บทที่ 2.3 - พี่เลี้ยงคนใหม่ (สวยถูกใจเจ้านาย) (จบตอน)

“เดี๋ยวตบปากเลยนิลูกคนนี้ ใครเขาให้พูดแบบนั้น มันเป็นลางไม่ดีนะลูก เขาถือ” มาลายกมือทำท่าจะตีบุตรสาว รสรินรีบเอี้ยวตัวหลบ

“อ่ะๆ งั้นหนูตบปากตัวเองก่อนเลย” ว่าแล้วก็ตีปากตัวเองแรงๆ ด้วยท่าทีทะเล้น มาลาส่ายหน้าเอือมระอา

“รสเอ๊ย แม่ชักไม่อยากให้ไปซะแล้วสิลูก”

ลูกไม่เคยห่างอกแม้แต่ครั้งเดียว มาลายังทำใจยอมรับไม่ได้ ถึงจะรู้ว่ารสรินไปทำงานเพื่อหาเงินมารักษาอาการป่วยของตัวเองก็เถอะ หัวอกคนเป็นแม่ก็อยากให้ลูกอยู่ใกล้ๆ เสมอ

“แม่จ๋า อย่างอแงสิจ๊ะ หนูไปทำงาน เสาร์อาทิตย์ก็ได้หยุด แล้วหนูจะกลับมาเยี่ยมนะ” รสรินยกมือปาดน้ำตาบนแก้มเหี่ยวย่น

“เนี่ย แม่จะร้องไห้ทำไม”

“น้องมันยังร้องเลย” มารดาโบ้ยบุตรสาวคนเล็ก รสรินหันมองพิมพ์มาดา รายนี้หนักกว่าแม่เป็นไหนๆ ทั้งน้ำตาน้ำมูกมาเต็ม

“หยุดเลยยัยพิมพ์ พี่เคยสอนเราว่าไงจำได้ไหม?” รสรินชี้หน้าดุ ทวงคำสอนที่ตนเคยบอกน้อง

“ห้ามร้องไห้เพราะเรื่องงี่เง่า” พิมพ์มาดาสะอื้นตอบเป็นเด็กๆ ก่อนจะเอ่ยท้วงว่า “แต่นี่ไม่ใช่เรื่องงี่เง่านะพี่รส เราสามคนอยู่ด้วยกันจนชิน มาวันนี้พอพี่จะไปพิมพ์ก็ต้องเศร้าสิ”

“พี่เข้าใจ แต่พิมพ์อย่าลืมนะว่าสถานการณ์ของเราตอนนี้แม่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด ทางไหนได้เงินดีพี่พร้อมไปทั้งนั้น พิมพ์ไม่อยากให้แม่หายป่วยเหรอ” รสรินยกเหตุผลหลักมาบอกกล่าว พิมพ์มาดาเริ่มได้สติ

“จริงสิ พิมพ์งี่เง่าจริงๆ ด้วย”

น้องสาวปาดน้ำตาทิ้ง รสรินเอ็นดู

“มาๆ มากอดกันหน่อยสามสาวสามมุม”

รสรินสวมกอดมารดาและน้องสาวเข้าพร้อมๆ กัน ความอบอุ่นแห่งสายใยครอบครัวหลอมความเศร้าให้กลายเป็นรอยยิ้ม

“รีบไปเถอะเจ้ารส เดี๋ยวจะมืดค่ำเอาซะ” สมหมายมองเวลาก็รีบบอก รสรินผละตัวจากสองแม่ลูก

“หนูไปนะจ๊ะแม่ แล้วจะโทรหาทุกวัน”

“ห้ามลืมโทรนะ” มาลาชี้หน้าเตือน

“จ้าแม่ ลูกสาวคนนี้จะโทรรายงานทุกๆ หนึ่งชั่วโมงเลยครับผม” รสรินทำเสียงทะเล้น

“ลูกคนนี้นิ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกย่ะ”

มาลาหลุดขำ เพราะแบบนี้ไงถึงเศร้า บ้านหลังนี้ถ้าขาดรสรินไปสักคนคงเงียบเหงาน่าดู หล่อนเป็นคนร่าเริงที่สุดในครอบครัว คอยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้แม่กับน้องเสมอ

