LOGINShare
บทที่ 2
publish date:
2026-09-18 15:17:58ทันทีที่รถของสนามบินเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้าน อัทธวีร์ก็ตรงเข้าสวมกอดมารดาที่ออกมายืนรอเขา
“คิดถึงแม่ที่สุด”
“แม่ก็คิดถึงอัทธ์”
“อาการของคุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ”
“เข้าไปดูเองแล้วกัน”
เมื่อสองแม่ลูกเดินเข้าไปด้านใน อัทธวีร์กลับพบว่าคุณย่าสบายดีไม่ได้มีอาการป่วยใดใดให้เห็นแม้แต่น้อย นอกจากไม่ป่วยแล้วยังมีสุขภาพแข็งแรงมากด้วยซ้ำ
“คุณพ่อบอกผมว่าคุณย่าป่วยหนัก”
“ย่าดูเหมือนคนป่วยไหมล่ะ”
“แล้วทำไมคุณพ่อต้องบอกผมแบบนั้น”
“ย่าเป็นคนสั่งให้พ่อเราพูดแบบนั้นเอง”
“ถ้าคุณย่าอยากพบผมก็แค่บอกมาตามตรงก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นต้องสร้างเรื่องน่าตกใจแบบนี้เลย”
“ก็ถ้าเราไม่พูดแบบนั้นอัทธ์จะรีบกลับมาที่นี่เหรอ”
คำตอบของผู้เป็นย่าทำให้อัทธวีร์ถึงกับพูดตัดพ้อ ที่ทุกคนเอาเรื่องความเป็นความตายของคุณย่ามาล้อเล่นกับเขาเช่นนี้
“ตั้งแต่ผมทราบข่าวเรื่องคุณย่าป่วย ผมเป็นห่วงและวิตกกังวลไปต่างๆ นานาว่าคุณย่าจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า ทำให้กินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องรีบบินกลับมาเพื่อดูอาการของคุณย่าด้วยความร้อนใจ แต่กลับพบว่าคุณย่าไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่กังวล นอกจากไม่ป่วยแล้วยังมีสุขภาพที่แข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกันด้วยซ้ำ ทำไมทุกคนต้องทำให้ผมเป็นกังวลมากถึงเพียงนี้”
“เพราะเรามีเรื่องสำคัญจะพูดกับอัทธ์”
อัทธวีร์รู้สึกได้ถึงบรรยากาศมาคุที่กำลังก่อตัวขึ้น
เดาได้เลยว่าเรื่องที่คุณย่า บิดา และมารดาจะพูดกับเขานั้นต้องไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขา
แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ!!
“เรื่องอะไรครับคุณย่า”
อัมพกาหันไปสบตาลูกชายและลูกสะใภ้ของตนราวกับจะถามว่า ใครจะเป็นคนพูดเรื่องนี้กับพ่อตัวดีที่ขยันสร้างข่าวฉาว
“คุณแม่พูดเองดีกว่าครับ”
“ที่ย่าเรียกกลับมาเพราะย่าจะพูดเรื่องการแต่งงานของอัทธ์”
“แต่งงาน!!”
อัทธวีร์อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ คุณย่าก็พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว
“ใช่” อัมพกาตอบเสียงดังฟังชัด
น้ำเสียงทรงอำนาจแบบนี้ใครบ้างจะกล้าขัด
ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านักรักตัวพ่ออย่างเขา จะต้องมาเจอกับสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้
จู่ๆ ก็ถูกคุณย่าจับคลุมถุงชนโดยไม่ถามความสมัครใจจากเขาสักคำ
ถ้าใครรู้เข้าคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
นรกชัดๆ!!
นี่มันศตวรรษที่เท่าไรแล้วยังมีการแต่งงานแบบคลุมถุงชนหลงเหลืออยู่อีกเหรอ
“ผมยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานตอนนี้ ที่สำคัญผมหาเจ้าสาวของผมเองได้”
“ย่าให้โอกาสอัทธ์ในการหาเจ้าสาวมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าอัทธ์จะตงลงปลงใจกับใครสักที ในเมื่อเป็นเช่นนั้นย่าก็คิดว่ามันถึงเวลาเหมาะสมแล้ว ที่อัทธ์จะต้องแต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์กับผู้หญิงที่ย่าเลือกให้”
“ผมไม่มีวันยอมรับการแต่งงานแบบคลุมถุงชนเด็ดขาด คุณย่าอย่าบังคับผมเลยนะครับ”
“แกต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ย่าเลือกให้ และจะต้องมีเหลนให้ย่าอุ้มไวไว ย่าอยากเห็นหน้าเหลนก่อนที่จะเป็นอะไรไป”
“คุณย่ายังแข็งแรงยังอยู่กับเราได้อีกนานครับ”
“ไม่แน่หรอก ก่อนตายย่าอยากเห็นหลานชายเพียงคนเดียวของย่า เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้หญิงที่ย่าหามาให้”
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ”
“หนูซินเป็นผู้หญิงที่สวย หุ่นดี และมีสมองตามแบบฉบับที่อัทธ์ชอบ เธอเป็นนักวิชาการและเป็นอาจารย์สอนมหาวิทยาลัย แถมยังมีดีกรีด็อกเตอร์ประกันความสามารถของเธอ ผู้หญิงที่ทั้งสวยและเก่งแบบนี้ล่ะที่ย่าเห็นว่าเหมาะสมกับอัทธ์”
“ถ้าเธอมีคุณสมบัติที่เพียบพร้อมอย่างที่คุณย่าบอก แล้วทำไมถึงหาผัวเองไม่ได้ล่ะครับคุณย่า ทำไมต้องรบกวนให้ผู้ใหญ่หาคู่ให้ นอกเสียจากว่า...”
