บทที่ 2.2 - พี่เลี้ยงคนใหม่ (อยากเจอเธอเร็วๆ)

“แล้วเงินเดือนนี่ยังไงลุง เรามีสิทธิ์ขอได้เหรอ” รสรินสนใจประเด็นนี้ที่สุด สมหมายยิ้มก่อนตอบ

“เอ็งเรียกไปเลยเดือนละห้าหมื่น”

“มากไปไหมพี่หมาย ใครจะมาให้เยอะแยะขนาดนั้น”

มาลาทักท้วง รสรินก็คิดไม่ต่างกัน ให้รวยยังไงก็เถอะคงไม่ให้ค่าเหนื่อยมากขนาดนั้น

“ก็บอกแล้วว่าเจ้านายข้ารวย แล้วไม่ได้รวยธรรมดานะโว๊ย รวยมาก! คนมีประสบการณ์อย่างเจ้ารสเรียกไปเลย เอาให้เต็มที่ เผลอๆ ห้าหมื่นยังจะน้อยไปด้วยซ้ำ”

ห้าหมื่นสำหรับงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กมันคือรายได้มหาศาล สมหมายแค่อยากให้หลานสาวเรียกค่าตอบแทนสูงๆ เข้าไว้ เพราะรู้นิสัยของศรันดี ฤทธิ์เยอะปานนั้นรสรินก็ต้องหวั่นบ้างล่ะ

“เขาให้ได้จริงๆ หรือลุง” รสรินเริ่มคล้อยตาม นัยน์ตากลมโตเป็นประกายวาววับ แค่ลองคิดเล่นๆ ว่าได้เงินเดือนถึงห้าหมื่นบาทต่อเดือนก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

“เออสิวะ! ไม่งั้นข้าจะมานั่งพูดให้เปลืองน้ำลายทำไมกัน”

สมหมายยืนกรานหนักแน่น รสรินมองหน้ามารดา แค่มองตามาลาก็รู้ทันความคิด

“แม่จ๋า…” สาวเจ้าทำเสียงอ่อนเสียงหวาน

“แต่รสต้องไปอยู่กินบ้านเขานะลูก แม่ว่าอย่าเลย”

ถึงจะรู้ว่าครอบครัวเจ้านายของสมหมายร่ำรวยก็เถอะ มาลาก็ไม่ไว้วางใจปล่อยลูกสาวไปอยู่ดี

ตั้งแต่เล็กจนโตทั้งรสรินและพิมพ์มาดาไม่เคยห่างอก สองพี่น้องติดแม่ติดบ้าน เพียงแค่คิดว่าต้องให้ลูกไปอยู่ที่อื่น หัวอกคนเป็นแม่ก็ปวดแปลบ

“แต่เงินเดือนสูงลิบลิ่วแบบนี้มันหายากนะจ๊ะแม่ เรื่องไปอยู่กินหนูไม่ซีเลย งานไหนได้เงินเยอะกว่าที่ทำอยู่หนูพร้อมไปทั้งนั้น”

ค่ารักษาโรคไตของแม่คือหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่เธอต้องรับผิดชอบ

“แล้วเขามีวันหยุดให้ไหมลุง” หญิงสาวหันไปถามสมหมาย

“มีสิ หยุดเสาร์ อาทิตย์ เอ็งก็กลับมาเยี่ยมแม่เอ็งได้” สมหมายที่สอบถามรายละเอียดจากศรุตมาแล้วเอ่ย

“เห็นไหมแม่ วันหยุดเขาก็มีให้ นะแม่นะ ให้หนูไปทำงานบ้านเจ้านายลุงหมายนะจ๊ะ” รสรินออดอ้อน มาลาหนักใจชัดเจน

“แต่แม่…”

“นังมาลาเอ๊ย เอ็งอย่าขัดขวางลูกมันเลย เด็กมันใฝ่ดีอยากช่วยหาเงินมารักษาเอ็งแท้ๆ ยังจะต้องคิดอะไรอีก ปล่อยๆ มันไปเถอะ เจ้ารสมันก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว คิดอะไรเยอะแยะวะ”

สมหมายแทรกขึ้นก่อนที่มาลาจะพูดจบ คนถูกรุมถึงกับไปไม่เป็น มองหน้าบุตรสาวและคนคุ้นเคยสลับไปมา ก่อนตัดสินใจแน่วแน่

“เอาก็เอา!”

