47

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องจัดงานเลี้ยงแล้ว สองหนุ่มสาวก็เหมือนจะกลายเป็นเป้าสายตา ของใครต่อใครที่มองชายหนุ่มรูปงามและหญิงสาวสวย แทบจะเป็นตาเดียว นราวิชญ์ต้องคอยมองน้องสาวอย่างเป็นห่วงและไม่ให้ห่างตัว เขาแนะนำเธอให้ใครต่อใครรู้จักว่าเป็นเลขานุการของเขา เป็นญาติกับคุณย่าหญิง น้ำเสียงนั้นให้เกียรติ เจือไปด้วยความภูมิใจ และขณะเดียวกันนัยน์ตาคมกริบก็ส่งประกายประหลาด ทำให้คนที่มองน้องน้อยด้วยสายตาโลมเลีย ต้องหลบวูบ

​“แน่ใจนะว่าน้องสาว ทำไมคุณนราวิชญ์ถึงดูหวงยังไงบอกไม่ถูก”

นักธุรกิจหนุ่มนายหนึ่งที่ยังโสด และแอบต้องใจชนิตสิรี บ่นพึมพำกับเพื่อนสนิท อีกฝ่ายยักไหล่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เขามองตามสองหนุ่มสาว ที่ยืนคุยกันอยู่มุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง

​“ก็นามสกุลเดียวกับคุณเพลิงนี่ หลานชายของคุณหญิง ภัทรภูมิเดชา น่าจะพี่น้องกันจริงๆ นั่นแหละ”

​“มันน่าแปลก ดูท่าทางเค้าหวงมาก ฉันชวนคุณชนิตสิรีคุยนานเข้าหน่อย คุณนราวิชญ์รีบพาเดินไปทางอื่นเลย”

​“คิดมากน่า”

​“น้องหิวแล้วละค่ะ พี่วิชญ์”

หญิงสาวแอบกระซิบพี่ชาย นราวิชญ์อมยิ้ม พลางมองใบหน้าหวานละมุน ที่วันนี้ดูเหมือนจะสวยเป็นพิเศษของชนิตสิรี แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะพยักหน้า

​“เดี๋ยวเราไปกันเลยก็ได้ ไม่มีอะไรแล้ว พี่แนะนำยัยน้องให้พวกในวงการธุรกิจโรงแรมรู้จักหมดแล้ว”

​“ความจริงไม่ต้องก็ได้นะคะพี่วิชญ์”

ชนิตสิรีว่า เธอจิบพั้นธ์สีหวานในมือ ก่อนจะเอ่ยเสียงใส

“น้องเองก็แค่ใช้นามสกุลของคุณย่าหญิง น้องไม่ได้มีสายเลือดภัทรภูมิเดชาสักนิด” 

​“อย่าพูดแบบนั้นสิยัยน้อง”

น้ำเสียงห้ามทุ้มเอ่ยปราม นัยน์ตาคมก้มมองใบหน้าหวานใส และสำรวจความในสายตาเธอ หากแต่นัยน์ตาใสแจ๋วที่มองตอบกลับมา มันมีแต่ความจริงใจ และไม่ได้น้อยอกน้อยใจอะไรเลยสักนิด

​“น้องพูดเรื่องจริงต่างหากค่ะ น้องก็แค่เด็กที่คุณย่าหญิงท่านให้ความเมตตา มอบการศึกษา และการอบรมดีๆ ให้อนาคตกับน้อง ถ้าทำอะไรเพื่อคุณย่าหญิงแล้ว น้องทำให้ท่านได้ทุกอย่างค่ะ แล้วก็ทำให้น้องมีพี่ชายที่แสนดีเหมือนพี่เพลิง กับพี่วิชญ์”

เจ้าตัวจบประโยคด้วยการแนบแก้มกับบ่าเขาอย่างประจบ หัวใจคนฟังวูบไหว กับคำว่าพี่ชายที่เธอมอบให้ นราวิชญ์ลอบถอนใจ ใบหน้าคมสันฉายแววเครียดขรึม โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

​“เราไปกันเลยดีกว่าหิวข้าวแล้ว เดี๋ยวพี่พาไป รีบไปรีบกลับ พี่ชักจะง่วงแล้ว”

น้ำเสียงห้าวทุ้มเรียบเฉย มันฟังแล้วเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก ชนิตสิรีเองก็ย่นคิ้ว เมื่อกี้นราวิชญ์ยังดูดี ๆอยู่เลย แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขากำลังหงุดหงิดอะไรบางอย่างเข้าเสียแล้ว เจ้าตัวเลยพูดเสียงอ่อย 

​“พี่วิชญ์รำคาญน้องหรือเปล่าคะ น้องไม่ไปแล้วก็ได้นะคะ พรุ่งนี้ต้องไปที่สวนส้มของพี่เพลิงแต่เช้าอีก น้องจองไฟท์การเดินทางไปเชียงใหม่ไว้แล้วด้วย”

