48

​“ทางนี้ค่ะพี่วิชญ์ ทางนี้”

​“เลือกนั่งที่อื่นไม่ได้หรือไงนะยัยน้อง”

ชายหนุ่มบ่นพึมพำเบาๆ เมื่อเดินเข้าไปใกล้เธอ โต๊ะที่บังเอิญว่างติดกับโต๊ะของผู้ชาย ที่มากันเกือบสิบคนและกำลังเริ่มกันสะกิดให้มองชนิตสิรี ก็น่ามองหยอกที่ไหนเล่า ทั้งหน้าตาสวยหวานราวตุ๊กตา ทั้งเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเย้ายวนแบบที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ สีของผ้าขับผิวนวล เสื้อคอลึกจนเห็นร่องอกอวบ ทำเอานราวิชญ์กลืนน้ำลาย ก่อนจะถอดเสื้อสูทออกพลางส่งให้กับน้องสาว ที่กำลังไม่สนใจอะไรนอกจากเริ่มมองหาเมนูเพื่อสั่งอาหาร

​“ยัยน้อง สวมเสื้อเสีย”

​“คะ”

ชนิตสิรีมองเสื้อสูทตัวโตที่พี่ชายยื่นให้พลางย่นคิ้ว นราวิชญ์พยักหน้าแล้วสั่งเสียงขรึม

​“สวมเสื้อพี่เสีย เสื้อเราคอลึก กระโปรงก็สั้น ร้านแบบนี้ลุกนั่งไม่ระวัง มันน่าเกลียด”

​“หัวโบราณอีกแล้ว พี่วิชญ์”

เจ้าตัวแอบบ่นพึมพำ ขณะที่รับเสื้อจากเขามาสวมทับชุดเดรสแสนสวยของตัวเองไว้ เธอแอบย่นจมูกให้เขาเสียด้วย ดีที่ว่านราวิชญ์ไม่ได้ยิน เพราะเสียงในร้านดังจนกลบทุกอย่าง เวลาคุยกันต้องแทบตะโกนแข่งกัน เพราะต่างโต๊ะก็ต่างเสียงดัง แถมคนขายกับเด็กเสิร์ฟก็เสียงดังพอกัน บรรยากาศในร้านจึงค่อนข้างจะคึกคักมาก

​“สั่งอะไรดีเจ๊ เฮีย”

เด็กเสิร์ฟวิ่งปราดเข้ามารับออเดอร์ทันที ชนิตสิรีอมยิ้มกับสรรพนามที่เด็กเสิร์ฟเรียกขานเธอและนราวิชญ์ ก่อนจะสั่งเสียงแจ๋ว

​“เอากุ้งเผาโลหนึ่ง ปลาหมึกผัดขี้เมา เอาปูไข่นึ่งด้วย ข้าวเอามาโถหนึ่งเลยนะคะ ตอนนี้เจ๊หิวมาก”

​“ได้เลยเจ๊”

เด็กเสิร์ฟตะโกนลั่นร้านทันทีที่รับออเดอร์เรียบร้อย

​“อากวง หมึกเมา กุ้งเผาใหญ่ ปู่ไข่นึ่ง ด่วนจี๋ เจ๊สุดสวยเค้าหิว โต๊ะห้า”

​“กลายเป็นเจ๊ไปแล้วนะคะพี่วิชญ์ หน้าเด็กเสิร์ฟดูจะอายุมากกว่าน้องเสียอีก แต่ท่าทางจะอร่อยจริงๆ คนเต็มเลย”

​“หึ หึ”

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า

“เดี๋ยวลองกินดูนะยัยน้อง พี่เจอร้านนี้กับนายเพลิง เพราะยางแตก เลยหิวจัด ตอนที่มาเที่ยวภูเก็ตรอบก่อน มารอบแรกของกินเกลี้ยงร้านแล้วนะ ทั้งที่พึ่งจะสี่ทุ่ม เลยได้กินแต่กุ้งเผาไม่กี่ตัว แล้วก็ข้าวผัดที่เจ้าของร้านบอกว่ามันเป็นข้าวผัดอนาถา แกโยนทุกอย่างที่เหลือลงกระทะ พวกเศษกุ้ง เศษปลา แต่อร่อยมาก”

​“ฟังแล้วอยากกินเร็วๆ จังเลยค่ะ น้องเก็บท้องมากินเลยนะคะ”

ชนิตสิรีถึงกับกลืนน้ำลาย ฟังพี่ชายเล่าตาแป๋ว กิริยานั้นน่ารัก จนนราวิชญ์เอื้อมมือโคลงศีรษะเธอไปมาเบาๆ อย่างเอ็นดู

