คุณหมอรถแห่

เสียดายที่กิดากานต์สะบัดหน้าหนีไม่ได้เหมือนทุกครั้ง คนคอแข็งทื่อที่หมดอารมณ์จะต่อกรกันเป็นเด็กๆ ก็หมุนตัวไปอีกทาง เพื่อที่จะเริ่มงานในเช้าวันใหม่ได้อย่างขมุกขมัว

ปล่อยทิ้งให้อีกคนมองตามด้วยความรู้สึกห่วงใยมากขึ้นไปอีก...จริงๆ แล้ว ตั้งแต่ที่เลิกกัน ปริญญ์ก็ค่อยๆ คายความเป็นตัวตน แล้วกลืนเอาความหลากหลายของกิดากานต์มาเป็นตัวเอง

เธอเริ่มฟังเพลงลูกทุ่งได้เพราะขึ้นมานานหลายปีแล้ว และเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าหลงคิดว่าพวกเพลงเหล่านั้นคือสิ่งที่เข้ามาทดแทนคนรักเก่า

และที่สำคัญที่สุด คือมันไม่ใช่เหตุผลจริงๆ ที่ทำให้เราเลิกกัน...

นับจากนี้ ไม่ว่ากิดากานต์จะจิกกัดกันเรื่องเก่าๆ มากขนาดไหน เธอก็จะพยายามไม่ใส่ใจ เพราะสิ่งที่เธอห่วงใยจนต้องรีบรับปากบ๊อบบี้ในทันที ก็เพราะสิ่งที่กิดากานต์ชื่นชอบ มันล้อมรอบไปด้วยหนุ่มๆ ทั้งหนุ่มแตกสาว และหนุ่มฉกรรจ์ พวกเขาให้เหตุผลว่าเพื่อไปคุ้มครอง คุณหมอรถแห่ ฉายาที่ไม่ใกล้กับบุคลิกที่คนทั่วไปพบเห็น

แต่นั่นคือตัวตนที่กิดากานต์ไม่กล้าเปิดเผยกับปริญญ์มาก่อน อยู่ที่นี่ได้ทำอะไรในสิ่งที่ชอบ คุณหมอรถแห่คงมีความสุขมากสินะ แล้วใครจะกล้าทำลายความสดใสนั้นลงคอล่ะ

ไม่คิดว่าการกลับมาครั้งนี้ของปริญญ์ มันจะทำให้กิดากานต์อึดอัดทรมานได้เสียขนาดนี้ แรกเริ่มเหมือนเธอจะคิดเอาเองว่าน่าจะเอาอยู่ แต่ตอนนี้ที่เป็นอยู่ ไม่ต่างกับเผลอแกะสะเก็ดแผลที่ยังไม่หายสนิท แล้วเลือดมันก็ไหลซึมออกมาอีกรอบ

กว่าเธอจะกล้าเผยตัวตนกับคนที่นี่ ก็ใช้เวลาอยู่ตั้งหลายปี ทำไมความชอบของเธอ จะต้องเป็นความน่ารำคาญของคนอื่น ซึ่งคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครเลย แต่เป็นคนที่เธอเคยรักมากที่สุดอีกต่างหาก

คนบ้าอะไร เราก็ฟังของเราอย่างนี้มาตั้งนาน แต่บทอยากจะเลิกก็ยกมันมาเป็นข้ออ้าง แล้วทีตัวเองเอาผู้หญิงมาอยู่บนเตียงที่เราเคยนอนด้วยกันทุกคืน กิดากานต์เจ็บเจียนตาย หลับหูหลับตาว่าไม่ใช่เรื่องจริง ยอมเป็นคนโง่ ให้เขาฉีกทึ้งหัวใจเป็นว่าเล่น

