3.เพื่อนร่วมโลก

“คะ คุณเพลิงมีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“คิดว่าไงล่ะ?”

“อะ เอ่อ ผมไม่กวนแล้วครับ” พูดจบก็พากันวิ่งออกไปด้วยความกลัว เปลวเพลิงเคลื่อนสายตาจากอันธพาลพวกนั้นหันกลับมามองหญิงสาวข้างกายที่เอียงคอมองเขาตาใสแป๋ว ใบหน้าเรียวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกับคราบดินตามเสื้อผ้า

“หนูเคยเจอคุณไหมคะ?”

“คิดว่าไงล่ะ?”

“หนูต้องวิ่งใช่ไหม” ถามพร้อมก้าวขาถอยหลังเตรียมวิ่ง เมื่อสักครู่เขาถามประโยคนี้กับผู้ชายกลุ่มนั้นแล้วพวกนั้นก็วิ่งออกไป ดังนั้นเขาพูดมันกับเธอ เธอเองก็ควรวิ่งไปใช่ไหม?

แต่ว่าเธอไม่มีแรงแล้วเดินมาทั้งวัน

“วิ่งสิ” เขากล่าวเสียงเรียบเย็นทั้งที่เธอควรจะกลัวแต่กลับจ้องหน้าเขาพร้อมรอยยิ้มหวานๆ รอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครยิ้มให้เขา…

“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ ไม่งั้นแย่แน่เลย”

“เห็นแก่เพื่อนร่วมโลก”

“คุณเป็นมาเฟียเหรอคะ ทำไมคนพวกนั้นต้องกลัวคุณด้วย”

“ไม่ใช่” ตอบเสียงราบเรียบ มือหนาทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาจับจ้องหญิงสาวตัวเล็กที่เขาคิดว่าอายุเธอไม่น่าจะเกินยี่สิบหรืออาจะไม่ถึงด้วยซ้ำ

การแต่งกายด้วยเสื้อยืดตัวใหญ่ซึ่งเขาไม่มั่นใจว่าสีของมันก่อนหน้านี้เป็นสีขาวหรือครีมเพราะตอนนี้มันเป็นสีน้ำตาลจากเศษดิน กางเกงวอร์มที่ขาดเข่า ผมสีดำสนิทถักเปียแกละไว้ ผิวขาวผ่องแต่มีความแห้งกร้าน เท้าบางขาวจนเห็นเส้นเลือดไม่มีรองเท้าห้อหุ้มมันไว้

“คุณเหม็นตัวหนูใช่ไหมคะ” ถอยหลังจากการยืนใกล้เขาสี่ห้าก้าว “หนูเดินชนถังขยะจนมันล้มหกใส่หนู แล้วก็ตอนที่วิ่งหนีผู้ชายกลุ่มนั้นหกล้มจนรองเท้าขาดและไม่มีเวลาหันหลังไปเก็บเลยเหลือแต่เท้าเปล่า” เอ่ยต่อเมื่อสายตาเขาจับจ้องอยู่ที่เท้าเธอ

“…” เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่เคลื่อนสายตาขึ้นมามองใบหน้าเรียวสวยที่ไร้เครื่องสำอาง สายตาของเขาทำให้มายาวีเม้มปากตัวเองแน่น เป็นสายตาที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร สายตาที่ไม่ได้รังเกียจ ไม่ได้ชื่นชม ไม่ได้อยากรู้หรืออยากถามอะไรเป็นสายตาที่ว่างเปล่า

“หนูชื่อมายาวี”

“ฉันไม่ได้อยากรู้”

“คุณมองหน้าหนู หนูเลยไม่รู้จะพูดอะไร”

“ก็ไม่ต้องพูด”

“…” มายาวีจ้องตาเขากลับอย่างไม่หวาดกลัวทั้งที่หลายๆ คนมักจะกลัว เธอกำลังสงสัยว่าเขาเป็นอะไรพวกโรคจิตหรือว่าเป็นคนดีที่แค่ไม่ชอบการพูด

“ไปไหนก็ไป” และเมื่อถูกดวงตากลมโตจ้องกลับ เขาจึงเป็นฝ่ายไล่เธอ มายาวีพยักหน้ารับเบาๆ แล้วหันหลังเพื่อจะเดินออกไป แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอหันกลับมาพร้อมมือเล็กที่มีคราบเลือดคราบดินติดนั้นยื่นไปด้านหน้าเขา

“หนูขอเงินคุณได้มั้ย ยี่สิบบาท”

“…”

“หนู หนูรู้ว่ามันไม่ควร แต่ว่าหนูหิวข้าวมากเลยทั้งวันหนูได้กินมาม่าไปถ้วยเดียว เงินสี่สิบกว่าบาทก็ถูกผู้ชายกลุ่มนั้นแย่งไปไม่มีตังค์แล้ว”

“ไม่มี” ปฏิเสธเสียงแข็งแล้วก็เดินกลับไปขึ้นรถพร้อมขับออกไปจากตรงนี้ ร่างเล็กได้แต่มองตามรถเขาไปด้วยความงุนงงกับท่าทางของเขา เขาเป็นผู้ชายที่แปลกที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาเลยล่ะ เหมือนอยากจะพูดกับเธอแต่บางทีก็เหมือนว่าไม่อยากพูด

“คงรังเกียจสินะ แต่ว่าเหม็นจริงๆ แหละ” ก้มมองสภาพตัวเองพร้อมพึมพำออกมา ขาเรียวเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์เพื่อนั่งพักจากการเดินหางานมาทั้งวันและไม่มีที่ไหนรับสักแห่ง

