เกิดความน่าสงสารโผล่แว้บขึ้นมาในใจคนมองได้แค่ชั่ววินาที ก่อนที่เธอจะจัดการมันอย่างสิ้นซาก เพราะเจ้าวายร้ายหน้าหยกคนนั้น ควรจะอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดทั้งชีวิต หรือถ้ายังไม่รู้สึก เธอเองก็จะเป็นผู้หยิบยื่นให้เสียเอง

“สวัสดีค่ะลุงอู๊ด สวัสดีค่ะพี่อูน”  ปริญญ์เอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม หากมองผาดๆ คงดูไม่ออกว่า เธอกำลังฝืนกับตัวตนภายในของตัวเองมากขนาดไหน

แต่กิดากานต์มองออก...

ดังนั้นเธอจึงหยิบยื่นรอยยิ้มเย็นชา แสร้งทำว่ายังป่วยอยู่ส่งไปให้ เล่นเอาคนใส่แว่นดำถึงกับเก็บสีหน้าซีดสลดตัวเองเอาไว้ไม่ไหว

“พลายจุมพลเค้าเป็นอะไรล่ะ” กิดากานต์เข้าเรื่องไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ทำได้แค่แช่ดีเกลือรอขาลดบวมก่อนค่ะ วันนี้น่าจะเอกซเรย์ได้”

“แล้วแผลคุณยายสร้อยล่ะ” กิดากานต์ถามถึงช้างพังอายุเจ็ดสิบปีที่ชื่อสร้อยสังวาล ซึ่งป่วยมาด้วยอาการแผลฝีที่ขาซ้าย

“เริ่มตื้นขึ้นแล้วค่ะ”

เมื่อสองสาวเริ่มรับส่งงานกัน ลุงอู๊ดก็พาตัวห่างออกไปจนไม่อยู่ในบริเวณเดียวกันเสียแล้ว

“มีรับเคสใหม่เข้ามามั้ย”

“มีค่ะ ข้อมูลถูกบันทึกประจำวันไว้แล้วค่ะ พี่หมอตรวจเช็คดูได้เลยค่ะ”

“ได้ เดี๋ยวไปดูที่ห้องเดี๋ยวนี้แหละ” กิดากานต์ว่าหน้าเฉยเมย แสดงชัดว่าไม่ได้ยินดียินร้าย อ่านอารมณ์ใดๆ ภายใต้แววตาเย็นชานั้นไม่ออกเลย

และเมื่อปริญญ์ทำท่าจะเดินตาม คนที่มีเฝือกดามคอ ก็หมุนตัวกลับมาหาทั้งตัว

“ไม่ต้องตามมา”

“อย่าหันบ่อยสิ”

“................”

กิดากานต์เกลียดน้ำเสียงที่แฝงความห่วงใยแบบไม่คิดปกปิดนั้นเข้าใส้ เธอทำได้เพียงเหยียดยิ้มน้อยๆ พอให้คนมองรู้สึกหงุดหงิด

“ระวังบ้าง อย่าให้มันกำเริบ”

กระดูกคอบาดเจ็บ...อุบัติเหตุทางรถยนต์ของพวกเธอทั้งสองคน มันยังคงเป็นความทรงจำที่ยากจะลืม คราวนั้นทั้งคู่นั่งจับมือ สวมเฝือกคอคนละอัน แม้มันจะเป็นเหตุการณ์ที่น่ากลัวอย่างสุดๆ แต่พวกเธอกลับรู้สึกว่าอบอุ่นที่ยังมีกันและกัน และรอดมาจากอุบัติเหตุครั้งนั้นได้อย่างหวุดหวิด

“.................”

กิดากานต์ไม่เปล่งเสียง และเดินหน้าจากไปได้อย่างไม่แยแส...ห่วงกันงั้นหรือ ปริญญ์ก็แสดงออกอย่างนี้เหมือนกันกับทุกๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทั้งนั้นแหละ อย่าได้ใจอ่อนเป็นอันขาด!

เจ้าของร่างผอมบางเดินเข้าห้องส่วนตัว เพื่อที่จะเปิดคอมพิวเตอร์ เพื่ออ่านบันทึกการรักษา เครื่องปรับอากาศถูกเปิด เสียบปลั๊กกาน้ำร้อน ม่านมูลี่ถูกปรับให้เห็นบรรยากาศเบื้องนอกผ่านหน้าต่างกระจก หญิงสาวยืนกอดอก แล้วเพ่งมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่รกครึ้ม

ยังรักกันอยู่หรือเปล่า หรือความโกรธมันทำลายคำนั้นไปจนไม่เหลือหรอแล้ว เธอถึงได้รู้สึกครึ่งๆ กลางๆ แต่เอียงไปหาความหงุดหงิด จนไม่ได้ยินเสียงหวีดกาน้ำร้อนที่บอกว่าเดือดพร้อมมากแล้ว แต่ดันกลับมาสะดุ้งเอากับแค่เสียงเคาะประตูหน้าห้อง

“เชิญค่ะ” กิดากานต์บอกออกไปอย่างคนใจลอย แล้วเดินไวๆ ไปหากาต้มน้ำที่ยังหวีดเสียงเตือน และมันก็เงียบลงหลังจากที่อีกคนเข้ามายืนในห้อง พร้อมถุงผ้าที่หิ้วมาด้วย

“อะไรอีก?”

