MasukChapter35บานประตูคอนโดหรูของคมน์ถูกเปิดออก ร่างของอังคณาโผกอดร่างของชายหนุ่มทันที ก่อนจะคลายอ้อมแขนออก ยื่นใบหย่าที่อยู่ในมือของเธอส่งให้คมน์ดู“ใบหย่าคะคมน์ ใบหย่า”อังคณาพูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่สุดแสนจะดีใจ คมน์แสร้งทำเป็นดีอกดีใจ กระโดดโลดเต้น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กอดร่างของสาวทรงเสน่ห์อย่างแนบแน่น คมน์แสดงให้เธอเห็นว่า เขาดีใจมากมายกับการได้เห็นใบหย่าของเธอ“ผมดีใจที่สุดเลยอัง ดีใจที่สุดเลย” เขาพูดซ้ำๆ“ค่ะ อังดีใจที่สุดเลยค่ะ คืนนี้เราไปฉลองความสุขของเราดีมั้ยคะ อังอยากทานอาหารค่ำบนเรือค่ะ ชมความงามของแม่น้ำเจ้าพระยา คมน์พาอังไปนะคะ นะคะ”เธอเริ่มบทออดอ้อน คมน์คิดหนักวันนี้เขาบอกรุจิเรศไว้ว่าจะกลับเร็ว ไม่มีธุระที่ไหน ถ้ากลับช้าประสงค์อาจจะพากระต่ายน้อยของเขามาส่งช้าตามไปด้วย ครั้งนี้ไม่ทำตามที่อังคณาออดอ้อนก็ไม่ได้ เพราะแผนอาจจะเสีย จะเอายังไงดีเนี่ย ในที่สุดคมน์ก็หาทางออกจนได้“ผมว่าเราล่องเรือทานอาหารเย็นดีกว่ามั้ย โรแมนติกมากเลยนะ มองเห็นวิวสองข้างทางด้วย ใช้ระยะเวลาล่องเรือสองชั่วโมง นั่งทานอาหารไปด้วยชมความสวยงามของสองข้างทางไปด้วย แถมยังได้ดูพระอาทิตย์ตกดินอีก ดีกว่าล่องเร
Chapter34ปิติมีความรู้สึกทึ่งในตัวของคมน์อีกครั้ง คมน์เป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก เขาเก็บความแค้นที่สุมอยู่ในใจมานานนับยี่สิบกว่าปี รอวันที่จะชำระความแค้นในใจให้เหือดหาย เฝ้าดูพฤติกรรมของอังคณามาโดยตลอด ถ้าเป็นเขา ปิติยังไม่รู้เลยว่า จะทนแบกรับความเคียดแค้นได้นานเท่านี้หรือไม่ แต่ยอมรับว่าแผนของคมน์เหนือชั้นเป็นอย่างมาก เป็นการแก้แค้นที่เจ็บแสบที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา“นี่แหละครับคือสิ่งที่ผมอยากจะพูดกับท่าน ถ้าท่านจะฆ่าผม ผมก็ไม่ว่าครับ”คมน์มั่นใจว่าปิติไม่มีวันฆ่าเขาอย่างแน่นอน ตรงกันข้ามต้องขอบคุณเขามากกว่าที่ทำให้ปิติตาสว่างขึ้น แล้วมันก็เป็นอย่างที่คมน์คิดไว้“ผมต้องขอบคุณคุณคมน์มากกว่าที่ให้ความกระจ่างกับผม ตอนแรกผมโกรธอังมากที่เล่นงานผมจนแสบทรวง คุณคมน์รู้มั้ยว่าอังขอหย่าผมว่ายังไง เธอบอกว่ามีชู้กับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งหมายถึงคุณนั่นแหละ มานานหนึ่งเดือนแล้ว นั่นไม่ได้ทำให้ผมโมโหเท่ากับที่เธอพูดว่า ตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกับผม เธอมีชู้มาตลอด ผมอึ้งไปเลยตอนนั้น ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกสวมเขานับสิบเขา ไม่เท่านั้นนะ อังยังใช้หลักฐานชิ้นหนึ่งมาขู่ผมด้วย ถ้าผมไม่หย่าจะนำหลักฐานนี้ไปให้ฝ่ายค้
Chapter33“ท่านครับ คุณคมน์ ราชพฤกษ์มาขอพบท่านครับ” พัฒนารายงานให้ผู้เป็นนายได้รับทราบ หลังจากที่คมน์เดินทางมาหาปิติที่บ้าน“คมน์ ราชพฤกษ์”ปิตินึกถึงชื่อและนามสกุลนี้ ก่อนจะร้อง อ๋อ ในใจ คมน์ ราชพฤกษ์ นักธุรกิจชื่อดัง เจ้าของโรงงานผลิตอะไหล่รถยนต์ในประเทศเยอรมัน ขยายตัวมาเปิดโรงงานผลิตอะไหล่รุยนต์ในเมืองไทย อีกทั้งยังเป็นเจ้าของคอนโดสุดหรูใจกลางเมืองหลวง คมน์เดินทางมาหาเขาทำไมนะ หรือว่ามีเรื่องอยากจะให้เขาช่วย“ให้เข้ามาได้” พัฒนาทำตามที่เจ้าสั่ง