11

เมื่อฟังเรื่องราวของเพื่อนรักแล้ว ชนิตสิรีก็ถึงกับนอนไม่หลับ หญิงสาวออกมาเดินเล่นที่ริมระเบียงที่ยื่นต่อออกมาจากห้องนอนของเธอ เพื่อสูดอากาศยามดึก พลางเงยมองท้องฟ้าของยามรัตติกาลดวงดาวบนฟ้ากระพริบทักทายเธอ หญิงสาวถอนใจเฮือกเมื่อนึกถึงเรื่องของพี่ชาย และเพื่อนรัก

​“ทำไมพี่เพลิงเป็นไปได้ถึงขนาดนี้กันนะ” หญิงสาวบ่นพึมพำเบาๆ แล้วส่ายหน้า

“ขนาดมีเงินมาล่อ ยายตวงยังจะถอยเลย เฮ้อ...นึกแล้วก็สงสารยายตวงจังเลย อยากจะไปช่วยเสียแล้วแหะ” 

​หญิงสาวถอนใจออกมาอีกรอบ ในใจนึกถึงญาตาวี หญิงสาวที่เคยเป็นอดีตแฟนของเพลิง ตอนนี้มีข่าวว่าเจ้าตัวกำลังจะเข้าพิธีสมรสกับหม่อมราชวงศ์หนุ่ม ชนิตสิรีก็เกิดอาการหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว พี่ชายของเธอมีข้อดีน้อยกว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มคนนั้นก็แค่ ชาติตระกูลเท่านั้นเองกระมัง เหตุผลที่เจ้าหล่อนไม่ยอมรับคำขอแต่งงานของพี่ชายเธอ ช่างไร้สาระสิ้นดี

​ความรักนี่ก็แปลกนักหนา น้องน้อยของบ้านภัทรภูมิเดชาทำหน้ามุ่ย ทำให้คนๆ หนึ่งที่แสนจะใจดี ขี้เล่น แล้วก็เป็นสุภาพบุรุษ กำลังมีความก้าวหน้าและช่วยพัฒนาธุรกิจของครอบครัว ต้องทนอยู่ไม่ได้ ถึงต้องหนีไปทำใจไกลลิบแบบนั้น แถมพานเกลียดผู้หญิงไปเลยทั้งโลก ความรักทำให้พี่ชายใหญ่ของเธอเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ แล้วจะมีใครฉุดพี่ชายเธอจากอารมณ์หมองเศร้าและจงเกลียดจงชังแบบนั้นบ้างไหมหนอ ถ้าเกิดเพลิงเบื่อจนถึงขั้นไปเป็นอย่างที่คุณย่าหญิงของเธอคิดแล้ว คงจะแย่แน่นอนเลยทีเดียว

​ขณะที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อยแกมมองดาวไปด้วย หญิงสาวก็มองไปบริเวณสระน้ำ แล้วก็ต้องย่นคิ้วเมื่อเห็นว่ามีใครกำลังเอนหลังอยู่ตรงเก้าอี้ไม้สีขาว เมื่อเจ้าตัวเขม้นมองดีๆ แล้วก็ต้องอมยิ้ม เมื่อเห็นว่าเป็นนราวิชญ์นั่นเอง วันนี้เขานอนค้างที่บ้านใหญ่ของคุณย่าหญิงเพราะอยู่ทานข้าวเย็นเป็นเพื่อนท่าน ระยะนี้อาการกลัดกลุ้มของคุณย่าหญิง พานทำให้ท่านทานอะไรไม่ใคร่ลงนัก ชายหนุ่มจึงมาอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยและทำให้ท่านอารมณ์ดีขึ้นบ้าง ชนิตสิรีเห็นเขาแล้วก็อมยิ้ม พลางเดินแกมวิ่งออกจากห้องของเธอไปทันที เธอรู้แล้วว่าจะเอาเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินจากตวงรักไปปรึกษาใครดี...

​นราวิชญ์นอนเหม่อมองไปยังท้องฟ้ายามรัตติกาล สายตาเขาจับจ้องอยู่เบื้องบนก็จริง หากแต่หัวใจมันเหม่อลอยไปไกลลิบ ไปยังคนบางคน ที่ทำให้เขาต้องมานอนไม่หลับ เพราะสับสนกับตัวเองอย่างนี้...

​ใบหน้ารูปหัวใจ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มละมุนหวาน แทรกเข้ามาในห้วงนึก นานแค่ไหนแล้วนะ ที่น้องน้อย...ที่เคยวิ่งตามเขาและเพลิง ยามที่พวกเขาเล่นซนแผลงๆ กันในบริเวณบ้านกว้างขวางของคุณย่าหญิง เจ้าตัวมักจะร้องไห้ยามที่พี่ชายทั้งสองวิ่งหนี ก็ตอนนั้นพวกเขาเข้าเกือบเข้าสู่วัยรุ่นแล้ว ตอนที่ ‘ยัยน้อง’ เข้ามาเป็นสมาชิกของครอบครัว ภัทรภูมิเดชา ในการอุปะการะของผู้เป็นยายของเขา เขาจำได้ว่าเจ้าตัวน่ารักนักหนา เหมือนตุ๊กตาตัวน้อย เขารู้สึกอยากกอดฟัดเอาแรงๆ เมื่อแรกเห็นหน้า ซึ่งก็แอบหอมแก้มยุ้ยๆ กรุ่นกลิ่นแป้งเด็กนั่นไปหลายทีเหมือนกัน เจ้าตัวอายุแค่หกขวบ แก้มยุ้ย ผูกผมเปีย วิ่งตามพวกเขาไปเล่นซนด้วย ประโยคติดปากเด็กน้อยยามนั้นก็คือ

​‘พี่เพลิง พี่วิชญ์ รอยัยน้องด้วยน้า’

​‘ยัยน้อง’ ชื่อเล่นของชนิตสิรี เขาเองนั้นเป็นคนเรียกขาน จนใครต่อใครพากันเรียกติดปาก รวมถึงเจ้าตัว เด็กหญิงชนิตสิรี ที่คอยวิ่งตามพี่ๆ ตอนนี้กลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง แก้มอวบยุ้ยนั่นกลายเป็นแก้มใสนวล ที่เขาเองก็อยากจะ...

​เธอบอกว่ารักเรา มองเราเป็นพี่ชาย

​ไม่คิดไม่เห็นเราเป็นอย่างอื่นเลย

​เธอเอ่ยอย่างนี้มา

​ทำเอาเราเงียบไป

​ทั้งๆ ที่ใจแหลกสลาย

​ถ้างั้นที่แล้วมาเธอคงไม่คิดเหมือนเรา

​เรามันเข้าข้างตัวเองมากไป

​เธอรักเหมือนพี่ชาย

​กลับกลายเป็นเราเก้อ

​และถ้าเธอรู้คงน่าละอาย...

​(เพลง พี่ชาย/ศิลปิน นครินทร์ กิ่งศักดิ์)

​เสียงเพลงจากหูฟังไอพ็อตที่เขากำลังฟังอยู่ ทำเอานราวิชญ์ถึงกับขบกรามกรอด เนื้อเพลงบางท่อนโดนใจเขาเข้าอย่างจัง จนเขาต้องยกกระป๋องเบียร์ในมือกระดกเข้าปากจนเกือบหมด พี่ชาย...เขาเกลียดคำนี้จริงๆ