บทที่ 3.1 - รุกรัก เขย่าหัวใจ (หมายปองเหยื่อแสนหวาน)

อาการที่ศรุตแสดงออกต่อรสรินนั้นมากมายจนดูออก คุณนิภาส่ายหน้าพลางนึกสงสารหญิงสาว โชคชะตาเหวี่ยงให้มาเจอกับลูกชายของเธอช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าแท้ๆ ศรุตยิ่งไม่เหมือนใครอยู่ด้วย ลองถ้าได้ต้องตาถูกใจเหยื่อรายไหนขึ้นมา ไม่เคยรอดเลยสักราย แล้วพี่เลี้ยงสาวคนนี้จะนานแค่ไหน คงไม่แคล้วตกเป็นของเล่นของพ่อตัวดี

“ลุงหมายบอกว่าเธอทำงานเป็นผู้ช่วยครูสอนเด็กอนุบาลมาก่อน หวังว่าจะเข้ากับลูกชายของฉันได้นะ”

ศรุตพูดแล้วยิ้มกริ่ม แววตาซุกซนตามประสาผู้ชายเจ้าชู้

“ดิฉันจะพยายามค่ะ”

รสรินตอบ หล่อนไม่กล้ามองหน้าเขาเท่าไหร่ รู้สึกเหมือนกำลังถูกลวนลามทางสายตายังไงชอบกล

“เอาล่ะๆ เพิ่งมาถึงก็อย่าคิดอะไรเยอะแยะ ไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวแล้วพักผ่อนให้สบายใจ” เพราะศึกหนักกำลังรออยู่ ประโยคนี้คุณนิภาพูดในใจ

“จริงสิ! แม่ไม่ได้ให้คนเตรียมห้องให้หนูรสเลย”

ก็เล่นมากะทันหันไม่บอกกล่าว เจ้าลูกชายตัวดีปิดปากเงียบสนิท มันน่านักเชียว

รสรินรู้สึกอบอุ่นหัวใจยามได้ยินนายจ้างเรียกเธอด้วยถ้อยคำเอ็นดู คุณนิภาดูท่าทางใจดีไม่ถือตัว บุคคลิกของผู้อาวุโสทำให้รสรินคิดถึงแม่ จากกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็เริ่มงอแงซะแล้ว

“ผมให้หวานกับติ๋มช่วยเตรียมห้องเรียบร้อยแล้วครับ”

ศรุตรีบบอก ปกติกับพี่เลี้ยงคนก่อนๆ เขาไม่เคยสนใจว่าจะกินอยู่ยังไง ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของคุณนิภา ศรุตมีหน้าที่แค่จ่ายเงินและคอยดูผลงานว่าเป็นไปตามที่ต้องการหรือไม่เท่านั้น แต่นี่อะไร ให้คนตระเตรียมห้องหับตั้งแต่เนิ่นๆ ดูท่าลูกชายตัวดีจะสนใจแม่หนูรสรินมากเลยทีเดียว

“แหม หล่อนสองคนก็ไม่คิดบอกฉันเลยนะยะ”

คุณนิภาหันไปเล่นงานสาวใช้ตัวดี ติ๋มและหวานยิ้มแหย ศรุตกำชับห้ามพูดใครมันจะไปกล้าล่ะ!

“ถ้าเตรียมแล้วก็พาหนูรสขึ้นไปดูห้องสิ ติ๋มหวาน…”

“เดี๋ยวผมพาไปเองครับ”

ศรุตชิงเอ่ยแทรก สมหมายค่อนข้างตกใจเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเดินหน้ารุกตั้งแต่วันแรก

“ตามมาสิ”

ศรุตทำเสียงเข้มใส่รสริน หญิงสาวเลิ่กลั่กมองหน้าสมหมาย ชายกลางคนพยักเพยิดให้เดินตามร่างสูงไป ศรุตเดินนำหน้าด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย แม้ภายนอกจะเคร่งขรึม หากในใจนั้นเต้นเร่าอยากใกล้ชิดแม่สาวเนื้อนวล แต่อย่าเพิ่ง… เขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้ เหยื่อน่ารักน่าชังขนาดนี้ต้องค่อยๆ เข้าหาทีละเล็กละน้อยตามสเต็ป รอให้กระต่ายน้อยเชื่องได้ที่ก่อน

รับรอง… เขาจะเชือดด้วยความร้อนแรง!

                                   ..............................................