น้ำเสียงที่ทอดอ่อนของหญิงสาวทำให้นราวิชญ์ถอนใจ

“เปล่าหรอกจ้ะ ไปกันดีกว่า”

เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่ฝืนให้ฟังดูร่าเริง ก่อนจะก้าวพาหญิงสาวไปยังลานจอดรถ

จริงสินะ เธอจะรับรู้อะไรกับเขาด้วยเล่า ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมถึงหงุดหงิดนัก กับไอ้คำว่าพี่ชาย ทั้งที่เคยได้ยินเธอเรียกเขาแบบนี้มาแต่เล็กแต่น้อย เป็นสิ่งที่เจ้าตัวและตัวเขาเองคิดว่าเขาและเธอเป็นพี่น้องกัน หากแต่ความรักแบบพี่น้อง มันเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สำหรับเขา

นราวิชญ์บอกตัวเองไม่ได้ ว่าเขาแอบมองหน้าใสๆ ตาหวานๆ ราวกับตุ๊กตาของชนิตสิรี เปลี่ยนไปเป็นหัวใจเต้นแรง ยามเห็นน้องน้อยที่เขาเคยเอ็นดูสมัยก่อนเปลี่ยนแปลงเข้าสู่วัยสาว วูบไหวเมื่อเจ้าตัวทำกิริยาประจบกับเขาเหมือนเด็กน้อยคนเดิม ทั้งที่เจ้าตัวอายุ 24 ปีแล้ว อดนึกหวงไม่พอใจ ยามแค่ว่ามีคนมองน้องสาวเขาด้วยประกายตากรุ้มกริ่ม เขาถึงกับเคยไล่ให้ชนิตสิรีมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แค่หุ้นส่วนคนหนึ่งในห้องประชุม มองเรียวขาของชนิตสิรีด้วยแววตาอ้อยอิ่ง

​ความรู้สึกนี้เขาจะบอกใครได้กันนะ นราวิชญ์ลอบมองใบหน้าเนียนใสของผู้ที่เคยเป็นน้องน้อยในอดีต และเป็นหญิงสาวหน้าตาหวานน่ารักชวนมองในปัจจุบัน นับวันมันยิ่งอัดอยู่ในหัวอก ตั้งแต่ได้พบเธอหลังจากกลับจากเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว หัวใจเขามันก็สั่งให้นราวิชญ์มองแต่น้องสาวคนเดียวเท่านั้น มันไม่เคยไปมองใครอีกเลย ชนิตสิรีได้เข้ามาครอบครองมันจนหมดไปแล้ว

​ชนิตสิรียังชวนชายหนุ่มคุยเสียงแจ๋วตามปรกติ โดยการชี้ชวนให้เขามองทุกอย่างข้างทาง และชวนคุยเรื่องของเพลิงด้วย ไม่ได้สังเกตว่าทำไมผู้เป็นพี่ชายไม่ค่อยโต้ตอบเธอเท่าไหร่นัก อาจจะเพราะว่านราวิชญ์เป็นคนคุยน้อยอยู่ด้วยแล้วกระมัง เธอจึงไม่สังเกตว่ามันผิดแปลก จนในที่สุด นราวิชญ์ก็จอดรถอยู่ตรงหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ที่อยู่ติดริมถนน มันเป็นร้านไม้กลางเก่ากลางใหม่ มีอาหารทะเลวางระเกะระกะในตู้กระจกของทางร้าน เสียงดังโขมงโฉงเฉงของทั้งเด็กเสิร์ฟ คนสั่งอาหาร และพ่อครัว เสียงเคาะกระทะที่ดังลอดได้ยินเข้ามาในรถ ทำให้ชนิตสิรีหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปหานราวิชญ์

​“สงสัยจะอร่อยจริงนะคะพี่วิชญ์ เสียงเคาะกระทะดังลั่นเลย แต่ว่าเราสองคนจะเหมาะมาทานข้าวร้านนี้ไหมนี่ แต่งตัวกันมาหรูมากเลย”

​นราวิชญ์หัวเราะเบาๆ ขณะที่ผู้เป็นน้องสาวเปิดประตูลงไปจากรถแล้ว สายตามองหาที่นั่งว่าง คนแน่นมากจนชนิตสิรีแทบจะถอดใจว่าจะได้ทานของอร่อยไหมนะ แต่ในที่สุดลูกค้ารายหนึ่งก็ลุกขึ้นหญิงสาวรีบไปนั่งจองทันที ก่อนจะหันมาโบกมือให้กับพี่ชาย ที่กำลังขยับจอดรถให้เรียบร้อยไม่เกะกะใคร ชายหนุ่มลงมาจากรถก่อนจะล็อคให้เรียบร้อยและเดินตรงไปหาชนิตสิรีที่โบกมือเรียกเขา พร้อมกับตะโกนเสียงแจ๋ว