ตอนที่1.

ตอนที่1.

         หญิงสาวร่างเล็กวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตื่นไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งด้วยความวิตกกังวล เมื่อทางโรงพยาบาลแจ้งว่าบิดาของเธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเร่งด่วนซึ่ง เหมือนฝัน ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดว่าพ่อของเธอเป็นอะไรกันแน่ได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้ท่านเป็นอะไรมากเลย

“พ่อเป็นไงบ้างคะพี่โช” หญิงสาวถาม เดโช ชายหนุ่มหน้าคมเข้มร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่หน้าห้องไอซียูหน้าตาตื่น

“ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ท่าทางอาการสาหัสเอาการอยู่” เดโชตบบ่าเล็กเบาๆ มองใบหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตาของหญิงสาวข้างบ้านที่ตนแอบมีใจให้อย่างเห็นใจ

“พ่อเป็นอะไรคะ ประสบอุบัติเหตุหรืออะไรเมื่อเช้าพ่อยังไปทำงานปกติอยู่เลย”

“โดนทำร้ายร่างกาย”

“อะไรนะคะ..” หญิงสาวตาโตอย่างไม่อยากเชื่อ ร้อยวันพันปีพ่อไม่เคยมีเรื่องกับใครและแม้ช่วงหลังๆ พ่อของเธอจะทำตัวสำมะเลเทเมาแต่ไม่เคยเที่ยวหาเรื่องใคร

“คุณลุง เมืองพล โดนทำร้ายร่างกาย บาดเจ็บสาหัส พี่ได้ข้อมูลมาแค่นั้น”

“แล้วจับคนร้ายได้ไหมคะ”

“เอ่อ พี่ก็ไม่รู้..” ท่าทางเดโชอึดอัดมีพิรุธ

“พี่โชรู้อะไรมากกว่านี้ใช่ไหมคะ”

“คือ.. พี่ก็ไม่รู้อะไรมากหรอกนะฝัน เราต้องรอให้พ่อของฝันฟื้นขึ้นมาบอกความจริงดีกว่า บางทีคนอื่นพูดก็อาจจะเชื่อไม่ได้”

“แล้วคนอื่นเขาพูดว่าไงล่ะคะ”

“เขาบอกว่าพ่อของฝันถูกพวกของ ราม คาเมรอน ซ้อมอาการปางตาย แต่พี่ไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากอะไร..”

“ราม คาเมรอน..” เหมือนฝันทวนชื่อนั้นช้าๆ เหมือนจะฝังแน่นในความทรงจำ เธอจำได้ว่าชื่อนี้เป็นชื่อของเจ้านายคนใหม่ของพ่อที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งประธานใหญ่ของคาเมรอนกรุ๊ป 

“และนั่นก็เท่ากับว่าเราไม่อาจจะเอาผิดเขาได้ง่ายๆ ซึ่งฝันก็น่าจะรู้ว่าเพราะอะไร”

เดโชพูดเบาๆ เหมือนฝันพยักหน้าช้าๆ อย่างเข้าใจมองไปที่ประตูห้องไอซียูอย่างรอคอยแต่จิตใจของเธอเลื่อนลอยไปถึงสาเหตุการบาดเจ็บของบิดา

“แต่ฝันเชื่อว่า คนชั่วยังไงก็ต้องได้รับผลการทำชั่วค่ะ..”

“แต่ถ้าคนชั่วมีเงิน มีอำนาจมันก็ช่วยให้ผลของการทำชั่วได้ผลช้านะฝัน.. พี่ว่าฝันทำใจดีๆ ก่อน มันก็อาจจะมีอะไรมากกว่านั้นก็ได้ เพราะพ่อของฝันก็ทำงานกับบริษัทของเขามานานและเป็นพนักงานเก่าแก่ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัทที่เมืองไทย เขาคงไม่ทำร้ายพนักงานบริษัทของตัวเองหรอกจริงไหม” เดโชพยายามพูดให้เหมือนฝันคลายความกังวล

“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ พี่โชก็รู้ว่า ราม คาเมรอน เขามีชื่อเสียๆ เรื่องอะไรบ้าง ฝันเคยได้ยินคนพูดถึงเขาว่าป่าเถื่อนไร้เมตตาเป็นพ่อค้าหน้าเลือด นิสัยไม่ดี เจ้าชู้เสเพล ไม่เหมือนคนรุ่นพ่อรุ่นแม่ของเขานะคะ” เหมือนฝันแย้งอย่างมีอคติ

“เอาเถอะ รอคุณลุงฟื้นขึ้นมาเล่าความจริงดีกว่านะ”

เดโชตัดบทเพราะไม่อยากให้เธอเครียดมากเกินไป แล้วทั้งสองก็นั่งรอหมออยู่หน้าห้องไอซียูอย่างกระวนกระวายใจ...

เหมือนฝันปาดเหงื่อออกจากใบหน้านวลใสของตนด้วยความเหนื่อยอ่อนแล้วถอนใจเล็กน้อยเมื่อวางถาดจานชามที่เก็บมาจากโต๊ะลูกค้าใส่ไว้ในรถเข็น วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าทุกวันเพราะเป็นวันสิ้นเดือนตรงกับวันหยุดยาวหลายวัน และมีลูกค้าที่จองโต๊ะพิเศษหลายโต๊ะ รวมไปถึงห้องวีไอพีของภัตตาคารชื่อดังแห่งนี้ ซึ่งเธอมาทำงานหารายได้เสริมที่นี่หลังเลิกจากงานประจำที่เธอทำอยู่ในตำแหน่งพนักงานทั่วไปของบริษัทแห่งหนึ่ง เธอต้องหาเงินให้ได้ต่อเดือนไม่ต่ำกว่าสามหมื่นบาทเพื่อเก็บเงินให้ได้ตามจำนวน ที่จะต้องใช้ให้เจ้าหนี้รายใหญ่ของพ่อ เหมือนฝันทำแบบนี้มากว่าหกเดือนแล้วและตลอดเวลาหกเดือนที่ผ่านมาเธอแทบไม่เคยหยุดทำงานพิเศษยิ่งวันเสาร์อาทิตย์เธอแทบไม่เคยได้หยุด..