แล้วต้องยอมรับกับตัวเองได้อย่างไม่อาย ว่าอยู่ไม่ได้หากไม่มีปริญญ์อยู่เคียงข้าง ทั้งๆ ที่เขาสุดแสนที่จะเหยียบย่ำ ถือสายคุยกับคนอื่นต่อหน้า คล้ายๆ ว่าแฟนเด็กจะทำทุกวิถีทางที่จะไล่เธอออกจากความสัมพันธ์ แต่เธอก็ยังจะทนอยู่ เพราะบางขณะ แววตาอันแสนดื้อรั้นนั้น มันเต็มไปด้วยความรักความห่วงหา หากแต่บางคราวมันก็สลับไปเป็นไม่ให้เกียรติกันเลยสักนิด

รักมาก และทนมาก เพราะคิดไม่ออกเลยว่า หากเลิกกันแล้วจะทำยังไงกับชีวิตต่อไป หรือเป็นเพราะเธอคิดเองไม่ได้ ปริญญ์เลยเป็นฝ่ายตัดสินให้อย่างเด็ดขาด

แต่ในขณะนั้น กิดากานต์ก็ด้านมากพอที่จะเลิกฟังเพลงที่น่ารำคาญหูเขาเพื่อเอาใจ แต่มันก็ไม่สำเร็จ เพราะแม้เธอจะพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองเท่าใด สายตาแข็งกระด้างอย่างเอือมระอาของปริญญ์ มันก็ฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น

และวันนี้เธอก็วนกลับไปเจ็บใหม่อีกครั้ง เพลงที่เคยเปิดฟังคลอเบาๆ เวลาทำงานอยู่ในห้องเพียงลำพัง กลับโดนเมินเฉยอย่างตั้งใจ

ข้อมูลจากด้านนอก ถูกส่งผ่านระบบเข้าสู่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่กิดากานต์กำลังนั่งอยู่หน้าจอ แต่ละข้อมูลละเอียดยิบ ไม่มีช่องโหว่ให้ต้องหงุดหงิดใจ เธอชอบทำงานร่วมกับปริญญ์ เพราะเคยเป็นทั้งคนสอนและพากันเรียนรู้เคสยากๆ มาด้วยกันหลายปี

แต่พอข้อมูลที่ทยอยส่งเข้ามาเริ่มนิ่ง หญิงสาวที่แผลใจยังไม่สมานก็เอื้อมมือไปกดเปิดเพลงเศร้าๆ ช้ำๆ ของศิลปินคนโปรด ที่เพียงแค่ได้ยินอินโทรบรรเลง อินเนอร์ของคนที่ช้ำไม่สร่างซา ก็ดึงเอาไหล่บางงองุ้มหดหู่

ดวงตาเลื่อนลอยรอความเคลื่อนไหวที่หน้าจอ เพื่อรอการรายงานเคสในลำดับถัดไป หากแต่แล้ว อยู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ค่ะ...”

รับคำด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง และต้องรีบเด้งมือไปกดปิดเพลงทันทีที่ใครบางคนโผล่เข้ามาอีกแล้ว ซึ่งท่าทีอันเลิ่กลั่กเช่นนั้น มันทำให้ใจคนมองอ่อนยวบยาบ รู้สึกผิดจนอยากจะถอยหลังกลับ แต่เพราะเจ้าของห้องที่เปลี่ยนทีท่าได้ในเวลาอันรวดเร็ว ก็ทำให้ปริญญ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

“มีอะไร”

“คือ...คีย์มาคิดดีๆ แล้วว่า”

“เกี่ยวกับเรื่องงานมั้ย” กิดากานต์ถามแทรกขึ้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

“เกี่ยวค่ะ”

“ได้...งั้นก็พูดมา”

“ถ้าคีย์ไม่ไปรถแห่ มันจะทำให้พี่สนุกขึ้นจริงๆ เหรอคะ”

“ควรพูดเวลางานแบบนี้มั้ย ถ้าจะมาเคาะประตูสุ่มสี่สุ่มห้า แล้วมาพล่ามอะไรบ้าๆ ทีหลังจะไม่อนุญาตแบบนี้แล้วนะ”