“เย้!” รสรินกระโดดดีใจตัวลอย มาลาถึงกับหลุดขำที่เห็นลูกทำตัวเป็นเด็ก “หนูรักแม่ที่สุดเลยจ้ะ” รสรินหอมแก้มซ้ายขวาฟอดใหญ่

“พอแล้วลูก เฮ้อ… ก็อย่างที่พี่หมายว่า ลูกมันตั้งใจฉันก็ไม่อยากขัด เอาเป็นว่าฝากด้วยนะพี่ ผิดถูกก็บอกสอนกันไป ยังไงพี่ก็คุ้นเคยกับบ้านนั้นมานาน” มาลาฝากฝังเต็มที่

“เอ็งไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลเจ้ารสให้เอง ว่าแต่เอ็งน่ะ” สมหมายปรายตามองรสริน “ไปเก็บข้าวของให้เรียบร้อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงจะมารับ”

“หะ! ต้องรีบขนาดนี้เชียวหรือพี่หมาย?” มาลาตกใจ

“ใช่จ้ะลุง ขอเวลาให้หนูไปทำเรื่องลาออกที่โรงเรียนก่อนได้ไหม หนูกลัวไม่ได้เงินที่เหลือน่ะ ทำให้เขาไปจนจะเต็มเดือนแล้วด้วยเนี่ย” คนรอบคอบกล่าว เรื่องเสียผลประโยชน์รสรินไม่มีทางให้เกิดกับตัวเองเด็ดขาด หญิงสาวตรวจทานเป็นอย่างดี

“อีกอย่างข้าวของก็ยังไม่ได้ตระเตรียม พี่หมายอย่าใจร้อนนักเลย” มาลาเสริมอีกราย

“จริงอย่างที่เอ็งสองคนว่า ข้ามันก็พวกใจร้อน อยากให้ได้งานได้เงินกันไวๆ” สมหมายยิ้มแหย

“งั้นรสขอเวลาจัดการธุระสักสามวันนะลุง”

“อืม… ได้ๆ สามวันก็กำลังดี ข้าจะได้ไปเรียนให้เจ้านายเขาทราบว่าเอ็งทำงานแน่” รอพี่เลี้ยงคนใหม่แค่สามวันคงไม่ทำให้ศรุตขาดใจตายหรอกมั้ง

                               ............................................

ในห้องทำงานกว้างใหญ่ปรากฏร่างของผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่บนโต๊ะ เขาไล่เปิดแฟ้มเอกสารสำคัญเพื่อจรดน้ำหมึกลงรายชื่อบนกระดาษสีขาว หัวคิ้วเข้มผูกปมชิดติดกันทั้งสองข้าง แววตาจริงจังยามอ่านรายละเอียดการลงทุน ตั้งแต่เช้าข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้อง ทว่าชายหนุ่มไม่สนใจ เพราะเรื่องงานนั้นต้องมาก่อนเสมอ

ตื๊ด ตื๊ด

เสียงมือถือดังขึ้นเป็นเหตุให้ศรุตต้องละสายตาจากงานตรงหน้า เขาหยิบมันขึ้นมาดูรายชื่อก่อนจะกดรับเมื่อรู้ว่าเป็นใครโทรเข้ามา

“ว่าไงครับลุงหมาย” ศรุตกรอกเสียงลงไปยังปลายสาย

‘ผมไปจัดการธุระให้เรียบร้อยแล้วนะครับคุณรุต’

พอได้ยินคำว่า จัดการธุระ ศรุตก็ยิ้มกว้างทันใด

“ว่าไงครับ มาหรือเปล่า?”