เจ้าของห้องหันกลับไปถาม หัวคิ้วกดแน่นเข้าหากันอย่างไม่คิดปกปิดความรู้สึก เพราะตอนนี้ไม่มีใครแล้วนี่ เธอไม่จำเป็นจะต้องเกรงใจใคร

“เปลี่ยนใช้อันนี้ดีกว่าค่ะ” ปริญญ์พูดแบบไม่สบตา แล้วค่อยๆ วางถุงผ้าสีเทานั้นลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย

“อะไร?”

“.................”

ปริญญ์ไม่ตอบ แต่ยังเลือกที่จะเมินหลบตาพลางทำท่าชี้นิ้วลงที่ลำคอ ซึ่งเธอกำลังหมายถึงเฝือกอ่อนดามคอที่อีกคนกำลังสวมอยู่

“ไม่เป็นไร ไม่จำเป็น”

“พี่เคยบอกว่าแบบนี้ดีกว่า แบบใช้รอกดึงไง”

“ฉันรู้”

“ถ้าจะรังเกียจ มันก็ของที่พี่ซื้อให้นั่นแหละ เอาคืนไป มันไม่จำเป็นกับคีย์แล้ว”

“ก็ดี งั้นก็กลับออกไปซะ”

“จะคุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอคะ อายคนเค้านะ พี่จะทำให้คนอื่นสงสัยเอานะว่าเราเคยมีเรื่องอะไรกันมา”

“ในห้องนี้ไม่มีใคร ฉันไม่ได้ซุกใครเอาไว้ จะต้องอายใครมิทราบ”

คนที่ยังสวมแว่นดำถึงกับแหงนมองเพดาอย่างระอา ต่อคำแซะแดกดันนั้นแบบร้อนวูบไปทั้งตัว

“หมายถึงเวลาต่อหน้าคนอื่นค่ะ”

“ฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้จักช่วงชีวิตที่เลวร้ายของฉันเหมือนกันนั่นแหละ”

“โอเคค่ะ งั้นก็สบายใจหน่อย โตๆ กันแล้ว”

“งั้นก็ออกไปได้แล้ว จะทำงาน” พูดจบก็หันหลังให้ ทั้งภาษาพูด ภาษากาย คงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม คนรักเก่าที่กำลังแสบๆ คันๆ ต่อท่าทีดังกล่าวเลยหมุนตัวจะเดินออกประตู แต่ก็ต้องชะงักเท้า เมื่ออยู่ๆ เจ้าของห้องก็พูดขึ้นว่า “แว่นนั่น...ก็ถอดคืนกันมาด้วยสิ”

“ไม่ได้ค่ะ อันนี้มันยังจำเป็นกับคีย์อยู่”

บอกออกไปแล้ว กว่าอีกคนจะหมุนทั้งตัวกลับมาหาด้วยความไม่พอใจ ก็มีเพียงบานประตูที่ถูกปิดงับลงไปอย่างเบามือ

แว่นกันแดดอันนี้ มันยังจำเป็นต่อปริญญ์ ผู้ที่ยังอยากจะปกปิดดวงตา ที่อาจจะฟ้องความรู้สึกที่ไม่มั่นคงออกไปให้อีกคนได้ค้นพบ

และมันน่าจะเป็น...เยื่อใยสุดท้าย ที่อาจจะไม่ท้ายสุด ในเมื่อชะตาเหวี่ยงให้ต้องกลับมาเจอคนที่ทั้งรักทั้งเกลียด

ยังมีชิ้นอื่นเหลืออีกหรือเปล่านะ?

หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่หลังจากเลิกกับกิดากานต์ พอเลิกกับคนต่อๆ มา เธอก็จะมาแค่ตัว ไม่เอาอะไรออกมาเลย เพราะกลัวว่ามันจะเป็นเยื่อใยที่เหนียวแน่นเช่นนี้หรือเปล่า

เฮ้อ...พอกลับมาเจอกันอีกครั้ง ความรู้สึกที่เพิ่งตกผลึกก็เริ่มชัด ชัดจนกลัวใจตัวเองเลยล่ะ