๐๑ เกิดแต่กับฉัน

ปึก!

“อ้ากกกกก! นังบ้า!!”บอยร้องออกมาเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับยกมือขึ้นกุมท้ายทอยตัวเองไว้เพราะมันทั้งเจ็บและมึน

“สมน้ำหน้าไอ้ชั่ว!”เอ่ยจบไอติมก็รีบลุกออกจากเตียงนั่นทันที

เธอวิ่งออกมาจากห้องและไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าของตัวเองติดมือมาด้วย มือเล็กรีบล้วงหาโทรศัพท์พร้อมกับกดโทรออกหาเพื่อนทันทีเพื่อขอความช่วยเหลือ

“ฮึก… รับสิโรสฮื่อออ”

ไอติมเอ่ยออกมาทั้งน้ำตาพร้อมกับวิ่งลงทางบันไดหนีไฟอย่างไม่คิดชีวิต เพราะหากเธอใช้ลิฟท์บอยก็จะรู้ว่าเธอหนีไปไหนและตามไปได้อยู่ดี เธอจึงเลือกกดลิฟท์ให้มันขึ้นไปบนดาดฟ้าและตัวเองวิ่งลงมาชั้นล่างทางบันไดแทน

รอสายอยู่สักพักก็มีเสียงปลายสายเอ่ยทักทาย ไอติมรีบกรอกเสียงที่สั่นเครือปนสะอื้นของตนขอความช่วยเหลทอจากเพื่อนทันที

“โรส มาหาติมหน่อย ช่วยติมด้วย ฮื่ออ”

(มึงอยู่ไหนติม) พริมโรสเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“ที่….”

(ออกมา แล้วหาที่หลบกูกำลังไป)

ได้ยินแบบนั้นไอติมก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่าง ก่อนจะเห็นว่าบอยยืนกุมหัวและมองหาเธออยู่ ไอติมจึงรีบหลบและแอบมองบอยอยู่ไกลๆ มือเล็กยกขึ้นมาปิดปากและกลั้นหายใจไว้ด้วยความหวาดกลัว

.

.

รอไม่นานนักไอติมก็ได้รับข้อความจากเพื่อนสาวอย่างพริมโรสว่ามาถึงแล้ว เธอจึงรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนใจอะไร บอยที่ยืนอยู่หันมาเห็นพอดีก็รีบวิ่งมาจับตัวเธอไว้และออกแรงบีบจนไอติมรู้สึกเจ็บข้อมือและแขนไปหมด

“อึก ปล่อยนะไอ้บ้า!”

“มึงสิบ้า มานี่เลยนังตัวดี!”

“กรี๊ดดด ไม่นะ ปล่อยยย!”

ไอติมร้องออกมาสุดเสียง พร้อมกับสะบัดแขนของตัวเองให้หลุดออกจากมือของบอย แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขายังฉุดกระชากลากถูเธอไม่หยุด ก่อนที่จะมีเสียงสวรรค์ของใครคนนึงที่เธอรู้จักดีเอ่ยขึ้นอย่างแข็งกร้าวและดุดันดูมีอำนาจ

“เอามือสกปรกๆของมึงออกไปจากเพื่อนกู!”พริมโรสเดินเข้ามายังลอบบี้โรงแรม โดยมีบอดี้การ์ดของเธอเดินตามประกบขนาบข้างมาด้วย

“คะ คุณพริม…”

บอยหยุดชะงักก่อนจะหันมามองพริมโรสและเอ่ยขึ้นเสียงเบาด้วยความงุนงง จังหวะนั้นที่บอยเผลอไอติมจึงใช้ส้นรองเท้าเหยียบกระแทกเท้ามันไปหนึ่งทีแล้ววิ่งตรงไปหาพริมโรสทั้งน้ำตา

เธอรีบโอบกอดเพื่อนไว้ด้วยความเป็นห่วงและโกรธ มือเล็กยกขึ้นมาลูบหัวไอติมอย่างปลอบโยนและอ่อนโยน แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่บอยเขม็งก่อนจะเอ่ยออกคำสั่ง

“จัดการมัน อย่าให้ไปทำร้ายใครได้แบบนี้อีก”

“ครับคุณหนู”หนึ่งในสองบอดี้การ์ดข้างกายของน้องสาวเจ้านาย

“แล้วก็… อย่าให้มันมีที่ยืนในสังคมและมีงานทำอีก”

สองบอดี้การ์ดหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาบอยก่อนจะจัดการหิ้วปีกเขาออกไปยังนอกโรงแรม บอยพยายามดีดดิ้นเพื่อหนีและเอ่ยตะโกนขอร้องพริมโรสและขอโทษไอติมไม่หยุด แต่ก็สายเกินไปแล้วสำหรับคนแบบมัน…

เมื่อทั้งสามคนเดินพ้นสายตาไป ไอติมก็ร้องไห้โฮออกมาและกอดพริมโรสไว้แน่น และได้แต่คิดในใจว่าทำไมเธอจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ทำไมมันเกิดขึ้นแต่กับเธอตลอด

.

.