เดินออกไปจากจากห้องรับแขก ก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับคมน์และลูกน้องคนสนิท ปิติมองความสง่างามของแขกผู้มาเยือนที่กำลังเดินตรงมาหาเขาอย่างทึ่งๆ คมน์เป็นหนุ่มรูปงาม สูงสง่า ร่างกายบึกบนสมชาย ท่าทางของคมน์เหมือนคนมีอำนาจและบารมี เพียงแค่มองความน่าเกรงขามกระจายอยู่รอบๆ ตัวของคมน์“สวัสดีครับท่าน”คมน์พนมมือไหว้ปิติอย่างนอบน้อมในฐานะที่อีกฝ่ายเป็นผู้ใหญ่ ปิติรับไหว้นักธุรกิจหนุ่มด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเชื้อเชิญให้ผู้ที่มาขอพบเขานั่งบนโซฟารับแขก“เชิญนั่งครับคุณคมน์” คมน์ทรุดตัวลงนั่งตามที่เจ้าของบ้านเชื้อเชิญ“ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรครับถึงได้มาหาผมที่นี่
Chapter32คมน์เดินทางกลับมาที่บ้านในเวลาสิบเอ็ดโมงห้าสิบห้านาที พอมาถึงเขาได้พบกับแขกที่ไม่อยากจะเชื้อเชิญเข้ามาในบ้าน นั่งกวนบาทาอยู่บนโซฟารับแขก“คุณคมน์มาแล้วตั้ม”รุจิเรศบอกเพื่อนชายที่นั่งอยู่ข้างกายเธอ เจ้าของบ้านเดินลงส้นเข้ามาในห้องรับแขก กระแทกตัวลงนั่งติดกับร่างของกระต่ายน้อย ไม่เพียงเท่านั้นยังโอบไหล่ของเธอแสดงความเป็นเจ้าของเต็มที่“มานั่งเบียดกันทำไมครับ ไปนั่งตรงโน้นสิครับที่ว่างมีตั้งเยอะแยะ”น้ำเสียงดุๆ เอ่ยบอกแขกผู้มาเยือน ประสงค์ขยับร่างกายมานั่งโซฟาตัวเดี่ยวทันที ท่าทางจะหึงหวงเพื่อนของเขาไม่ใช่เล่น ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกที่ชวนเธอไปเที่ยว“สวัสดีครับ ผมชื่อประสงค์ชื่อเล่นชื่อตั้ม เป็นเพื่อนของหนูนาครับ” ประสงค์แนะนำตัวเองเสร็จสรรพ“หวัดดี” เจ้าของบ้านทักทายตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ไม่เป็นมิตรเท่าที่ควร“ผมจะมารับหนูนาไปเที่ยวครับ” ประสงค์รีบบอกจุดประสงค์ที่ตัวเองมาที่นี่ทันที ก่อนที่เขาอาจจะโดนลูกปืนหรือไม่ก็บาทาของคมน์“รู้แล้ว จะไปดูหนังเรื่องอะไร รอบไหน ที่ไหนล่ะ?” เขาถามยาวเป็นชุด“ยังไม่รู้เลยครับว่าจะดูเรื่องไหน มีหนังใหม่ๆ เข้ามาหลายเรื่องครับ ผมต้องถามหนูนาก
Chapter31หากอังคณามีหลักฐานนั้นจริงๆ แล้วนำไปให้ฝ่ายค้าน มีหวังตำแหน่งของเขาต้องหลุดกระเด็น อีกทั้งต้องถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองด้วย หรือไม่ก็ถูกดำเนินคดีข้อหายักยอกเงินของประชาชน งานนี้มีแต่เสียกับเสีย แต่ถ้ายินยอมเซ็นใบหย่าแต่โดยดี หลักฐานที่อังคณากล่าวอ้างก็จะตกมาอยู่ในมือของเขา“ไหนล่ะหลักฐานที่มึงว่า กูจะรู้ได้ยังไงว่ามึงมีหลักฐานจริง” เขาอยากเห็นหลักฐานก่อนว่ามันคืออะไรกันแน่ อังคณาเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะหยิบเอกสารจำนวนสามแผ่นที่พับเก็บไว้ในกล่องเครื่องเพชรออกมา แล้วโยนไปให้ปิติ เขาก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา มือเหี่ยวย่นคลี่มันออกเพื่อที่จะตรวจสอบว่าเป็นหลักฐานที่เธอพูดออกมาจริงหรือไม่ดวงตาของเฒ่าวัยหกสิบปีตื่นตะลึง เมื่อเห็นเนื้อความในเอกสารทั้งสามแผ่นที่อยู่ในมือ เอกสารทั้งสามฉบับชี้ชัดความผิดของเขาได้เป็นอย่างดี แทบจะดิ้นไม่หลุดด้วยซ้ำไป ความสงสัยเข้ามาในสมอง อังคณาเอาเอกสารฉบับนี้มากจากที่ไหน ในเมื่อเขาทำงานไม่เคยมีช่องโหว่ ไม่เคยมีใครสาวมาถึง ไม่มีหลักฐานหลงเหลือ แล้วเอกสารทั้งสามฉบับนี้ตกมาอยู่ในมือของเธอได้อย่างไร“เป็นไง ถึงกับอึ้งไปเลยใช่มั้ย เอกสารท