“นอกจากอะไร! ทำไมไม่พูดให้จบ”
“ไม่มีใครเอา”
“ทำไมอัทธ์พูดจาแบบนั้นล่ะลูก ไม่น่ารักเลย” อณิมาเอ่ยปรามบุตรชาย
“ใครบอก...มีคนขายขนมจีบหนูซินเยอะแยะไป แต่ย่าไม่เห็นเธอจะสนใจใครเป็นพิเศษ ย่าก็เลยทาบทามมาให้อัทธ์ ผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างหนูซินถ้าปล่อยให้หลุดมือไปล่ะก็เสียดายแย่”
“ผมไม่แต่งนะครับคุณย่า...ยังไงก็ไม่แต่ง...ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมรักเท่านั้น” อัทธวีร์รีบโวยวายคัดค้านหัวชนฝา
“แล้วแกรักใครล่ะตาอัทธ์ก็บอกมาสิ ย่ากับพ่อแม่ของแกจะได้ไปสู่ขอเขาให้เป็นเรื่องเป็นราว จะได้เลิกใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ อย่างที่ผ่านมา”
“ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่มีใครในใจ แต่ก็ไม่อยากที่จะแต่งงานกับหนูซินคนดีของคุณย่า”
“ในเมื่อยังไม่มีใครก็ยิ่งไม่มีปัญหา ส่วนเรื่องความรักที่แกเอามาอ้าง แต่งกันแล้วอยู่ด้วยกันก็รักกันไปเอง ดูอย่างพ่อกับแม่ของแกเป็นตัวอย่างสิ”
“ผมยังยืนยันคำเดิม”
“ยังไงก็ต้องแต่ง”
Latest chapter
เพลย์บอยร้ายร่ายรัก บทที่ 74
“พูดเล่นใช่ไหมคะ” “ใครว่าผมพูดเล่น ผมพูดจริงทำจริงเสมอคุณก็รู้” “ไม่ค่ะ” เธอเน้นคำชัดเจน “ทำไมล่ะซิน คุณกับผมต่างก็เป็นลูกคนเดียวน่าจะรู้ดีว่ามันเหงาแค่ไหน การที่เรามีลูกด้วยกันหลายๆ คนพวกเขาจะได้ไม่เหงาเพราะมีเพื่อนเล่น ตกลงนะซิน” อัทธวีร์พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ยังไม่เข็ดอีกเหรอคะที่ต้องอดหลับอดนอนช่วยซินเลี้ยงลูก” “ไม่!” แต่เมื่อหันเห็นสายตารู้ทันของภรรยา ทำให้เขาต้องเปลี่ยนคำพูด “โอเค ผมยอมรับว่ามันก็เหนื่อย แต่เป็นความเหนื่อยที่สร้างความสุขให้กับผม และรู้ดีว่าคุณเหนื่อยกว่าผมเยอะ แต่ผมก็ยังอยากให้เรามีลูกด้วยกันมากกว่านี้ เรามาเพิ่มสมาชิกให้กับครอบครัวของเรากันดีกว่า ผมว่าเอิร์ธกับไอซ์คงอยากได้เพื่อนเล่นเพิ่มแล้วล่ะ” “ลูกหรือพ่อกันแน่คะที่อยากได้สมาชิกเพิ่ม” “ทั้งลูกทั้งพ่อ อย่าปฏิเสธผมเลยนะซิน ถึงคุณปฏิเสธผมก็มีวิธีที่จะทำให้คุณคล้อยตามผมได้อยู่ดี” “โอเคค่ะ ซินจะมีลูกให้คุณจนคุณเบื่อเลย” “ไม่มีคำว่าเบื่อ คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครว่าผมชอบทำลูก
เพลย์บอยร้ายร่ายรัก บทที่ 73
นักข่าวส่วนใหญ่ต่างก็บ่นเสียดายนักเตะฝีมือดีเช่นเขาก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา “มีความเป็นไปได้ไหมว่าน้องเอิร์ธจะหันมาเล่นฟุตบอลอาชีพเหมือนคุณพ่อในอนาคต” “เขาเพิ่งจะสามขวบเอง ผมว่ามันเร็วเกินไปที่จะตอบคำถามนี้ แต่เราคงไม่บังคับลูก ไม่ว่าเขาอยากจะเป็นอะไร เราสองคนในฐานะพ่อและแม่ก็พร้อมที่จะให้การสนับสนุนเขาเสมอ” “ทราบมาว่าคุณหวงลูกสาวคนนี้มาก” “ผมก็รักและห่วงลูกทั้งสองคนนั่นล่ะครับ แต่เพราะน้องไอซ์ยังเล็กมาก ผมกับซินก็เลยต้องใส่ใจน้องไอซ์มากกว่าพี่เอิร์ธนิดหนึ่ง” “ตั้งใจว่าจะมีทายาทสักกี่คนคะ” “กี่คนดีซิน” เขาหันไปเอ่ยถามภรรยาที่ยืนอยู่ข้างตัว เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบอัทธวีร์จึงเป็นฝ่ายตอบคำถามนั้นเอง “ผมกับภรรยาต่างก็เป็นลูกคนเดียว ผมก็เลยตั้งใจว่าอยากจะมีลูกมากๆ มากพอที่จะตั้งทีมฟุตบอลได้เลยยิ่งดี” นัยน์ตาของศิศิราเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำตอบของสามี จะตอบอะไรไม่เคยปรึกษากันบ้างเลย “ตั้งทีมฟุตบอลทั้งทีมเลยเหรอคะ เอาแบบนั้นเลยนะ” “ใช่!
เพลย์บอยร้ายร่ายรัก บทที่ 72
“ไม่ใช่แค่คิดแต่ลงมือทำด้วย ถึงได้ผลลัพธ์เป็นเจ้าตัวเล็กซึ่งเป็นเสมือนพยานรักของเราสองคน” “ทีนี้ซินเชื่อคิมหรือยังว่าวิธีที่จะหยุดความเจ้าชู้ของคุณอัทธ์ได้คือซินต้องรีบมีลูกกับเขา ถ้ามีลูกสาวได้ยิ่งดี” “แทนที่เธอจะเชื่อคำแนะนำของคุณ แต่เธอกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม ผมก็เลยซ้อนแผน ถ้าไม่ทำแบบนี้มีหวังกว่าน้องเอิร์ธจะได้มาเกิดคงอีกนานเลย” “แผนที่คุณเลือกใช้จัดได้ว่าเด็ดจริงๆ” “นั่นสิ ต้องผู้ชายอย่างอัทธวีร์เท่านั้นล่ะที่คิดแผนแบบนี้ออกมาได้” สิงหนาทและคิมหันต์ต่างก็ชื่นชมแผนการอันแยบยลที่อัทธวีร์นำมาใช้ ศิศิราถึงกับต้องส่ายหัวคล้ายกับเอือมระอา “พวกผู้ชายอยู่ด้วยกันทีไรก็มักจะเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้ทุกที” สามปีต่อมา... อัทธวีร์ตัดสินใจหวนกลับมาลงสนามแข่งในฐานะนักเตะอีกครั้ง หลังจากที่เคยแขวนสตั๊ดเพราะอาการบาดเจ็บจากการแข่งขันมาแล้วก่อนหน้านี้ แต่การลงแข่งในครั้งนี้จะเป็นการลงสนามแข่งเป็นครั้งสุดท้ายอย่างแท้จริง ศิศิราได้พาน้องเอิร์ธและน้องไอซ์ลูกสาววัยห้าเดือนมาดูการแข่งขัน
เพลย์บอยร้ายร่ายรัก บทที่ 71
ในเวลานั้นเองพยาบาลได้เข็นทารกน้อยเข้ามาในห้อง ทุกคนต่างก็ตรงเข้าไปชื่นชมสมาชิกใหม่โดยพร้อมเพรียง “น่ารักน่าชังอะไรอย่างนี้ เหลนตัวน้อยของทวด” “อัทธ์ตั้งชื่อให้ลูกหรือยัง” “ซินอยากให้ลูกชื่อเอิร์ธครับพ่อ เพราะลูกเป็นโลกทั้งใบของเรา ส่วนชื่อจริงก็จะให้คุณย่าตั้งให้” “ย่าคิดไว้แล้วว่าจะให้ชื่ออัษฎาวุธ” “ชื่อเพราะดีค่ะ ซินกับคุณอัทธ์จะให้ลูกใช้ชื่อนี้” “ได้ข่าวว่าพอออกจากท้องแม่ก็ร้องเสียงดังลั่นห้องคลอดจริงไหม” “จริงครับคุณย่า” เด็กชายอัษฎาวุธดูจะเป็นเด็กอารมณ์ดี ใครอุ้มก็ไม่ร้อง เมื่อใดที่เขาได้ยินเสียงของบิดา ก็จะหันหาเพราะจดจำเสียงของผู้เป็นพ่อได้อย่างแม่นยำ เขาสามารถแยกแยะเสียงของพ่อออกจากเสียงของคนอื่นได้ คงเป็นเพราะอัทธวีร์มักจะพูดคุยกับลูก ร้องเพลง และเล่านิทานให้ลูกฟังเสมอตั้งแต่เขาอยู่ในท้อง ทำให้เขาจดจำเสียงของพ่อได้เป็นอย่างดี ศิศิราตัดสินใจที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง โดยมีคุณย่าและแม่ของสามีอาสามาช่วยเลี้ยงอีกแรง ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีอาการเห่อและหลงทารกน้อยคนนี
เพลย์บอยร้ายร่ายรัก บทที่ 70
