บทที่ 1

            อัทธวีร์เพลย์บอยหนุ่มนักฟุตบอลอนาคตไกลสายเลือดไทย ที่มีโอกาสไปค้าแข้งกับทีมฟุตบอลที่อังกฤษ ซึ่งแม้จะเป็นทีมเล็กๆ และถือเป็นทีมฟุตบอลที่ค่อนข้างใหม่มากในวงการฟุตบอลอังกฤษ ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะถูกวางตัวให้เป็นหนึ่งในผู้เล่นตัวจริงของทีม

            ผลงานของเขาเป็นที่จับตามองในวงการฟุตบอล เพราะในการแข่งขันที่ผ่านๆ มาเขาทำผลงานได้ดี และพาทีมมาวินได้ในนาทีสุดท้ายถึงสามครั้งติดต่อกัน แต่ก็ต้องพักการแข่งขันอย่างไม่มีกำหนด เพราะอาการบาดเจ็บเรื้อรังและยังได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงในการแข่งขันครั้งล่าสุด แพทย์ที่ทำการรักษาลงความเห็นว่าอัทธวีร์ควรจะพักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่ควรฝืนลงฝึกซ้อมหรือลงแข่งขันในตอนนี้ ทำให้ทางต้นสังกัดมีคำสั่งให้เขาพักรักษาตัวโดยไม่มีกำหนด จนกว่าจะหายเป็นปกติ หรือแพทย์ที่ทำการรักษาลงความเห็นว่าเขาลงแข่งได้แล้วจึงจะกลับมาลงแข่งขันอีกครั้ง

            อัทธวีร์จึงใช้ชีวิตเสเพลได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลกับการฝึกซ้อม มีข่าวของเขาควงสาวไม่ซ้ำหน้าตามสไตล์หนุ่มเนื้อหอม ที่มีพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติแพร่หลายให้เห็นเกือบทุกวันในอินเตอร์เนต และตามคอลัมน์ซุบซิบคนดัง

            สาวๆ ต่างก็หมายตาอยากเป็นคู่ควงของเขาสักครั้ง แค่ชั่วคราวก็ยังดี เพราะรู้ดีว่าอัทธวีร์ไม่เคยคบใครเป็นเวลานานๆ เบื่อเมื่อไรก็โบกมือลา ที่สำคัญจะต้องไม่มีการผูกมัดอย่างเด็ดขาด ถ้ารับกฎข้อนี้ของเขาได้ก็คุยและคบกันจนกว่าเขาจะเบื่อ ภาพข่าวที่ยืนยันพฤติกรรมนักรักตัวพ่ออย่างเขาจึงมีให้เห็นได้ไม่เว้นแต่ละวัน

            เสือผู้หญิงอย่างเขาถ้าไม่ออกล่าเหยื่อก็คงจะเป็นเรื่องแปลก

            ฉะนั้นในค่ำคืนนี้เขาจึงมาดื่มที่ผับตามคำชวนของเพื่อนร่วมทีม ทันทีที่เขาปรากฏตัวก็ได้รับเสียงกรี๊ดกร๊าดจากบรรดาสาวๆ ที่อยู่ในบริเวณนั้น เขาหันไปส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ให้พวกเธอก่อนจะเดินตรงไปหาเพื่อนที่นั่งดื่มอยู่ที่โซนวีไอพี

            “ทำไมถึงมาช้านักหรือว่ามัวแต่บริหารเสน่ห์อยู่กับพวกสาวๆ ด้านล่าง”

            “มาช้าดีกว่าไม่มา”

            “หนุ่มเจ้าสำราญอย่างนายไม่มีทางปฏิเสธความสนุกแบบนี้ได้หรอกจริงไหม”

            อัทธวีร์ไหวไหล่ก่อนจะจิบเครื่องดื่มดีกรีแรงที่เพื่อนร่วมทีมส่งมาให้ พร้อมกับขยับกายไปตามจังหวะเพลงที่กำลังดังกระหึ่มอยู่ในขณะนั้น

            “นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้มาร่วมสนุกด้วยกันแบบนี้” นิกกี้เอ่ย

            “ก็ตั้งแต่ที่เราต้องฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อชัยชนะตามคำสั่งของโค้ช” เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งตอบ

            “เพราะชัยชนะจากฝีมือของนายนะอัทธ์ที่ทำให้พวกเราได้มาสนุกกันในค่ำคืนนี้”

            “ชัยชนะครั้งนี้เป็นฝีมือของทีมเราไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่งหรอกนิกกี้”

            “อาการบาดเจ็บที่เข่าของนายเป็นยังไงบ้าง”

