13

​“ตื่นได้แล้ว คุณตวงรัก”

เสียงทุบประตูยามเช้า ทำให้คนที่นอนหลับเป็นตายอยู่บนเตียง ถึงกับสะดุ้งตื่น ก่อนจะทรุดลงนอนใหม่ ตวงรักนอนคลุมโปงเพราะอากาศยามเช้าที่ค่อนข้างเย็น แถมมีเสียงรบกวนอีกต่างหาก อืม...คนกำลังนอนฝันดี

​“คุณตวงรัก ตื่น มาทำงานได้แล้ว!”

เสียงนั้นยังตามกวนใจเธออีก จนในที่สุด ประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในห้องเธออย่างถือวิสาสะ เพลิงท้าวเอวเมื่อเห็นโปงผ้าห่มที่คลุมเจ้าของห้องมิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายหนุ่มส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่ยอมตื่น เขากระแอม พลางมองดูนาฬิกาข้อมือ ที่บอกเวลาเกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว ชายหนุ่มมองซ้ายขวา เพื่อจะหาของมา ‘ปลุก’ ลูกจ้างใหม่ให้ไปทำงานได้เสียที

​“โอ๊ย! อะไรกันนี่”

ตวงรักร้องอย่างตกใจพลางสะดุ้งตื่นเต็มตา เมื่อรับรู้ได้ว่ามีอะไรบางอย่างฟาดมาพอดีที่สะโพกของเธอ ผ้าห่มของเธอเป็นผ้าขนหนูผืนไม่หนานัก เมื่อคนฟาด ฟาดอย่างตั้งใจให้เจ็บ ตวงรักจึงโผล่ออกมาจากโปงของเธอเพื่อเตรียมตัวจะโวยเต็มที่ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ยืนยิ้มอยู่ พร้อมกับหลักฐานในมือที่ใช้เล่นงานเธอคือไม้แขวนเสื้อ ตวงรักก็ตาสว่างแล้วอุทานออกมาอย่างตกใจว่า

​“คุณเพลิง!”

​“ไปส่งส้มกับผมที่ตลาดกลาง”

คำสั่นสั้น ๆ พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวยาวๆ ออกไปจากห้องเธอ ทำให้ตวงรักอ้าปากค้าง ก่อนจะกอดอกแน่น แล้วรีบวิ่งปรู๊ดไปปิดประตูห้องของเธอ พลางลงกลอนแน่นหนา

​“อีตาบ้านี่ เข้ามาในห้องเราได้ยังไงกันนะ โอ๊ย! ดีนะที่เรานอนคลุมโปง”

ตวงรักใจหายวาบ ก่อนจะมองสำรวจตัวเอง เธอชอบนอนไม่สวมชั้นใน สวมเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยืดขายาวง่ายๆ เกิดเขาเปิดผลัวะมาแล้วเธอนอนหงายอ้าซ่า เสื้อเลิกขึ้นถึงไหนๆ คงจะน่าอายพิลึก ใบหน้านวลแดงเรื่อขึ้นมาทันที แล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวก่อนจะเข้าห้องน้ำเพื่อไปทำธุระส่วนตัวอย่างทำเวลา ถ้าขืนเธอช้านายจ้างจะมาตามตัวอีกรอบไหมนี่ ตวงรักคิดในใจมือเธอรวบผมไปด้วย และวิ่งลงบันไดบ้านมาไปด้วย ผู้เป็นเจ้านายกำลังนั่งทำหน้าขรึมจิบกาแฟรอเธออยู่ตรงห้องโถง เขาบอกเธอยิ้มๆ

​“ไปกันได้แล้ว ผมไม่อยากไปสาย งานในสวนส้มมีอีกเยอะ”

​“ค่ะ”

ตวงรักตอบสั้นๆ พลางเดินแกมวิ่งตามเขาที่เดินลิ่วนำไปก่อน

เพลิงแอบยิ้มเมื่อปรายตามองเธอ จะอยู่ได้สักกี่วันกันเชียว เขาจะเอาให้หนีกระเจิงไปเลย หึ หึ สาวชาวกรุงท่าทางไม่เคยทำงานหนักแบบนี้ ทนให้เขาใช้งานหนักเอาแต่ใจแบบนี้ได้ไม่เกินสามวันหรอก คงต้องอำลากลับแทบไม่ทัน คุณย่าหญิงจะทำอะไรเขาไม่รู้ แต่เขาไม่ชอบที่ท่านส่งคนของท่านมาแบบนี้ มันเหมือนจะคุมเขากลายๆ รู้ฤทธิ์เพลิงน้อยไปเสียแล้ว ท่านไม่ยอมเปิดโทรศัพท์อ้างว่าไม่สบาย คงกลัวว่าเขาจะวีนแล้วส่งตัวตวงรักกลับไปยังกรุงเทพฯ แน่ๆ

​“นอนสบายดีไหมครับ อ้อ...แกงเขียวหวานไก่ของผม กลับมาหวังว่าผมคงจะได้ทานนะ อืม...ทำบัญชีเสร็จ คุณไปทำกับข้าวเที่ยงเลี้ยงพวกคนงานด้วย”

​“ค่ะ”

ตวงรักคงตอบได้เพียงเท่านั้น เพราะเจ้านายหันหน้าหนีเธอ ก่อนจะสตาร์ทรถเสียงกระหึ่มเลยทีเดียว หญิงสาวกัดริมฝีปาก เริ่มรู้สึกโมโหเพลิงขึ้นมาตหงิดๆ มือเรียวกำหากันแน่น แล้วเปิดประตูรถขึ้นนั่งเคียงเขา เมื่อเขาตะโกนเรียกเสียงห้วน

​“เร็วเข้าสิแม่คุณ ผมรีบนะ”

​“ค่ะ เจ้านาย”

น้ำเสียงเธออดลงท้ายอย่างกระแทกกระทั้นไม่ได้

อีตาบ้า! คนโรคจิต! โอ๊ย….ขันติจนขันจะตกแตกอยู่แล้ว กรี๊ด!

เธอตะโกนด่าเขาในใจ ใบหน้าเริ่มแดงเพราะความโมโห เพลิงเห็นสีหน้านั้นก็ยิ่งอมยิ้มหนักขึ้น และหาทาง ‘แกล้ง’ คนข้างๆ ให้หนักขึ้นด้วย

​“ทำไมวันนี้ นายไปส่งส้มเองเลยล่ะ อ้ายเอก”

คนงานคนหนึ่งที่ช่วยยกส้มขึ้นรถ ถามเอกพงษ์ที่ยืนมองตามหลังรถกะบะที่ใช้ขนส่งส้มที่แล่นออกไปจากสวนส้มตะวันฉาย

​“อ้ายก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้านายเราทำตัวแปลกๆ“

ประโยคหลังเขาเหมือนบ่นกับตัวเอง คนงานที่กำลังช่วยกันลำเลียงผลส้มขึ้นรถอีกคันได้ยินชายหนุ่มบ่นพึมพำก็หันมาถามเขาอย่างสงสัย

​“อะหยัง อ้ายเอก”

​“บ่มีหยัง (ไม่มีอะไร) ทำงานๆ เจ้านายเฮายังขยันแต่เช้า ส่งส้มเองเสียด้วย หมู่เฮา(พวกเรา) ก็ต้องขยันๆ อย่าแพ้นายเน้อ”