14

ตวงรักหันมองไปยังบรรยากาศยามเช้าที่เย็นสดชื่น สองข้างทางรื่นรมย์ไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ใบหญ้า ก่อนที่จะเริ่มเข้าสู่ตัวเมือง เพราะต้องผ่านตัวเมืองก่อนจะไปถึงยังที่ส่งผลผลิตจากไร่ตะวันฉาย เป็นตลาดกลางผลไม้ที่มีพ่อค้ามารอรับเพื่อส่งต่อไปยังจังหวัดใกล้เคียงอีกทีหนึ่ง แหล่งใหญ่คือกรุงเทพมหานคร เพลิงส่งส้มให้กับสองที่ อีกที่คือบริษัทที่รับส่งสินค้าเกษตรเข้าไปยังห้างสรรพสินค้า เพราะชายหนุ่มทำเป็นสินค้าปลอดสารพิษ จึงมีคนต้องการมากในระดับหนึ่ง ส้มเกรดที่เขานำมาส่งยังตลาดนี้ก็คือคนที่เคยรับซื้อกันมาเป็นประจำตั้งแต่กริชยังทำสวนส้มอยู่

​เชียงใหม่เป็นเมืองน่าอยู่ เพราะมีทั้งความทันสมัยและธรรมชาติอันบริสุทธิ์ เธอมองสองข้างทางอย่างเพลิดเพลินและเก็บรายละเอียดไว้เต็มที่ ความที่เป็นคนชอบท่องเที่ยว ทำให้เธอมองเมืองนี้แล้วคิดในใจว่า สักวันเธอต้องเผยแพร่ให้กับคนต่างชาติได้รู้จักเมืองที่สวยงามเมืองหนึ่งของไทยให้พวกเขาได้รู้จัก ที่นี่มีอะไรหลายอย่างผสมกันและอยู่ร่วมกันได้อย่างลงตัว ทั้งวัฒนธรรมดั้งเดิมและความทันสมัย ธรรมชาติและความเจริญ เธออยากมาเที่ยวแหล่งวัฒนธรรมล้านนาแห่งนี้มานานแล้ว มัวแต่มอง มัวแต่ตื่นเต้นและเก็บรายละเอียดความสวยงาม จนแทบจะลืมโกรธคนข้างๆ ที่ใช้งานเธอแบบแทบไม่ให้หยุดพักกันเลย

​“อะแฮ่ม”

เพลิงกระแอม พลางหันมองคนข้างตัวหลังจากงานเสร็จสิ้นลง เมื่อมาถึงที่ส่งส้มแล้ว ตวงรักช่วยงานเขาอย่างคล่องแคล่ว คงจะไปช่วยเขายกตะกร้าส้มด้วยเป็นแน่ ถ้าพ่อค้าที่มารับซื้อไม่ร้องห้ามไว้ก่อน สายตาที่มองเธอเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย แม่สาวหน้าหวานนี่ดูเหมือนจะชอบทำงานไม่หยอกเลยทีเดียว ถึงจะหน้าบึ้งหน้างอไปสักนิดตอนเขาไปปลุก หรือสั่งงานแบบแกล้งเธอ แต่ตวงรักก็ลงมือทำให้ แถมทำอย่างเรียบร้อยรวดเร็วเสียด้วย

​“คะ”

เธอหันขวับมามองเขาทันที แอบสังเกตอย่างหนึ่งว่าตอนนี้ เจ้าของสวนส้มตะวันฉาย เหมือนจะเป็นเป้าสายตาของสาวๆ ในตลาดกลางแห่งนี้ไม่น้อย เพราะต่างพากันมองเจ้านายเธอเป็นตาเดียวเลยทีเดียว ก็อย่างว่า เขาหน้าตาดีมากออกขนาดนี้ ใครไม่มองก็แปลกล่ะ แม้แต่ตวงรักเอง บางทีเผลอๆ ก็ยังแอบมองหน้าเขาเลย คนอะไรก็ไม่รู้หล่อจริงๆ สิน่า เสียแต่ว่า กวนประสาทที่สุด!

