บทที่ 5 ผิดห้อง

หญิงสาวเดินเตร็ดเตร่ไปตามแผนที่ในมือ พักหนึ่งรู้สึกมึนงงไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาถึงส่วนไหนแล้วกันแน่

“ห้อง E3A มันอยู่ตรงไหนกันล่ะเนี่ย”

หลังจากเดินออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์ ตามแผนที่ให้เดินเลี้ยวซ้ายสองรอบ เลี้ยวขวาสามรอบแล้วจะเจอลิฟต์ ฉันก็มาถูกแล้วไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมยังไม่เจอลิฟต์เลยล่ะเนี่ย?

ปิ่นปักทำท่าจะร้องไห้ หันรีหันขวางหาตัวช่วย…

ชิ้ง ชิ้ง ดวงตากวางน้อยล็อคเป้าหมายไปยังชายชุดดำที่ยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้น

“คุณคะ ฉันเป็นเด็กเจ๊ลัตตี้ กำลังหาลิฟต์ ช่วยบอกทางหน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มชุดดำพยักหน้าชี้มือไปอีกทางหนึ่ง

“ลิฟต์อยู่ตรงนั้น ขึ้นให้ถูกตัวล่ะ” เขาพูดอย่างกับว่าลิฟท์มันมีหลายตัวแต่ในแผนที่มันมีแค่ตัวเดียวนี่นา 

ปิ่นปักเอียงงคอมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ถามอะไรต่อตัดสินใจเดินไปตามทางที่เขาชี้ ปรากฏว่าลิฟต์มีทั้งหมดสี่ตัว

แล้วทำไมลิฟต์มีตั้ง 4 ตัวในแผนที่ไม่ได้บอกไว้แบบนี้  

แต่มีตัวหนึ่งที่ดูพิเศษเพราะต้องแสกนคีย์การ์ด โชคดีที่เธอได้คีย์‍การ์ดมาจากเจนส์ สามารถแสกนได้ทุกห้องและทุกประตู มาทางนี้อาจจะถูกทางแล้วก็ได้!

ด้วยความง่วงเป็นทุนเดิม ปิ่นปักจึงคิดว่าลิฟท์พิเศษนั่นจะต้องเป็นลิฟท์สำหรับพนักงาน คนนอกห้ามเข้า นิ้วเรียวหยิบคีย์การ์ดออกมา อ้าปากหาวไปด้วยพลางกดปุ่มเรียกลิฟต์เดินเข้าไปโดยไม่สังเกตเลยว่ามีป้ายเล็ก ๆ ติดอยู่ข้างบนหัวลิฟท์ว่า ‘For Chief Executive Officer only’ ^[1]

         ปิ่นปักพยายามมองหาปุ่มกดชั้น ดวงตาสีลูกนัทแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ จู่ๆ ลิฟต์ก็ปิดลง ด้านในไม่มีปุ่มกดชั้น

เอ๊ะ ทำไมมันไม่มีปุ่มกดชั้นล่ะ!?

ตึ้ง!

ไม่นานประตูลิฟท์ได้เปิดออก เบื้องหน้าเป็นห้องตกแต่งด้วยสีทึบดูเรียบง่าย มีเตียงกว้างขนาดคิงไซต์และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่าง ๆ เหมือนกับคอนโดมิเนียม 

ปิ่นปักไม่รอช้า วางกระเป๋าเดินทางสะเปะสะปะ กระโดดตุ้บลงบนเตียงปะทะเข้ากับร่างหนาของอีกคน 

“โอ๊ย” เสียงร้องโอดโอยดังขึ้น ชายหนุ่มลืมตามองคนที่กล้าลงมือทำร้ายเขาถึงที่ มือหนาคว้าปืนออกมาจากใต้หมอนจ่อศีรษะของอีกฝ่าย

         กระนั้นปิ่นปักไม่ลงเหลือสติจะต่อสู้กับใครอีกแล้ว ทั้งความ‍เหนื่อยจากการเดินทางประกอบกับออกไปโชว์ลีลาเทพเต้นโพลแด๊นซ์​ ขีดจำกัดของเธอหมดลงแล้ว หลับลึกบนอกหนาอุ่น ๆ