อาจเพราะสภาพของเธอที่ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งแย่ขึ้นทุกที ชีวิตบัดซบไม่พอยังเป็นคนซุ่มซ่ามเดินสะดุดนู่นสะดุดนี่จนล้ม ล้มไม่พอถังขยะเจ้ากรรมดันมาล้มใส่จนขยะหล่นมาเรี่ยราดบนตัวเธอนี่แหละ โชคดีสุดก็ที่ไม่โดนพวกผู้ชายกลุ่มนั้นทำร้ายนี่แหละ

“มาร์เอ้ย แกจะมีชีวิตอยู่ไปได้อีกกี่วันกันนะ” ยิ่งอยู่ก็ยิ่งท้อ เพื่อนก็มีแค่เปมิศาคนเดียว ชีวิตยัยนั่นก็แย่ไม่ต่างกันจะไปพึ่งพาก็คงไม่ได้ ญาตพี่น้องไม่มีไม่รู้จักใครอีกจึงได้กลายเป็นคนเร่ร่อนแบบนี้

มายาวีเอนตัวนอนบนเก้าอี้พร้อมกอดกระเป๋าเสื้อผ้าแน่น เธอรู้สึกเหนื่อยล้าปวดเมื่อยไปทั้งตัวจึงหลับใหลไปอย่างง่ายดาย

ครืดๆ! เปรี้ยงๆ! แต่หลับไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อจู่ๆ ฝนห่าใหญ่ก็เทลงมาพร้อมเสียงฟ้าร้องดังสนั่นบริเวณนี้ มายาวีหยัดกายลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆ ตัวที่ไม่มีใครสักคน มีเพียงรถวิ่งอยู่เต็มถนน

“หนาวจัง” มือเล็กเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อแขนยาวที่ถอดเก็บไว้เมื่อช่วงบ่ายขึ้นมาสวมพร้อมกับนั่งกอดเข่าตัวเองมองเม็ดฝนที่กระหน่ำลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเธอก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าอีกครั้ง

เวลา23:00น.

จากที่นอนบนเก้าอี้มายาวีถือกระเป๋าไปนอนด้านหลังเพราะก่อนหน้านี้มีคนเข้ามาหลบฝนจึงไม่อยากเกะกะ เธอตื่นมาหลังจากนอนเพียงพอแล้ว และเพราะความหิวจึงทำให้เธอไม่สามารถที่จะนอนต่อไปได้

“หิวจังเลย” ณ เวลานี้ฝนหยุดตกแล้ว และสิ่งที่มาพร้อมฝนก็คงเป็นยุง แม้ตอนนี้จะค้นเสื้อผ้าชุดเก่ามาเปลี่ยนเป็นเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวแล้วแต่ก็ยังมียุงหลายๆ ตัวพยายามบินมาดูดเลือดจากตัวเธอ

“พะ พี่คะ หนู หนูขอเงินหน่อยได้ไหมคะ” มายาวีที่หยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะเดินผ่านไปรีบเข้าไปเกาะแขนเธอไว้

“เงินอะไรคะไม่มีหรอก น่ากลัวจริงๆ!” หล่อนสะบัดแขนตัวเองออกแล้วไปยืนโบกแท็กเพื่อออกจากตรงนี้ มายาวีเดินลูบท้องที่ร้องโครกครากไปนั่งบนเก้าอี้มองแสงไฟจากหลอดไฟที่สาดส่องให้ความสว่างอยู่

“กูให้ไม่เกินครึ่งชั่วโมงต้องถึง!” เสียงทุ้มลึกดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกคู่กับกางสแลคสีดำรองเท้าหนังขัดจนเงาแวบ

ร่างเล็กมองเขาจากรองเท้าขึ้นไปยังกางเกง เสื้อเชิ้ต ลำคอที่ลูกกระเดือกเด่นชัดเธอคุ้นมาก จนกระทั่งได้เห็นใบหน้าของเขาเธอจึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วขยับออกมาเพราะเห็นว่าเขาจะนั่งแม้จะห่างจากที่เธอนั่งแต่คิดว่าเขาคงไม่ชอบ

“ลุกทำไม” เขาถามโดยไม่ได้มองหน้าเธอ มือหนาหยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบก่อนจะหันไปมองร่างเล็กที่ชุดเธอเปลี่ยนไปจากเมื่อช่วงกลางวันแต่ก็ไม่ได้ดูดีขึ้นเพราะชุดที่เธอสวมใส่นั้นเก่าซอมซ่อ

“หนูไม่ได้อาบน้ำ”

“…”

“คุณมาที่นี่อีกทำไมคะ”

“ไม่ได้มาหาเธอก็แล้วกัน” ตุ้บ! ว่าพลางโยนถุงกระดาษลงบนพื้นตรงหน้ามายาวี เธอจึงก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาดูพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองเขาด้วยแววตาที่ลุกวาว

“คุณซื้อมาให้หนูเหรอคะ?” ด้านในถุงกระดาษสีน้ำตาลเป็นแฮมเบอร์เกอร์ที่ถูกห่อไว้อีกที เธอเคยเห็นในโซเชี่ยลหรือทีวีแต่ไม่เคยได้กินมันกับน่องไก่ทอดสามสี่น่องและมันฝั่งทอดเป็นแท่ง (เฟรนด์ฟราย)

“เปล่า”