​“เป็นเด็กหรือไงเราน่ะ ฟังแล้วกลืนน้ำลายยังกับเด็ก เวลาอยากทานอะไร”

​“โตแล้วต่างหากล่ะคะ” เธอเบี่ยงตัวลบมือของเขา แล้วย่นจมูกใส่

“น้องอายุ 24 แล้วต่างหาก พี่วิชญ์นั่นแหละ เริ่มแก่แล้ว ถึงเห็นใครๆ มองใครๆ เป็นเด็กไปหมด นี่ถ้าเป็นผู้หญิงพี่ชายน้องก็ขึ้นคานแล้วเรียบร้อย เดือนหน้าพี่วิชญ์ก็สามสิบสี่แล้วนะคะ” 

​“ผู้ชายอายุสามสิบขึ้นไปแล้วสำหรับน้อง แก่มากเลยเหรอจ้ะ”

น้ำเสียงทุ้มเผลอถาม มันเป็นเหมือนคำถามที่ออกมาจากใจ และกำลังตั้งใจฟังเต็มที่ ชนิตสิรีไม่รู้ความนัยนั้น เธอหัวเราะกิ๊ก ก่อนจะพูดเสียงแจ๋วเหมือนจะแกล้งแหย่เรื่องอายุของชายหนุ่ม

​“แก่สิคะ แก่ม้าก...มาก”

เจ้าตัวเน้นเสียง ไม่รู้เลยว่ากำลังกระแทกใจใครบางคนเข้าให้แล้ว

“พี่วิชญ์รีบหาสาว ๆ มาเป็นแฟนได้แล้วล่ะค่ะ สมัยนี้ผู้หญิงเค้ากำลังฮิตมีแฟนเด็กว่านะคะ พี่วิชญ์อายุมากแล้ว หาแฟนยากแน่ๆ”

​“แล้วยัยน้องล่ะ ชอบผู้ชายเด็กกว่าเหมือนสาวๆ สมัยนี้หรือเปล่า”

นราวิชญ์ลอบกลืนน้ำลายแล้วมองคนตรงหน้า ชนิตสิรีย่นจมูก แล้วส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ

​“ไม่หรอกค่ะ น้องไม่ชอบขี้เกียจเลี้ยงเด็ก”

​“แล้วน้องชอบผู้ชายแบบไหน”

ถามแล้ว ก็เหมือนจะกลั้นใจฟังคำตอบ เขาไม่เคยคุยกับชนิตสิรีเรื่องพวกนี้เลยสักที หญิงสาวเอียงคอ พลางตอบเสียงแจ้ว อย่างไม่ได้เคลือบแคลงอะไรสักนิด ว่าคนถามกำลังคิดอะไร และจริงจังแค่ไหนกับคำถามของตัวเอง

​“อืม...สเปคน้อง ต้องแบบว่า เอ...”

เธอนิ่งคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะหรี่ตา ชนิตสิรีไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเองสักทีว่าชอบผู้ชายรูปร่างหน้าตาแบบไหน เธอคิดเพียงตั้งใจเรียนให้จบ จึงไม่ค่อยได้สนใจเพื่อนต่างเพศ และคบกับทุกคนเป็นเพียงเพื่อน เนื่องจากหญิงสาวเจียมตนว่า ตนเองใช้เงินของคุณย่าหญิงในการเล่าเรียน เธอจึงพากเพียรเรียนให้จบเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย เหมือนกันกับเพื่อนสนิท ที่มีใจมุ่งมั่นแค่เรื่องหาเงินไปเยือนประเทศในฝัน และตั้งใจเรียนเพื่ออาชีพที่ตนเองอยากจะเป็น สองสาวอย่างตวงรักและชนิตสิรี จึงไม่ได้สนใจเพื่อนต่างเพศเลยสักนิด

​“แบบไหน”

นราวิชญ์ย้ำถามอีกรอบอย่างอดไม่ได้ เขาอยากรู้จริงๆ ว่า ชนิตสิรีชอบผู้ชายแบบไหน

​“อืม...”

เจ้าตัวใช้นิ้วเคาะขมับเบาๆ ไอ้ครั้นจะบอกว่าไม่มีสเป็คเลยก็กระไรอยู่ ผู้เป็นพี่ชายจะได้ล้อเลียนกลับเธอได้ประไรว่า ว่าแต่เขาตัวเธอเองก็คงจะเหมือนกัน คืออนาคตขึ้นคานแน่นอน ชนิตสิรีนึกถึงดาราภาพยนตร์ที่เธอชอบและปลื้ม ในที่สุดเธอก็พูดเสียงแจ๋วว่า

​“ต้องประมาณออลันโด้ บลูมค่ะพี่วิชญ์ ถ้ามาแบบนี้ล่ะก็น้องจะรีบตะครุบไว้เลย”

​“หืม?”