“อุ่นจัง งืม ๆ ” ขนตาแพยาวขยับเขยื้อน ร่างสมส่วนพลิกตัวบด‍เบียดหน้าอกขนาดคัพดีเข้าหาร่างหนา 

“ยัยบ้านี่ มาจากไหนกันล่ะเนี่ย” ชาร์ลถึงกับหัวเสีย การมาของบุคคลนิรนามรบกวนช่วงเวลาพักผ่อนอย่างจัง

อุตส่าห์ขอตัวกลับมาก่อน ไม่คิดว่าจะถูกผู้หญิงจากไหนไม่รู้เข้าจู่โจมถึงห้องนอน แม้เจ้าตัวจะหลับไปแล้วแต่เขาก็ไม่อาจไว้ใจได้ 

มือหนาแกะร่างสมส่วนออกจากตัว หนีออกมาที่ระเบียงสูบอัดนิโคตินเข้าปอดทดแทน

รุ่งเช้า

         ปิ่นปักตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนจ้องมองอยู่และก็จริงดังที่รู้สึก ตรงหน้าคือชายหนุ่มหน้าหล่อ เธอจำได้ว่าเมื่อวานได้เต้นยั่วบนตักเขา 

เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะจำฉันได้?

“สุดหล่อ คุณมาที่ห้องฉันได้ยังไงคะ”

“ห้องเธอ? ฉันต้องถามมากกว่าว่าเธอเข้ามาที่ห้องฉันได้ยังไง ใครส่งเธอมา” ใบหน้าถมึงทึงจ้องเธอไม่วางตาราวกับว่าเธอทำอะไรผิดไปอย่างนั้นแหละ

“ไม่ใช่ห้องของคุณสักหน่อย นี่ห้องของเจ๊ลัตตี้ต่างหาก” ปิ่นปักเถียงกลับคอเป็นเอ็น 

ชาร์ลพอจะปะติดปะต่อได้แล้ว เธอคงจะเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง เช่น คิดว่าห้องนี้ คือ ห้องของลัตตี้

“ที่นี่ไม่ใช่ห้องของลัตตี้ เธอเข้ามาผิดที่แล้ว” ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เชยคางเล็กขึ้น ดวงตาทรงอำนาจทอดมองด้วยสายตาราวกับราชสีห์เจอเหยื่อ หัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากเล็กที่เถียงฉอดๆ

ปากเล็กแค่นี้ เถียงเก่งนักนะ 

“อัลเลน พาเธอไปส่งลัตตี้ แล้วก็เรียกลัตตี้มาพบฉันที่เลาจ์ด้วย”

“ครับ นายท่าน” อัลเลนก้มโค้งคำนับ ผายมือเชิญหญิงสาวอย่างสุภาพ

“คุณผู้หญิงเชิญทางนี้ดีกว่าครับ ผมจะให้อเล็กซ่ากับอลันพาคุณไปส่งลัตตี้” อัลเลนส่งสัญญาณนิ้วให้บอดี้การ์ดหนุ่มทั้งสอง

ชายหนุ่มร่างแกร่งบึกบึนสองคนเดินขนาบข้างหิ้วแขนปิ่นปักคนละข้างจนปิ่นปักตัวลอย

กรี๊ดดด ฉันไม่ยอม! รู้จักปิ่นปักน้อยไปซะแล้ว

“ไม่ต้องมาแตะตัวฉัน ฉันเดินเองได้ย่ะ” ฉันกรี๊ดสุดเสียงดีดดิ้นสุดแรงเกิดไม่ยอมให้เขาจับจนตัวเองล้มลง ขาเรียวยาวรีบวิ่งกระโดดเกี่ยวเอวหนาเหมือนกับลูกลิงจอมซน

“สุดหล่อคะ ไม่อยากอุ้มปิ่นปักไปส่งหรือคะ” ฉันส่งสายตาหวานเชื่อมพร้อมกับเลื่อนมือลูบจากเป้ากางเกงจนมาถึงหัวเข็มขัด

ร้อยทั้งร้อยผู้ชายต้องแพ้มารยาหญิง วันนี้ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าเขา‍เป็นใคร ถ้าฉันรอดไปได้ล่ะนะ

ผิดคาด! ชายหนุ่มโยนปิ่นปักลงบนพื้น 

ย้ำว่า โยน!