เขาลุ้นจนนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ น้ำเสียงของเจ้านายทำให้สมหมายถึงกับลำพอง ดูออกว่าศรุตถูกใจรสริน

‘ไปครับ’

ศรุตยกมือประกาศชัยกับตัวเองพร้อมพูดคำว่า เยส ออกมาเบาๆ เพื่อไม่ให้สมหมายได้ยิน

‘แต่ขอเวลาเตรียมตัวสามวันนะครับ’

ครั้นพอประโยคถัดมากลับทำให้เขาแทบหุบยิ้ม สามวันเชียวหรือ มันนานไปไหม เขาอยากเจอเธอตอนนี้และเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

“สามวันเลยเหรอลุง”

‘ครับ เห็นว่าขอไปทำเรื่องลาออกจากที่เก่าก่อน เดี๋ยวไม่ได้เงินค่าจ้างครับ’

โธ่… แม่คุณเอ๊ย! ที่แท้ก็กังวลเรื่องเงินนี่เอง

“งั้นก็ไม่เป็นไรครับลุง สามวันก็สามวัน” ศรุตพยักหน้า อดทนรออีกแค่สามวันเขาก็จะได้เจอหล่อนแล้ว

‘คุณรุตโอเคนะครับ รอได้ใช่ไหมครับ’ สมหมายแกล้งเย้า

“ผมรอได้ เอ๊ย! ไม่ใช่ รันน่ะรอได้”

เจ้าตัวรีบเปลี่ยนสรรพนามอ้างชื่อลูกชายทันที สมหมายป้องปากกลั้นขำ เจ้านายทำเป็นมีฟอร์ม ชายกลางคนรู้จักนิสัยของศรุตดี ชายหนุ่มเจ้าสำราญอย่างเขามีหรือจะไม่หมายตาหญิงงามอย่างรสริน

เห็นแค่รูปถ่ายยังมีอาการร้อนรนขนาดนี้ แล้วถ้าเจอตัวจริงจะขนาดไหน

“นานไปไหมวะ”

ศรุตพึมพำกับตัวเองหลังวางสายจากสมหมาย มือหนาเปิดลิ้นชักหยิบหนังสือจิตวิทยาเล่มโปรดขึ้นมาวางบนโต๊ะ เปิดไปยังหน้าที่สอดใส่รูปของหญิงสาว หยิบยกมาดูให้ชื่นใจ ดวงตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกาย ยอมรับอย่างหน้าไม่อายว่าหลงใหลเจ้าหล่อนผ่านรูปภาพไร้ชีวิต รสรินทำให้เขาอยากสัมผัส อยากอยู่ใกล้ๆ ทั้งๆ ที่ไม่เคยพบเจอกันมาก่อน

ไม่รู้สิ… เหมือนเธอมีเสน่ห์บางอย่างดึงดูดผู้ชายอย่างเขา น่าแปลกดีเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เขาผ่านสตรีมาก็มาก สวยเซ็กซี่กว่านี้ก็กินมาแล้วทั้งสิ้น แต่ไม่เคยมีครั้งไหนทำให้เขารู้สึกอยากได้เท่าครั้งนี้มาก่อน

สามวันสำหรับคนอื่นอาจจะดูไวเหมือนโกหก แต่สำหรับคนที่รอคอยสิ่งมีค่าเยี่ยงเขาช่างเนิ่นนานราวกับสามปี!

                                  ..........................................

และแล้วช่วงเวลาที่มาลาไม่รอคอยก็มาถึง รสรินขนกระเป๋าเดินทางขึ้นรถของสมหมายท่ามกลางสายตาเศร้าสร้อยของแม่และน้องสาว พิมพ์มาดารู้สึกใจหายที่พี่สาวต้องไปอยู่ที่อื่น ปกติเราสามคนจะนอนกอดกันทุกคืน รสรินไปแล้วเธอคงไม่ชินแน่ๆ

“พี่รสอ่า… จะทิ้งพิมพ์กับแม่ไปจริงๆ เหรอคะ”

“อะไรกันยัยพิมพ์ พี่ไปทำงานนะไม่ได้ไปตายเสียหน่อย” รสรินพูดติดตลก แต่ใจลึกๆ นั้นแอบเศร้าไม่น้อย