            ฌอห์นซึ่งเป็นทั้งเพื่อนร่วมทีมและเพื่อนสนิทของอัทธวีร์เอ่ยถาม

            “หมอบอกว่าฉันคงต้องพักรักษาตัวอีกนาน ที่จริงแล้วอาการเหล่านี้ไม่ส่งผลต่อการดำเนินชีวิต แต่จะส่งผลในการเล่นฟุตบอลของฉัน ต้นสังกัดก็เลยมีคำสั่งให้ฉันพักยาว เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังนี้จนกว่าจะดีขึ้น”

            “ฉันล่ะนับถือนายจริงๆ บาดเจ็บหนักออกขนาดนั้น แต่ก็ยังฝืนยิงลูกโทษนำชัยชนะกลับมาให้ทีมเราได้อีก” 

            “แบบนี้ต้องดื่มฉลองกันหน่อย หมดแก้วแล้วเลยนะ”

            หนุ่มๆ ชนแก้วก่อนจะยกดื่มอย่างสบายอารมณ์ ไม่บ่อยครั้งนักที่พวกเขาจะได้มาเที่ยวสนุกแบบนี้ เพราะเวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาจะหมดไปกับการฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อชัยชนะของทีม เมื่อมีโอกาสพวกเขาก็จะชวนกันมากินดื่มและสนุกกันแบบสุดเหวี่ยง

            ในเวลานั้นเองสาวไฮโซหุ่นแซ่บกลุ่มหนึ่ง กำลังเดินตรงมายังกลุ่มของเขาเพื่อไปยังที่ของตน แต่หนึ่งในนั้นจำนักฟุตบอลทีมโปรดได้จึงตรงเข้าไปทักทาย หนุ่มๆ ชักชวนให้พวกเธอนั่งดื่มด้วยกัน ซึ่งพวกเธอก็ไม่ปฏิเสธ

            ซาร่านางแบบสาวสุดฮอตเลือกที่จะเดินเข้ามานั่งแนบชิดอัทธวีร์ จนแทบจะขึ้นไปเกยอยู่บนตักของชายหนุ่มเลยก็ว่าได้ และทำโดยไม่แคร์สายตาใครปากก็พูดจาออดอ้อน

            “ซาร่าขอนั่งดื่มด้วยคนนะคะ”

            อัทธวีร์ยิ้มให้เธอพร้อมกับชนแก้วเป็นการตอบรับไมตรี สาวสวยหุ่นแซ่บทอดสะพานมาให้ทั้งที มีหรือที่เสือผู้หญิงอย่างเขาจะปฏิเสธ

            แต่จะหยุดอยู่แค่ดื่มหรือจะเลยเถิดไปจบที่เตียง

            นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายยอมรับกฎเหล็กของเขาได้หรือไม่

            เขาพูดคุยหยอกล้อสลับกับการจูบที่เร่าร้อนดูดดื่มอยู่กับซาร่า ราวกับว่าในที่นั้นมีเพียงเขาและเธอเพียงสองคน แต่ความสำราญต้องสะดุดลงเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น อัทธวีร์กดรับสายเมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นใคร เสียงเพลงดังกระหึ่มแทรกเข้ามาในโทรศัพท์

            “อัทธ์อยู่ที่ไหนทำไมเสียงดังจัง”

            “ที่ผับครับพ่อ”

            “หาที่เงียบๆ คุยกันหน่อยได้ไหม พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”

            “สักครู่นะครับ”

            อัทธวีร์เดินออกมาด้านนอกเพื่อพูดคุยโทรศัพท์กับบิดา

            “พ่อมีธุระอะไรจะคุยกับผมครับ”

            “เรื่องของย่าน่ะลูก ตอนนี้ย่าป่วยหนักก็เลยอยากพบอัทธ์”

            “ป่วยหนัก!”     

            “ใช่ อัทธ์รีบกลับมานะลูก”

            “คุณย่าป่วยเป็นอะไรครับ แล้วตอนนี้อาการของคุณย่าเป็นยังไงบ้างครับพ่อ”

            “ก็ไม่สู้ดี เอาเป็นว่าอัทธ์รีบเดินทางกลับมาแล้วกัน”

            “ตกลงครับพ่อ ผมจะรีบกลับเมืองไทยไปดูอาการของคุณย่าโดยเร็วที่สุดเลยครับ”

            หลังจากวางสายอัทธวีร์ก็ตัดสินใจที่จะรีบเดินทางกลับเมืองไทยเพื่อไปดูอาการของคุณย่า แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างว่าเหตุใดคุณย่าจึงป่วยหนัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ท่านมีร่างกายที่แข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกันซะอีก

            ความร้อนใจและความเป็นห่วงทำให้เขาตกลงไปในหลุมพรางของพ่อกับย่าโดยไม่รู้ตัว