“ฝัน ลูกค้าวีไอพีที่ห้องสวีทริมน้ำนะ” วิกานดา เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ร้องบอกขณะกดรับออร์เดอร์ลูกค้าผ่านเครื่องมือทันสมัยไม่ต้องอาศัยกระดาษอีกต่อไป แต่เหมือนฝันก็มักจะพกกระดาษกับปากกาไว้ในกระเป๋าเสมอ เพราะเธอไม่ค่อยถนัดเรื่องเทคโนโลยีสักเท่าไหร่หากเป็นเรื่องงานเธอก็ใช้ได้แค่คอมพิวเตอร์สำหรับการทำงานเท่านั้น เพราะมีความชำนาญเป็นทุนเดิม จะเรียกว่าเธอเป็นพวกโลว์เทคก็ไม่ผิดนักและเธอก็ไม่อายที่จะบอกว่าใช้มันไม่เป็น โทรศัพท์ของเธอก็เป็นรุ่นปุ่มกดที่มีไว้ใช้โทรออกรับสายเท่านั้น 

“จ้า..” หญิงสาวรับคำแล้วรีบเดินไปรอรับอาหารที่ช่องรับอาหารหน้าห้องครัวที่มีช่องสำหรับวางถาดอาหารไว้ให้พนักงานรับไปเสิร์ฟ เหมือนฝันถือถาดซึ่งมีอาหารหน้าตาน่ารับประทานอยู่สามอย่างไปยังโต๊ะวีไอพี ซึ่งมีความเป็นส่วนตัวมากสำหรับลูกค้าที่มาเป็นหมู่คณะหรือมาเป็นครอบครัว หรือมากับคนรักที่ต้องการความเป็นส่วนตัว และทุกห้องจะตกแต่งงดงามมองเห็นวิวทิวทัศน์ริมแม่น้ำเจ้าพระยาอันงดงามได้ทุกย่ำยาม

เหมือนฝันเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้าไปในห้องซึ่งมีชายหนุ่มอยู่สามคนเธอมองแวบเดียวโดยไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดมากไปกว่าพวกเขาสวมชุดสูทสุดเนี้ยบเหมือนนักธุรกิจ ที่เธอเคยเห็นในหนังสือและเคยเห็นคนในบริษัทที่พ่อของเธอเคยทำงานสวมใส่ เมื่อวางอาหารลงบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วเหมือนฝันก็เดินไปยืนข้างๆ โต๊ะเครื่องดื่มเพื่อรอบริการแก่ลูกค้าเพิ่มเติมตามที่ร้านได้อบรมมา

“ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวบอกพนักงานเสิร์ฟออกไป”

ชายหนุ่มคนที่นั่งก้มหน้าก้มตากับเอกสารในมือพูดขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าใครซึ่งเหมือนฝันก็เห็นเพียงแผ่นหลังกว้างของเขาที่พ้นพนักเก้าอี้ขึ้นมาเท่านั้น และเมื่อตอนที่วางอาหารบนโต๊ะเธอก็ไม่ได้มองหน้าเขาด้วย

“เชิญออกไปก่อนนะครับ หากเราต้องการอะไรเพิ่มเติมเราจะเรียก”

ชายร่างสูงใหญ่หน้าตานิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ผายมือไปที่ประตูเหมือนฝันจึงเดินออกไปด้วยความโล่งใจ เธอเองก็อึดอัดหากจะต้องอยู่ในห้องที่มีผู้ชายตัวโตอยู่ในนั้นสามคน หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“อ้าว ฝันออกมาทำไมไม่รอดูแลลูกค้าล่ะ นั่นลูกค้าวีไอพีสุดพิเศษของร้านเลยนะ”

“เขาให้ฝันออกมาค่ะพี่วิว”

“ตายละ ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึเปล่า”

วิกานดาหน้ายุ่งกลัวว่าจะเกิดปัญหาเพราะรู้มาว่าลูกค้าในห้องนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน และยังเป็นเพื่อนสนิทเจ้าของร้านด้วย

“เปล่านะคะ ฝันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ท่าทางเขาอย่างกับมาเฟีย สงสัยกลัวว่าเราจะรู้แผนการค้ายารึเปล่าก็ไม่รู้” เหมือนฝันเอนตัวมากระซิบกระซาบอย่างที่ตนเองรู้สึก

“บ้าเหรอฝัน นั่นเพื่อนเจ้าของร้านนะ เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มหล่อชื่อดังทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังโสดอีกนะ”

“งั้นพี่วิวเข้าไปรอรับบริการพวกเขาเลยค่ะฝันกลัว”

“อะไรกัน มีแต่คนอยากคอยบริการคุณ ราม นี่มาแปลก ไม่อยากเห็นเขาเหรอ เป็นโชคดีของฝันมากเลยนะที่ได้บริการเขาน่ะ สาวๆ แทบจะฆ่ากันตายเพื่อให้ได้อยู่รับใช้เขาเลยนะวันนี้ แต่บังเอิญไม่มีใครว่าง ฮ่าๆ” วิกานดาหัวเราะเบาๆ