Chapter30อังคณาดีใจจนอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เมื่อมองทะเบียนหย่าในมือ เธอเดินกรีดกรายลงมาจากที่ว่าการอำเภอด้วยรอยยิ้มอันแสนสุข ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ หย่าขาดกับปิติตามสัญญาที่ให้ไว้กับคมน์ ต่อไปนี้เธอนะได้เป็นภรรยาของคมน์ออกนอกหน้าเสียที ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อย่างที่เคยเป็นมา ต่างกับอีกคนที่เดินลงมาจากที่ว่าการอำเภอด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด แววตามีแต่ความโกรธ ไม่คิดเลยว่าคนที่เขาไว้ใจและรักมากที่สุดจะทำกับเขาเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะยอมให้อังคณามาลูบคมได้ง่ายๆ การที่เขายอมหย่าไม่ได้หมายความว่าเลิกรากับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้“อะไรกันอัง อังพูดว่าอะไรนะ?” ปิติเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง หวังว่าคำพูดที่เขาได้ยินเมื่อครู่ มันไม่ใช่เรื่องจริง อังคณาไม่ได้ขอหย่าขาดจากเขา“อังบอกว่า อังขอหย่าจากท่านค่ะ” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ ปิติเซไปเล็กน้อย สีหน้าตกตะลึงไม่คาดฝันว่าจะได้ยินคำนี้ มันเกิดอะไรขึ้นนี่ มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดอังคณาจึงขอหย่าขาดกับเขา หรือเป็นเพราะระยะหลังมานี้เขาไม่มีเวลาให้เธอ เนื่องจากเขามีภารกิจที่ต้องจัดการ ทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องการเมือง“ถ้าอังขอหย่ากับฉันเพราะฉันไม่มีเวลาให้ ฉันขอโท
Chapter2 “จำเอาไว้นะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอย่าขัดใจหรือว่าเถียงคุณคมน์เข้าใจมั้ย?”ป้าพุ่มกำชับอีกรอบเมื่อเดินมาหยุดหน้าประตูห้องทางด้านซ้ายมือของชั้นสอง หัวใจของรุจิเรศหวาดกลัวกับการก้าวเดินเข้าไปในห้องตรงหน้าเหลือเกิน ในความรู้สึกของเธอตอนนี้ราวกับว่ากำลังเดินเข้าไปในลานประหาร“หนูนากลัว หนูนากลัวคุ
Chapter9“ว้าย!!” รุจิเรศร้องอุทานด้วยความตกใจ ร่างของเธอเซและกำลังจะหงายท้อง ดีที่ว่าบาองย่างที่เธอชนนั้นคว้าเอวเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งเข้าประชิดตัว พร้อมแสงไฟที่เปิดสว่าง“คุณเป็นใคร?” นุกูลผู้มีศักดิ์เป็นหลานของคมน์เอ่ยถามหญิงสาวที่เขากอดอยู่“เอ่อ เป็น เป็น” รุจิเรศถึงกับตอบไม่ถูก ไม่รู้ว
Chapter8“คุณคมน์จะรับกาแฟหรือว่าไข่ลวกดีคะ”ป้าพุ่มเป็นคนเดียวที่กล้าถามเจ้านายหนุ่มอารมณ์ร้อนแบบนี้ คนที่ถูกถามตวัดสายตามองคนเก่าคนแก่เพียงนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่านข่าวสารบ้านเมือง“ขอไข่ลวกก่อน เอาสักห้าฟอง”คมน์ตอบขณะที่สายตากวาดอ่านตัวหนังสือบนหนังสือพิมพ์ ป้าพุ่มยิ้มก่อน
Chapter1หญิงสาวคนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง ภายในห้องมืดสนิทไร้แสงไฟ แม้แต่พระจันทร์ที่เคยส่องแสงทุกค่ำคืน คืนนี้กลับถูกเมฆบดบัง น้ำตาของรุจิเรศไหลรินตั้งแต่ถูกพาตัวมาอยู่ห้องนี้ ในความรู้สึกเธอ มันคล้ายกับคุกมืดในหนังเรื่องหนึ่งที่เคยดูเหลือเกิน มีทั้งกลิ่นอับชื้น แมลงสาบที่ไต่ตามขาและแขนของเธอ