“อืม ห้องนี้แหละ”

ศรุตบอกหลังจากพารสรินมาถึงหน้าห้อง เขาจัดการเปิดประตูเข้าไปด้านใน ความหรูหราดูแพงปรากฏต่อสายตาหญิงสาว รสรินถึงกับทำตัวไม่ถูก เกิดมาก็เพิ่งเคยจะได้อยู่ห้องใหญ่อลังการแบบนี้ หล่อนยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงกลางห้อง กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ มีบางช่วงก็แอบชำเลืองมองศรุต ซึ่งพอเขาหันมาสบตาด้วยเธอก็รีบหลุบต่ำมองพื้นแก้เขิน

“ตามสบายเลยนะ คิดซะว่าเป็นบ้านของตัวเอง” สองมือล้วงกระเป๋าพิงแผ่นหลังกับโต๊ะเครื่องแป้ง

ทำไมเขาไม่ออกไปนะ รสรินยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ ศรุตรู้ว่าเธออึดอัดที่เขายังอยู่ในห้อง แล้วไงอ่ะ ก็ในเมื่อเขาอยากแกล้ง ใครจะทำไม

“อายุเท่าไหร่แล้ว”

“ยี่สิบสี่ค่ะ” เสียงหวานตอบ

ศรุตพยักหน้าพลางเบ้ปากเล็กน้อย กำลังดี หล่อนอายุยี่สิบสี่ส่วนเขาสามสิบสอง ไม่ได้ทิ้งห่างกันมาก

“เธอคงรู้จักชื่อฉันแล้ว ต้องให้แนะนำตัวไหม” ศรุตลองภูมิ รสรินรีบส่ายหน้า

“ไม่ต้องค่ะ ลุงหมายบอกฉันแล้ว คะ… คุณศรุต”

แม้ห้องจะกว้างใหญ่แต่ดูเหมือนอากาศหายใจแทบไม่มี รสรินรู้สึกคล้ายกำลังจมน้ำ ตะเกือกตะกายรอให้คนมาช่วยพาออกไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้

“แล้วเมื่อไหร่คุณจะออกไปสักทีคะ”

“นี่ไล่?”

ศรุตชี้หน้าตัวเองพลางถาม น้ำเสียงเข้มข้นขึ้นจมูก เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าไล่เขามาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงยิ่งไม่มี!

“เปล่าค่ะ ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่” รสรินละล่ำละลัก กลัวเขาคิดว่าเธอจองหอง “ฉันแค่… แค่…”

ครั้นพอจะอธิบายปากดันพูดไม่ออกเสียนี่!

“แค่อะไร?”

คนชอบแกล้งไม่ได้โกรธจริงจัง เริ่มติดสนุกที่เห็นแววตาตื่นตระหนกของอีกฝ่าย น่ารักน่ามองจนเขาเผลอจ้องอยู่นาน

“ฉันแค่อยากอาบน้ำค่ะ”

รสรินตอบอ้อมแอ้ม หลบตาผู้ชายหล่อเหลาที่เอาแต่จ้องนิ่ง หล่อนไม่รู้ว่าเขาจะมองอะไรนักหนา ตอนอยู่ข้างล่างก็ทีหนึ่งละ หรือว่ามีอะไรติดหน้าเธอหรือเปล่านะ ใช่สิ อาจจะมีแน่ๆ

“ก็อาบไปสิ”

ศรุตไหวไหล่ ยังคงยืนกอดอกพิงโต๊ะเครื่องแป้งอยู่เช่นเดิม รสรินเริ่มหงุดหงิด เดิมทีหล่อนไม่ใช่ผู้หญิงสายหวานแนวอ่อนโยน ออกจะบ้าระห่ำด้วยซ้ำ ที่ทนพูดเสียงนุ่มกับเขาได้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จมากพอแล้ว

“แต่ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวค่ะ” ถึงอยากสวนกลับด้วยถ้อยคำรุนแรง แต่สถานนะนายจ้างกับลูกจ้างยังคงเป็นต่อ รสรินจำต้องฝืนความเป็นตัวเองเพื่อพูดดีกับเขา

“ก็แค่จะบอกว่า… รีบอาบแล้วมาคุยเรื่องค่าจ้างกัน”

พอได้ยินคำว่า ค่าจ้าง นัยน์ตากลมโตก็เปล่งประกายทันที ศรุตพอจะดูออกว่าหล่อนมองเรื่องเงินเป็นสิ่งสำคัญ ก่อนจะมาเจอเธอ เขาถามไถ่ข้อมูลคร่าวๆ จากสมหมายมาบ้างแล้ว รสรินเป็นบุตรสาวคนโต สถานะทางบ้านยากจน มีน้องสาวร่วมท้องหนึ่งคน ทว่าไม่รู้ชื่อเพราะเขาไม่คิดใส่ใจ หล่อนทำงานหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ส่งเสียตัวเองเรียนจนจบระดับการศึกษาวิชาชีพชั้นสูง ถึงผลการเรียนและความตั้งใจจะมากโข แต่ด้วยสถานภาพทางการเงินย่ำแย่แม่ป่วย ทำให้ความฝันการเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยต้องปิดฉากลงไป