“พิมพ์ดูแลแม่ดีๆ นะ อย่าลืมให้แม่กินยาทุกวัน เข้าใจไหม”

พี่สาวสั่งเรื่องสำคัญ พิมพ์มาดาไว้ใจได้อยู่แล้วเธอรู้ แต่ก่อนไปก็ขอให้ได้เตือนกันสักหน่อย

“ไปๆ เจ้ารส” สมหมายที่ขึ้นไปนั่งรอบนรถตะโกนบอก รสรินโบกมือลาแม่และน้องด้วยรอยยิ้ม

“โชคดีนะลูก”

พอคล้อยหลังครอบครัวร่างบางก็เริ่มร้องไห้ สมหมายถึงกับหัวเราะลั่นรถ ทำเอาแม่สาวจอมมั่นใจหน้าเสียไม่น้อย

“อะไรกันล่ะลุง”

“เอ็งนี่เหมือนแม่ของเอ็งตอนสมัยสาวๆ ไม่มีผิด ทำทีเข้มแข็งสุดท้ายแอบร้องไห้” สมหมายนึกถึงมาลาตอนยังรุ่นๆ

“ก็หนูใจหายนี่ ต้องไปกินนอนบ้านคนอื่นรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้” เรื่องงานดูแลเด็กเธอไม่ห่วงหรอก จะกังวลก็แต่เรื่องที่อยู่อาศัยนี่แหละ บ้านคนอื่นต่อให้ร่ำรวยใหญ่โตเพียงใดก็ไม่สุขใจเท่าบ้านของเรา

“เจ้านายลุงเป็นคนดี เอ็งไม่ต้องห่วง” สมหมายกล่าว ไม่อยากให้หลานสาวเครียดจนเกินเหตุ

“หนูรู้ ถ้าเขาไม่ดีลุงคงไม่ทำงานให้เขาจนถึงป่านนี้หรอก จริงไหมล่ะ?” รสรินยิ้ม สมหมายเป็นคนตรง เคยทำงานขับรถให้พวกคนรวยมาก็หลายตระกูล แต่ไม่เคยเห็นลุงอยู่กับใครนานเท่ากับตระกูลนี้มาก่อน

“ก็จริงของเอ็ง”

สมหมายหัวเราะชอบใจ บทสนทนาของทั้งคู่จบลงดื้อๆ ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของใครของมัน จนกระทั่งรถคันหรูขับเคลื่อนเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังงาม รสรินที่เคลิ้มจะหลับถึงกับเบิกตากว้าง ความยิ่งใหญ่อลังการชวนให้เธอรู้สึกตื่นเต้น

“ถึงแล้ว” สมหมายหันบอกหลานสาว ชายกลางคนลงจากรถเป็นคนแรก เปิดท้ายรถขนสัมภาระของรสริน

“หนูทำเองลุง” รสรินรีบมาช่วย

“เอาน่าช่วยกัน” สมหมายไม่ถือสา ช่วยหลานสาวขนสัมภาระลงจากท้ายรถจนหมด

“เดี๋ยวเอ็งเข้าไปพร้อมลุงเลยนะ คุณนายท่านน่าจะอยู่ข้างใน”

“จ๊ะลุง” รสรินว่าง่าย เดินตามสมหมายเข้าสู่ภายในคฤหาสน์อย่างเงียบๆ สองมือกุมประสานเข้าด้วยกัน รู้สึกตื่นเต้นและประหม่า โซฟาลายเสือตัวยาวปรากฏร่างของคุณนิภาที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารเพลินๆ

“อ้าวพี่หมาย” คุณนิภาทักทายเสียงใส ไม่ถือตนว่าเป็นนายและให้เกียรติสมหมายในฐานะคนเก่าคนแก่

“สวัสดีครับคุณนาย” สมหมายยกมือไหว้ รสรินรีบไหว้ตาม คุณนิภามองร่างบางแปลกหน้า

“นั่งก่อนพี่หมาย” คุณนิภาผายมือไปที่โซฟาตรงข้าม ก่อนเอ่ยถามว่า “แล้วนี่พาใครมาด้วยล่ะ ลูกพี่หมายเหรอ”