นราวิชญ์ถึงกับทำหน้ามุ่ยไปเลยทีเดียว เมื่อนึกถึงดาราหนุ่มรูปหล่อที่น้องสาวยกขึ้นมาอ้าง เขามีส่วนไหนที่ใกล้กับดาราภาพยนตร์คนนั้นบ้างหรือเปล่านะ เผื่อน้องน้อยจะได้มองเขาแบบปลื้มขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่มองเขาว่าแก่แล้วแบบนี้

​“ได้แล้วครับเจ๊”

เสียงเด็กเสิร์ฟดังขัดขึ้นเสียก่อน ที่ทั้งสองจะทันพูดคุยอะไรกันอีก อาหารที่ส่งควันกรุ่นและสีสันน่ากิน ดึงความสนใจไปจากชนิตสิรี หญิงสาวเริ่มชวนพี่ชายทานอาหารรสเลิศตรงหน้า เมื่อพอได้ลิ้มรสแล้ว เจ้าตัวก็แทบจะลืมคุยไปเลย เพราะอาหารร่อยมาก

ชายหนุ่มเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจไว้กับตัวเอง แสร้งทำหน้าเฉยๆ ไม่แสดงอาการอะไร ทั้งที่หัวใจเริ่มว้าวุ่นหนัก นี่เขาดูแก่เกินไปสำหรับเธอ และท่าทางแย่มากขนาดนั้นเลยหรือไงนะ นราวิชญ์แอบมองใบหน้าหวานรูปหัวใจของน้องสาวแล้วเม้มริมฝีปาก ยิ่งคิดมันก็ยิ่งแย่ แล้วก็พาลจะทานอะไรไม่ลงเสียดื้อๆ

“อร่อยมากเลยคะพี่วิชญ์ น้ำจิ้มแซบมาก กุ้งเผาก็สดมากเลยค่ะ ไว้พี่วิชญ์ได้มาดูงานที่สาขานี้ น้องขอตามมานะคะ เผื่อจะแอบมาทานด้วย นี่ค่ะ น้องแกะกุ้งให้ พี่วิชญ์ชอบมันกุ้งตรงหัวใช่ไหมคะ อร่อยมาก”

หญิงสาวแกะกุ้งใส่จานให้กับนราวิชญ์ แถมราดน้ำจิ้มให้ด้วย ก่อนจะหันไปตักปลาหมึกผัดขี้เมาเข้าปากต่อ และชวนพี่ชายทานอีกรอบ

“อันนี้ก็อร่อยนะคะพี่วิชญ์ กินปลาหมึกแบบนี้นึกถึงพี่เพลิงจัง”

นัยน์ตาโตหวานหันไปให้ความสนใจกับคนตรงหน้าแทนจานอาหาร เพราะว่าเขาไม่ยอมตอบเธอมาสักคำ ชนิตสิรีเอียงคอ

“พี่วิชญ์ พี่วิชญ์ ไม่อร่อยเหรอคะ พี่วิชญ์ไม่ยอมทานเลย น้องอุตสาห์แกะกุ้งให้”

“เอ่อ อร่อยจ้ะ”

นราวิชญ์ก้มลงสนใจอาหารในจาน อย่างจะเอาใจหญิงสาว ชนิตสิรีมองเขาอย่างสงสัยกับอาการเหม่อลอยของเขา แถมวันนี้พี่ชายของเธอก็อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อย่างบอกไม่ถูก นราวิชญ์เป็นอะไรไปกันนะ

“พี่วิชญ์เป็นอะไรเหรอคะ”

นราวิชญ์เหลือบตามองเธอนิดหนึ่ง ใจเริ่มสะดุ้งเมื่อเผลอทำให้เธอจับอาการได้ ชายหนุ่มแสร้งยิ้มแล้วส่ายหน้าช้าๆ

“ไม่เป็นอะไรนี่จ้ะ พี่คงแค่เหนื่อยๆ กับงานสัมมนาน่ะ”

“เหนื่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ น้องแกะกุ้งให้อีกนะคะ”

ชนิตสิรีว่า แล้วขยับทำอย่างปากว่าเพื่อเอาใจเขา หัวใจของชายหนุ่มรู้สึกอุ่นวาบกับการเอาใจของเธอ ขณะเดียวกันมันก็อัดกลุ้มอยู่กับความรู้สึกที่มีอยู่ เขากลัวว่าสักวันมันจะระเบิดออกมา