คอนโดP

กึก

พริมโรสวางแก้วน้ำลงที่โต๊ะหน้าโซฟาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยความสงสาร และเป็นห่วง ไอติมนั่งเงียบและสะอื้นมาสักพักจนตอนนี้เริ่มเงียบลงและนั่งเหม่อแทน คงจะคิดถึงเรื่องนั้นอีกแน่ๆ…

“แกไปนอนพักไหม เดี๋ยวเรื่องที่เหลือฉันจัดการเอง แล้วเรื่องานตอนนี้ก็ไม่ต้องไปทำหรอก ไว้ค่อยมาทำกับฉันก็ได้บ้านฉันมีอีกหลายบริษัทเลยแกอยากทำที่ไหนตรงไหนบอกมาได้เลย”

“ขอบคุณนะ”

พริมโรสเอ่ยบอกร่ายยาว แต่ไอติมทำเพียงส่ายหน้าให้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณแบบที่เธอชอบทำ พริมโรสได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆเพราะเธอรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้มีนิสัยเป็นยังไง เธอไม่อยากเป็นภาระใครและไม่อยากอยู่ใต้ร่มเงาของใครเธออยากยืนอยู่ได้ด้วยตัวเองแม้ว่ามันจะลำบากมากแค่ไหนก็ตาม…

“งั้นแกหิวไหม เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมาให้กิน”

“...”เธอส่ายหน้า

ทำให้พริมโรสต้องเงียบปากลง แม้ว่าจะเป็นห่วงเพื่อนแต่ด้วยสภาพจิตใจในตอนนี้คงอยากนั่งคิดอะไรคนเดียวเงียบๆและไม่อยากให้เธอมากวนใจ คิดได้แบบนั้นเธอจึงลุกขึ้นเตรียมจะเดินเข้าห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำแต่น้ำเสียงที่แผ่วเบาปนเศร้าของไอติมทำให้เธอต้องหยุดชะงัก

“ทำไมบนโลกนี้ต้องมีผู้ชายเลวๆพวกนี้ด้วย”

“...”

“ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมอะโรส ฮึก ฮื่ออ”

และสุดท้ายไอติมก็ทนไม่ไหว และร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นมาปิดหน้าพร้อมกับสะอื้นร้องจนตัวสั่น พริมโรสจึงรีบเดินเข้าไปหาและกอดเอ่ยปลอบเพื่อน ทั้งยังลูบหัวลูบหลังไปด้วยเพื่อให้ไอติมผ่อนคลายลง

เธอสงสารเพื่อนจับใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตลอดระยะเวลาที่คบหากันมาเธอรู้ดีว่าไอติมลำบากมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยเอามาใส่ใจเลยสักนิด แต่ครั้งนี้คนที่เก็บมันเอาไว้ในใจคนที่ข่มมันไว้ได้มาตลอดอย่างไอติมก็ทนไม่ไหวเพราะครั้งนี้มันดันไปจี้ปมในอดีตที่แสนโหดร้ายในใจของเธอ…

.

.

-กลางดึก-

ป่าช้าวัดปากดง

ร่างกายสูงใหญ่กำยำของพ่อครูเพลิงฟ้าเดินตรงเข้าไปในป่าช้าโดยมีเหมราชลูกศิษย์ของเพื่อนสนิทเขาและยังมีนักรบลูกศิษย์ของเขาเดินตามหลังมาติดๆ เพราะวันนี้พวกเขาได้ทำพิธีเสี่ยงข้องไปจึงต้องนำเหล่าดวงวิญญาณที่จับมาได้ไปฝังกลบและทำพิธีสะกดเอาไว้ไม่ให้ออกมาสร้างความวุ่นวายได้อีก

หวืดดด~ หวืดดด~

เสียงสายลมพัดเอื่อยๆเข้ามาปะทะกับร่างกายของทั้งสามคน ทำเอาสองหนุ่มลูกศิษย์ที่อายุน้อยสะดุ้งตกใจและวิ่งเข้ามาเกาะแขนเขาไว้คนละข้างเหมือนลูกลิง

“พวกตาขาวเอ้ย”เพลิงฟ้าเอ่ยขึ้นก่อนจะส่ายหน้าให้

ทั้งที่พวกมันอยู่กับเรื่องแบบนี้มาก็หลายปีแล้ว แต่ก็ยังคงหวาดกลัวไม่เลิกแบบนี้พวกเขาจะฝากฝังหมู่บ้านให้พวกมันดูแลต่อได้ยังไง… เสียเวลาสอนพวกมันชะมัด

“กะข่อยย้านเนาะอ้าย” (ก็ผมกลัวเนาะพี่) เหมราชเอ่ยบอกพร้อมกับเงยหน้ามองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง

ที่เขาเรียกเพลิงฟ้าว่าพี่ก็เพราะว่าเขามีอาจารย์แค่คนเดียวก็คือพ่อครูศิลา และอีกอย่างเพลิงฟ้าก็เป็นคนพูดเองว่าให้เหมราชเรียกเขาแบบนี้

“ระ รีบไปกันเถอะครับพ่อครู”ลูกศิษย์ของเขาก็อีกคน เห้อ

เขาเอ่ยตอบพวกมันในลำคอก่อนจะเดินนำเข้าไปในป่าลึก เอาชนิดที่ว่าไม่มีใครน่าจะเข้ามาถึงได้แน่นอน และเมื่อเห็นว่าไกลมากและลึกมากพอสมควรแล้วเพลิงฟ้าก็ไม่รอช้า รีบจัดการหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมาจากย่ามสีเหลืองที่มีอยู่เกือบสิบกระบอก เพราะจับมาได้หลายหมู่บ้าน

“เอาสายสิญจน์ไปโยงรอบๆตัวกู แล้วพวกมึงก็เข้ามาด้วย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามออกไปเด็ดขาด”

“ครับ/ครับ”สองหนุ่มเอ่ยตอบพร้อมกันก่อนจะรีบหยิบสายสิญจน์ในกระเป๋าย่ามออกมาแล้วจัดการทำตามที่เพลิงฟ้าบอก

เพลิงฟ้าเข้าไปนั่งขัดสมาธิลงยังพื้นดินก่อนจะหยิบเทียนและธูปขึ้นมาจุด มือหนายกขึ้นพนมและหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยบอกสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำพิธี ณ ที่แห่งนี้….