​“เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณมาก เรากลับกันได้แล้ว”

เพลิงว่า ตวงรักแอบถอนใจ ท้องเธอเริ่มร้องประท้วงขึ้นน้อยๆ เสียแล้ว เมื่อวานตอนเย็น เธอเหนื่อยมาก เพราะทำงานหนักกลางแดด จนทานอะไรไม่ค่อยลง ไม่น่าโมโหจนเทแกงทิ้งเลยเรา หญิงสาวโอดครวญกับตัวเอง รู้แบบนี้เก็บไว้สักหน่อยก็ดี ดึกๆ จะได้ย่องมาทาน

​“โครก”

เสียงท้องร้องดังประท้วง ดังจนทำให้คนที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับหันมามองคนนั่งข้างๆ ตวงรักทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่อายจะแย่

​‘หัดไว้หน้ากันบ้างสิ จะมาหิวอะไรกันตอนนี้ อีกไม่กี่กิโลก็ถึงบ้านแล้ว ยายตวงนะยายตวง’

หญิงสาวบอกตัวเอง พยายามทำสีหน้านิ่งเฉยไว้ให้มากที่สุด เพลิงเองก็นิ่งเงียบ ทำเป็นมองทางข้างหน้า ทั้งที่กำลังกลั้นยิ้มไว้เต็มที่

​โครก

เสียงเดิมดังขึ้นอีกรอบจนได้ ตวงรักหน้าแดงถึงหูแล้วตอนนี้ พยายามมองเมินไปด้านนอก เพลิงถึงกับหลุดหัวเราะออกมาหึๆ เขามองข้างทางแล้วพารถเลี้ยวออกเส้นทาง ตวงรักไม่ได้สนในเพราะกำลังแสร้งทำหน้านิ่งเพราะความอาย ในที่สุดชายหนุ่มก็พาเธอมาจอดนิ่งอยู่ตรงร้านอาหารที่มีกลิ่นโชยหอมออกมา จนตวงรักต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

​“มากินข้าวกันก่อนนะคุณตวงรัก ผมได้ยินเหมือนเสียงท้องร้อง”

​“ไม่ใช่ตวงนะคะ”

หญิงสาวว่า แล้วหน้าแดงเรื่อ เพลิงหัวเราะหึ หึ ก่อนจะพยักหน้า พลางทำหน้าตาย

​“อืม...ถ้าแบบนั้นคงจะฟ้าร้อง หึ หึ ทานโจ๊กกันนะ เจ้านี้อร่อยมาก”

​“ค่ะ”

เธอเดินตามเขาไปยังร้านขนาดเล็ก ที่มีลูกค้าค่อนข้างหนาตา หญิงเจ้าของร้านดูใจดียิ้มแย้มแจ่มใส และทักทายเพลิงอย่างคุ้นเคยเสียใส

​“ว่าไงเจ้า วันนี้จะเหมาไปให้คนงานอีกไหม พ่อเลี้ยง”

​“วันนี้ทานแค่สองคนครับ ไว้พรุ่งนี้ดีกว่า ไม่ได้อุดหนุนโจ๊กป้าไปให้คนงานทานเป็นข้าวเข้านานแล้ว”

​“ได้เลยเจ้า”

เจ้าของเสียงตอบอย่างร่าเริง ตวงรักแอบมองใบหน้าคมสันของเจ้านายหนุ่ม แล้วนึกในใจว่า คุยกับผู้หญิงก็เป็นนี่นา อย่างน้อยก็ป้าเจ้าของร้านโจ๊กล่ะ