“แล้วเรื่องรับน้องใหม่ ไม่เกี่ยวกับงานเหรอคะ”

“เค้าเรียกว่ากิจกรรมนอกเวลางานรึเปล่า”

“คีย์เรียกมันว่า งานสานความสัมพันธ์ค่ะ พี่เคยสอนคีย์มาอย่างนั้น”

อีกคราวที่กิดากานต์สามารถหัวเสียขึ้นมาได้ แต่จะให้เคืองก็ใช่เรื่อง เพราะเธอเคยสอนรุ่นน้องมาอย่างนั้นจริงๆ

“โอเค งานก็งาน และมันไม่สนุกแน่ ถ้ามีใครบางคนไม่ศรัทธาในศิลปะแขนงนั้นปะปนอยู่ใกล้ๆ”

“แต่คีย์มีข้อแลกเปลี่ยน”

“................................”

แววตาของคนถูกต้อน จ้องใบหน้าที่เคยหลงใหลด้วยความรู้สึกอึดอัดมากขึ้นไปอีก

“ตอบคีย์มาคำถามหนึ่ง จะตอบยังไงก็ได้ ขอแค่เป็นความจริง แล้วคีย์จะไปยกเลิกนัด”

“เล่นอะไรของเธอ”

“พี่แต่งงานรึยังคะ”

ไม่จำเป็นต้องอารัมภบทใดอีก สาวแว่นดำเชิดหน้าถามด้วยหัวใจที่เต้นถี่ ไม่ต่างกับตอนที่ลุ้นว่าอีกคนจะรับรักหรือเปล่า เหตุการณ์ครั้งนี้กับครั้งนั้นไม่ได้ใกล้เคียง แต่เหงื่อที่ซึมเต็มฝ่ามือ มันคือความรู้สึกเดียวกันเด๊ะๆ

“ตอบแบบไหนก็ได้เหรอ” กิดากานต์ถามพร้อมรอยยิ้มเยาะ

“เอาความจริงค่ะ”

“จะอยากรู้ไปทำไม”

“ก็คิดว่า ปูนนี้แล้ว แค่อยากรู้ความเป็นอยู่ว่าสบายดีมั้ย อะไรประมาณนั้นน่ะค่ะ” ปริญญ์พูดข้างๆ คูๆ

“จะแต่งไม่แต่ง ไม่ใช่เรื่องของเธอ คนแถวนี้ยังไม่มีใครคิดที่จะถามกันสักคน” กิดากานต์บอกแล้วก็หันกลับไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

“ถ้าแต่งแล้วก็จะยินดีด้วยค่ะ”

“ยินดีจริงๆ เหรอ” พี่สาวตวัดสายตามาถามด้วยน้ำเสียงจิกกัดกันอยู่ในที

“พี่ควรต้องมีคนดูแล”

“ไม่ก้าวก่ายกันสิ”

“แต่คีย์เพิ่งเลิกกับแฟน เอ่อ...อันนี้แค่พูดลอยๆ น่ะ”

“รถไฟชนกัน หรือซ้อนสามซ้อนสี่กันเหรอ อย่าหักโหมให้มันมาก เฮ้อ...ที่เคยแช่งไว้ มันได้ผลจริงๆ นะเนี่ย” กิดากานต์พูดพลางหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ไม่อยากให้สมหวังกับใคร เพราะอยากให้รักแค่พี่คนเดียวเหรอ”

“การคบกับเธอ มันเหมือนตกอยู่ในนรก ใครจะอยากก้าวขาเข้าไปอีก”

“ร้องเสียงหลงเลย นรกมันร้อนอ่ะเนอะ”

“อ้อ ถ้าอยากจะอยู่ในห้องนี้ก็เชิญเลยนะ พอดีมีเรื่องอื่นต้องไปทำ” กิดากานต์บอกแล้วก็ตัดสินใจลุกขึ้นยืน ถ้าไม่ตัดจบก็รังแต่จะเข้าตัวเปล่าๆ