“หน้าตาก็หล่อไม่น่าใจร้ายเลย” ปิ่นปักแสร้งบีบน้ำตาร้องกระซิกแบบทิพย์ๆ 

“เอาหล่อนไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!” ชาร์ลออกคำสั่ง  

หึ ถ้าคิดว่าแค่นี้ปิ่นปักจะยอมแพ้ คุณคิดผิดแล้ว!

“หยุด! ไม่ต้องตามปิ่นปักมา ปิ่นปักไปเองได้ แล้วพบกันใหม่ สุด‍หล่อ จุ๊บ” ปิ่นปักยังไม่หยุดท้าทายอำนาจมืด เขย่งตัวจุมพิตข้าง‍แก้มสากอย่างรวดเร็ว 

ชาร์ลรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกลูบคมซ้ำแล้วซ้ำเล่า คนตัวสูงก้มลงช้อนก้นลูกพีชด้วยมือข้างเดียวอุ้มร่างเล็กขึ้นพาดบ่า 

“เหวออ” ปิ่นปักร้องเสียงหลง ยามมือหนาฟาดบั้นท้ายกลมกลึงแรงๆ 

ไม่รู้ว่าภายใต้ร่มผ้าจะขึ้นเป็นรอยฝ่ามือของเขาไหม คนใจร้าย ไม่ปราณีกันบ้างเลย แสบจนต้องลูบปลอบ 

“อื้อ...ฮึก เจ็บ สุดหล่อ อย่าตีปิ่นปัก”

“อย่ามาลองดีกับฉัน” ชาร์ลปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ ปิ่นปักเอียงคอส่งสายตายั่วยวน

“ปิ่นปักไม่ได้ลองดี ปิ่นปักยังโสดนะ ปิ่นปักชอบคุณ” 

“แต่ฉันไม่ชอบเธอ อัลเลนพาเธอไปส่ง”

“ถ้าเดินออกมาดี ๆ ได้จะไม่ให้คนลากออกไป” อัลเลนกล่าว ปิ่น‍ปักพยักหน้าเข้าใจ เดินตามหลังอัลเลนไปอย่างเงียบ ๆ

กลิ่นหอมของเขายังติดอยู่ตรงปลายจมูกฉันอยู่เลย เมื่อเปิดโทรศัพท์ดูถึงเห็นว่าเจ๊ลัตตี้โทรหาฉันเกือบร้อยสาย 

ก๊อก ก๊อก 

“ปิ่นปัก แกกลับมาสักที เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลยรู้ไหม” เจ๊ลัตตี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ทำเอาฉันไม่กล้าบอกเรื่องเมื่อคืน

จนกระทั่งคนด้านหลังแทรกตัวขึ้นมา 

“ลัตตี้ครับ นายท่านเรียกให้หา” ชายหนุ่มเอ่ยพลางดันแว่นสายตาขึ้นอย่างที่ชอบทำประจำ 

“ปิ่นปัก เมื่อคืนแกก่อวีรกรรมอะไรเอาไว้อีก ห้ะ!” ลัตตี้พูดเสียงรอดไรฟัน 

“ฉันไม่ได้ก่อวีรกรรมสักหน่อย ก็แค่เข้าห้องผิดเท่านั้นเอง” ลัตตี้หรี่ตาอย่างจับผิด

“แน่ใจนะ” 

“อืม แต่ฉันได้จุ๊บ ๆ ที่แก้มเขาด้วยแหละ” ปิ่นปักพูดโอ้อวด นึกถึงแก้มสากหอมๆแล้ว อยากฝังจมูกสูดดังฟอด ฟอด

ได้ยินแบบนั้นสีหน้าลัตตี้ซีดลงเรื่อยๆ 

“นี่แก! โอ๊ยย ฉันจะเป็นลม” ลัตตี้เอามือทาบอก แสงแห่งชีวิตรุ่ง‍ริ่งอยู่รำไรใกล้จะมอดดับเต็มที

มือบางยกพนมมือเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเต็มประดาว่า

“ฉันขอโทษนะ แต่ฉันไม่ผิด”

---

^[1] แปลว่า สำหรับผู้บริหารสูงสุดเท่านั้น