​สักครู่ รอไม่นานนัก ตวงรักก็ได้ลิ้มรสอร่อยของโจ๊กข้าวหอมมะลิ เนื้อเนียนนุ่ม หมูบดหมักอย่างดี รสชาติอร่อย เครื่องในที่ใส่มาในโจ๊กก็สะอาด สด ตวงรักทานไม่ถึงสิบนาทีก็หมดเกลี้ยง เพลิงเลิกคิ้วกับท่าทีทานเอาๆ ของเธอ ดูเธอไม่เขินเขาเลยสักนิด ปรกติผู้หญิงเวลามาทานอาหารกับผู้ชายแถมพึ่งรู้จักได้ไม่กี่วันอย่างเขา มักจะสงวนกิริยาค่อยๆ ทานกันไม่ใช่หรือไงนะ เพลิงถามตัวเองในใจ นัยน์ตาคมดุเปลี่ยนไปเป็นมองเธออย่างเอ็นดู

​“ขออีกชามได้ไหมคะ”

ตวงรักว่า เพลิงพยักหน้า แล้วแอบลอบยิ้ม ตวงรักยิ้มกว้างก่อนจะตะโกนสั่งคนขายเสียงแจ๋ว

“ขออีกชามค่ะป้า พิเศษใส่ไข่ด้วยนะคะ” 

​เพลิงแอบดูเธอทานอาหารอย่างเพลินๆ ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวใจ เธอท่าทางเป็นธรรมชาติจริงๆ ไม่มีเสแสร้งอะไรเลย ชายหนุ่มมองนิ่งนานอย่างลืมตัว จนเมื่อตวงรักทานโจ๊กชามที่สองเสร็จ หญิงสาวก็ดื่มน้ำตาม พลางถอนใจอย่างมีความสุข ก่อนจะทำตาโตเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มกำลังมองเธออยู่นิ่ง

​“เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่าคะ คุณเพลิง คุณเพลิง”

​“หืม...ปละ เปล่า”

เสียงของเธอเหมือนทำให้เพลิงรู้สึกตัว ว่าเผลอมองคนตรงหน้าไปแบบไหน

บ้าน่า...ชายหนุ่มบอกกับตัวเอง ยังไม่เข็ดอีกหรือไงกันนะ เขากระแอม แล้วพูดเสียงห้วนว่า

​“ไปกันได้แล้ว ถ้าคุณอิ่มแล้วล่ะก็”

​“ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงข้าว”

ตวงรักว่าเสียงใส เมื่ออยู่ในรถด้วยกันสองคนแล้ว เพลิงพยายามไม่มองใบหน้าสวยคมสวยเก๋ของเธอ หากแต่มองทางข้างหน้าแทน แล้วตอบเสียงทุ้มว่า

​“ไม่เป็นไร แต่กลับไปนี่ผมยังไม่ลืมนะ ทำแกงเขียวหวานไก่ให้ผมด้วย”

​‘อะไรกับแกงเขียวหวานนักหนานะตานี่’

ตวงรักคิดในใจแล้วแอบแลบลิ้นให้เขาขณะที่เขาหันมองกระจกข้าง แต่แล้วเพลิงก็หันมาเจอเธอทันที ขณะที่ตวงรักกำลังแลบลิ้นหลอกเขาลับหลัง

​“ทำอะไร?”

น้ำเสียงดุๆ ของเพลิงทำเอาตวงรักแลบลิ้นค้าง หญิงสาวยิ้มแหยให้เขาพลางหัวเราะแหะๆ

​“คือว่า เอ่อ ...ตวงแบบว่า กินโจ๊กแล้วมันร้อนน่ะค่ะ เลยต้องแลบลิ้นให้หายชา”

​เพลิงมองเธอเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ ภายใต้ใบหน้าและหัวใจที่เย็นชาตอนนี้เริ่มมีรอยยิ้มแบบไม่ได้ตั้งใจ แม่สาวลูกครึ่งหน้าคมหวาน แสนจะไฮเปอร์ ไม่เกี่ยงงานหนัก แถมเป็นธรรมชาติอย่างตวงรัก เป็นคนที่เขาไม่เคยพบที่ไหนมาก่อนเลยจริงๆ