“โอ๊ย! ไม่ใช่ครับคุณนาย ลูกผมไม่สวยขนาดนี้หรอกครับ” สมหมายโบกไม้โบกมือปฎิเสธ

“แล้วใครกันล่ะ” คุณนิภาถามต่อ

“ชื่อรสรินครับ เป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ของคุณหนูรัน” สมหมายแนะนำแทนสาวเจ้าเสร็จสรรพ

“อ้อ… ตารุตหามาสิท่า”

“เปล่าครับคุณนาย รสรินเป็นหลานสาวของเพื่อนผม คนบ้านเดียวกัน นิสัยดีทำงานอดทน ผมเลยลองเสนอคุณรุตดู แล้วคุณเขาก็เห็นด้วย” สมหมายอธิบาย คุณนิภาถึงกับยิ้มกริ่ม หน้าตาสะสวยแบบนี้ลูกชายเธอคงชอบสิท่า

“แล้วหนูทำงานอะไรมาก่อนล่ะ”

“หนูทำงานเป็นผู้ช่วยครูสอนเด็กอนุบาลมาก่อนค่ะ” รสรินตอบฉะฉาน

“ดีนี่ คลุกคลีกับเด็กๆ มาก่อนน่าจะทำงานนี้ได้” คุณนิภาชอบใจ สมหมายพยักหน้ารีบเสริมทัพ

“นังหนูมันคนขยันครับคุณนาย หนักเอาเบาสู้ทุกอย่าง ทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนตั้งแต่เด็ก” ยิ่งได้ฟังแบบนี้คุณนิภาก็ยิ่งเห็นดีเห็นงาม เพราะส่วนตัวชอบคนมุมานะอยู่แล้ว

“แต่หนูก็จบแค่ ปวส. นะคะ ไม่ได้เรียนสูงเหมือนใคร” รสรินรีบบอก

“ไม่เป็นไรๆ ฉันไม่ได้อยากได้ด็อกเตอร์มาช่วยเลี้ยงหลานซะหน่อย” คุณนิภาติดตลก รสรินพลอยได้ยิ้มกับเขาบ้าง

“แล้วนี่บอกตารุตหรือยังพี่หมาย รายนั้นกลับดึกอยู่นะ เห็นว่ามีประชุม”

“ผมโทรแจ้งให้ทราบแล้วครับ เห็นคุณรุตว่าจะเข้ามาเลย”

“อุต๊ะ! แลรีบนะลูกชายฉัน” คุณนิภายกมือทาบอก สบตามองสมหมายอย่างรู้ทันคนเจ้าเล่ห์

มีแต่รสรินที่ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

เสียงรถยนต์คุ้นหูดังขึ้นหน้าบ้าน ติ๋มวิ่งมาบอกว่าศรุตกลับมาแล้ว คุณนิภานั่งไขว่ห้างมองร่างสูงใหญ่ของบุตรชายที่เดินผิวปากอารมณ์ดีมาแต่ไกล นัยน์ตาคมเห็นร่างบางเพียวระหงส์ที่นั่งเคียงข้างกับสมหมายแล้วใจเต้นแรง หล่อนสวยสง่ายิ่งกว่าในรูปเป็นไหนๆ!

“ไหนว่ามีประชุมไงจ๊ะพ่อคุณ” คุณนิภาแสร้งแซว ศรุตไม่กล้าสบตามารดา รู้ดีว่าท่านคิดเช่นไร

“ประชุมไม่ใหญ่มากครับเลยเสร็จไว” เขาตอบแต่สายตาไม่ได้มองผู้ตั้งคำถาม เอาแต่จดจ้องใบหน้าหวานของริสรินท่าเดียว

พานให้หญิงสาวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาชอบกล!

“ชื่ออะไรนะ?” ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วแต่ยังแกล้งถาม จะว่าหาเรื่องคุยก็ย่อมได้

“รสรินค่ะ”

แม่เจ้าโว๊ย… หน้าก็หวานเสียงก็หวาน อยากรู้จริงๆ ว่าจะหวานไปทั้งตัวเลยหรือเปล่า!