ศิศิราตักตะโก้เผือกให้เพื่อน “เมลองชิมตะโก้เผือกเจ้านี้ดูสิ คุณอัทธ์ต้องไปต่อคิวซื้อมาให้เมเลยนะ แม้จะไม่ใช่เจ้าประจำของเมแต่ซินว่าต้องอร่อยแน่ๆ” เมทนียิ้มที่เพื่อนรักยังคงจดจำได้ว่าเธอชอบกินตะโก้เผือก “ขอโทษนะซิน” “เมขอโทษซินเรื่องอะไร” “ก็เรื่องแย่ๆ ที่ทำให้เราต้องผิดใจกัน” “เรื่องมันผ่านไปแล้วซินไม่เก็บมาใส่ใจหรอก เราอย่ารื้อฟื้นเรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจกันเลยนะเม” “ซินหายโกรธเมแล้วใช่ไหม” “ใช่ เรามาลืมเรื่องที่เคยบาดหมางกัน และกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิมนะ” “ตกลง” ทั้งสามคนต่างก็ยิ้มให้กันและกันอย่างมีความสุข ก่อนจะชวนกันกินอาหารและขนมที่ซื้อมามากมาย “เกือบลืมอวดไปเลย นี่ไงลูกชายของผมกับซิน” อัทธวีร์เห่อลูกถึงขนาดหยิบภาพอัลตร้าซาวด์ของลูกชายมาอวดเมทนี ก่อนจะอัพภาพนั้นลงไอจีด้วยความภาคภูมิใจ โดยอัพสเตตัสว่า ‘มายซัน!! อีกไม่นานเราก็จะได้เจอหน้ากันแล้วนะ’ ศิศิราอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซวสามีของตัวเองเมื่อเห็นการ
เพลย์บอยร้ายร่ายรัก บทที่ 69
“ที่ผมมาวันนี้นอกจากจะมาเยี่ยมคุณแล้วก็อยากจะมาสงบศึก อะไรก็ตามที่ผมเคยทำให้คุณเข้าใจผิดจนเป็นเหตุให้คุณต้องเป็นแบบนี้ผมขอโทษ และหวังว่าคุณจะยกโทษให้ เราจะได้มาเป็นเพื่อนกันแทนที่จะเป็นศัตรู” เมทนีจ้องมองอัทธวีร์ไม่วางตา เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนหรือมีแผนอะไร ที่จู่ๆ ก็จะมาขอเป็นเพื่อน ทั้งที่ตั้งแต่เกิดเรื่องในวันนั้นทั้งเขาและศิศิราต่างก็หายเงียบไปเลย อัทธวีร์มองเห็นความเหงาในแววตาเธอ “ผมจริงใจและอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณจริงๆ หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปตรงหน้าเธอ เมทนีจ้องมองใบหน้าของอัทธวีร์สลับกับมือของเขาที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือของตนเองออกไป “เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ” “ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นพวกคุณก็หายเงียบไปเลย” “คุณคงได้ยินข่าวแล้วเรื่องคดีความของผม” เมทนีพยักหน้าแทนคำตอบ “คงสมน้ำหน้าผมล่ะสิ” “ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้น แต่พอคุณหลุดจากคดีนั้นจริงๆ ฉันก็รู้สึกโล่งใจแทนซิน” อัทธวีร์ยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบแบบตรงไปตรงมา
You May Also Like
CLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI112.3K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.7K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.1K viewsเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.8K viewsคุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน
ฮีนารี K143 viewsคุณหนูหู ไยจึงเป็นแค่คนใช้
พิชชาพร172 viewsกลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)
MOONY MAY14 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์257 views
